So Gay

Groningen 3 juli
Stoer maar ook sexy. Ik heb nog 10 minuten om mijn tas in te pakken.
Roze, dat ook nog... Roze sexy lingerie setje wordt het. Paar
baggybroeken, kort en lang. En een jumpsuit waar 'helaas' een knoopje
op de juiste plaats van kapot is. Ach wat erg..

Op het station nog een Zij- aan-Zij meegenomen. Mijn vriendin schuilt
zich als de 'obvious dyke' achter de toonbank haar ergens van herkent.
"Oke, Please laat het niet zo zijn dat.... Gelukkig..." Het gayweekend
kan beginnen...
We zijn volgeladen aangezien we op een camping in Groningen zitten, en
ja het moet DE camping zijn van roze zaterdag. Ik heb in mijn hoofd
het terugkerende ritueel dat plaats vond op de voetbaltoernooitjes die ik heb meegemaakt. Stap 1 spot de bullstrongs. Stap 2 spot DE girlfriend van de bullstrongs. Stap 3. Ontwijk deze girlsfriends, lukt dit niet volg de VLUCHT procedure.

Onze vriendinnen hebben de tent al opgezet en we rijden samen het
terrein op. Schattige camping...een aantal veldjes met tentjes,
caravans en leuke vw-busjes! We zetten een stap uit de auto en worden
direct door de buren begroet... We kijken elkaar, ik knijp mijn hand
iets steviger om het handvat van mijn koffer, zodat hopelijk mijn mond niet tever open hangt.
Oh my god! De witte jassen ontbreken, maar de keuringsdienst van waren is aanwezig!
Partytent, stoelen en tafel, omgeven door het kortharige ras... Gezond
gevormde kortharige, fleecejack en crocks dragende .... Tja dykes! De
echte... Ze zijn vriendelijk, heel vriendelijk... Ach ja gezellig.. We
blazen onze luchtbedjes op die ons weer even hard terugblazen, grrr
dat wordt een zware nacht!

We zetten ons buiten op het gras, iets minder voorbereidt dan onze
veldcrew, maar ja je leert met de jaren!
Er komt een klein, dun, raar lopend met een vlecht of draadachtig ding
in haar nek naar ons toe. Ze plant zich op onze deken....Puk! Hallo
puk, ik probeer te luisteren naar haar verhaal over demonstraties en vechten voor het homorecht, ONS homorecht! Want er wordt duidelijk gezegd dat wij het aan hun te danken hebben. Ik zie
een beeld van alternatieve uitziende mensen met demonstratieborden, vastgeketend
aan hekken, slapend in kraakpanden.... Ik dwaal af... Ff terug naar de
werkelijkheid, naar puks werkelijkheid. Want die is toch soms een
beetje raar.

Gelijke rechten willen hebben, maar wel eerst nog wat
dingen beter regelen voor ONZE mensen (rasechte Nederlanders) dan pas
de rest. Aparte wetten voor homo's. (oké dit schiet me al verkeerd binnen) 'Dat willen we toch juist
niet? Apart zijn? Of toch wel?'
Ik bedenk wat ik ervan vindt. Wil ik apart zijn? Ja ik wil uniek zijn, geen standaard, burgerlijk type, maar daarvoor ben ik niet lesbisch. Ik wil hetzelfde behandeld worden als de rest, hoef niet in de Spotlight maar wil wel een bijdrage leveren aan het meer accepteren in Nederland, maar ook de rest van de
wereld.

Hoor mij? Wat doe ik er nou eigenlijk echt aan? Romantische plaatje
van kraakpanden en demonstraties komt weer in mijn gedachten op. Ja
dat zou wat zijn geweest, maar die tijd is ook geweest.... De tijd van
het kortharige ras...
Nu is het tijdperk van de lipstick girl! lipstick girl ben ik niet,
maar voor mij staat THE Stick dan maar voor het spreekwoordelijke 'stokje'
en 'lip', voor de methode...
Er dient over gesproken te worden. Meningen moet je kunnen delen. De volgende keer zeg je
'hoi' en voordat je het weet wordt er op een verjaardag gezegd 'ik ken
er eentje, zie je niks aan en is best aardig'. Tja die tijd is het....

Je niet meer groeperen, nu is het aan alle homo's om zich te
integreren in de wereld die er gelukkig is ontstaan in Nederland. Want hokjes zijn er niet, die
creëer je grotendeels zelf!

Maar ik doe er zelf aan mee, ik zoek ook op internet gaykroeg,
gaypartys, gaycamping en dit weekend de gayparade.... Waarom? Vinden we het stiekem niet fijn om
soms even ons hokje weer op te zoeken, net als een hond zijn vertrouwde en veilige bench?

En zo ben je een racist

Het begon al allemaal niet zo heel tactisch... Op weg naar de Jan Linders, kwam ik erachter dat ik helemaal geen geld of pinpas bij me had. Ik ben geen tasjesdrager dus mijn spulletjes gaan met een avondje stappen in het tasje van mijn vriendin. Dus ook mijn pinpas. Omdraaien en naar de stad... in een lunchtentje mijn pinpas opgehaald. Samen met het gouden pasjes in mijn zak naar de nieuwe Jumbo. Autist dat ik ben, vind ik dat al vervelend omdat ik niet weet waar alles staat....
Met post-its in een marokkaans kookboek is aangegeven wat ze lekker vind. Met haar schattige blik weet ze me zover te krijgen dat ik mijn speurtocht op een zondag door de supermarkt begin. Rij voor rij schieten mijn ogen over de producten die netjes op een rij staan te wachten tot ze met iemand naar huis mogen. Enige voorbereiding aan deze zoektocht was wel vereist. Want wat zijn bataten en pasata? Ik prent de afbeelding gevonden op google in mijn geheugen. Daarnaast heb ik mijn gids in mijn hand, een beschreven envelop met daarop de hoeveelheden en namen van producten, die in mijn mandje terecht moeten komen. Naar daar begint het dan... het begint allemaal goed... Geconcentreerd rij voor rij en na wel 23 keer de envelop gebestudeerd te hebben wordt mijn mandje langszaam gevuld. Het ging allemaal zó lekker... totdat!
Ik hoor achter me 'hallo meisje...' Ik draai me om... want ja op je 27ste ben je voor sommige nog een meisje en sommige helaas al mevrouw. Er staat een jongen net een zwarte jas en bontkraag... 'Mag ik je wat vragen?' 'Ja hoor!' 'Woon je in Venlo?' 'Ja!' Ik verwacht een vraag van 'weet je waar de .... is?, of waar kan ik vanavond wat leuks beleven?'. We kijken elkaar schaapachtig aan waarna hij zegt 'hoe heet je?' Langzaam wordt mijn humeur iets minder.... 'Linda' 'Mooie naam'. Ik begin langszaam om me heen te kijken en probeer met mijn beste toneelspel duidelijk te maken dat ik hier geen zin in heb... 'Mag ik misschien je nummer, ik vind je een mooi meisje en wil graag vrienden zijn'. Ik begin te lachen... meer uit ongemak dan dat ik het grappig vind. Kut, ja en nu? 'Sorrie, dat lijkt me niet zo'n goed idee, ik geef niet zomaar mijn nummer weg'. 'Heb je een vriend?' Ik twijfel... dit zijn altijd zo'n kut momenten... Ik ben niet bang om te zeggen dat ik een vriendin heb, maar helaas komt het geregeld voor dat mannen het dan spannend gaan vinden en nog meer ongemakkelijke vragen op me afkomen. Ik kies voor het makkelijke en prent een lange, brede blonde knul uit Venlo in mijn hoofd, waarop ik antwoord 'Ja, en hij zal het ook niet zo leuk vinden...'. Zonder hem een kans te geven zeg ik direct 'maar als je het niet erg vind ga ik even verder, heb genoeg te doen!' En dan komt er iets over zijn lippen wat me stil doet staan... 'Het is zeker een blanke jongen en je mag zeker niet met negers praten...racist dat je bent...!!!'
Er gaat in één keer heel veel door mijn hoofd... Ik probeer die 1 seconde te tellen om rustig te blijven, maar het is te laat... Een voorbij lopend meisje staat stil naast me en kijkt me aan in afwachting wat ik ga zeggen.. Mijn mandje draai ik met een ruk om en sta weer voor hem... 'Luister gast, dat ik geen zin heb om met JOU wat af te spreken, betekent niet dat ik een racist ben!! Ik ga vanavond verdomme Marokkaans koken!' Ik draai me weer om, en moet lachen om de laatste zin die echt NERGENS op sloeg..! Het meisje naast me moet ook lachen en we kijken elkaar aan... We denken hetzelfde... en lopen netjes naar de volgende rij... 'Succes met het koken, maar één ding... je dacht toch niet dat het een Marokkaan was hé?' Ik begin te lachen en kijk haar aan... 'nee een neger en marokkaan kan ik nog wel uit elkaar halen...' hahahaha...
Mijn zoektocht slaagt uiteindelijk redelijk, nog voor de knolselderij en groene peper naar de AH. Wat een wereldreis voor iets wat we straks binnen een uurtje ophebben... Maar ach...

that's the question...

Je hebt verschillende soorten vragen.


Vragen die je in je hoofd stelt: 'waarom zit een jongen van 28!! nog steeds voorovergebogen op zijn scoorter alsof hij nipt met zijn neushaar eerder over de finisch wilt komen dan zijn denkbeeldige tegenstander?'

Vragen waar je nooit een antwoord op zal krijgen: 'Wat vind je nou leuker verstoppertje spelen met je baasje of stoeien op bed?' (vraag voor mijn hond)

Vragen waar je nooit een eerlijk antwoord op krijgt: 'mamma, wie vind je leuker Laura of ik?'

Vragen waar je geen eerlijk antwoord op wilt hebben: 'Vind je mij echt mooier dan haar?'

Vragen die je niet durft te stellen: 'Waarom draai je midden nacht zo'n teringherrie en zit je royaal van de wereld tegen je vrienden te schreeuwen?' (vraag aan mijn buurman!!)

Maar een ding is zeker de vragen die je jezelf wel eens moet stellen die zijn het moeilijkst... 'Wat wil ik?' 'Wat is het beste?' 'Hoe bereik ik dat?'

druk-drukker-drukst

Je staat s’ochtends op, stapt de douche in en loopt met je natte haar naar de keuken. Je kijkt in je broodtrommel…. Drie kreumels kijken je aan en je hoort ze denken dat ze ook wel eens eruit willen want anders worden ze groen van gif! Je trekt je ijskast open en ziet in het vriesvak die vis liggen, die je in een opwelling hebt gekocht. Want vis is IN én gezond… Er liggen nog twee racketjes in, belangrijke wapens om af te vuren op de katers. Maar nee geen brood…! Het kastje linksboven wordt geopend, daar staan ze allemaal op een rij… een rij van ‘ik kan echt niet gegeten worden als ontbijt’ of ze staan in de rij ‘ik kan alleen maar met iemand anders erbij lekker zijn!’. Fock you all… dan maar geen ontbijt.
Mijn haar probeer ik een model te krijgen. Ach ja, model? Ik heb geen model… out of bed, wordt het vandaag… Ik kijk in de spiegel en zie dat ik hier ook wel eens mag poetsen.

Ik fiets naar mijn werk en bedenk me dat ik de was had moeten ophangen. Ik hoor mijn moeders stem ‘straks komt de spik erin!’. Op mijn fiets bekijk ik hoe mijn dag eruit gaat zien. Ik wordt er niet blij van. De outlook-blokjes bedekken mijn agenda. Ik zie een blokje van 15 minuten er tussenuit springen. Ok, dat wordt krap maar moet kunnen… Ik bedenk me dat als ik niet eet, ik bootje van het weertje kan laten genieten…
Ik stap van mijn fiets af en stal mijn fiets netjes in de fietsenstalling. Ik loop naar de ingang van het ziekenhuis. Mijn slippertjes hoor ik het klik-klak geluid maken. Maar het geluid is niet normaal. Ik til mijn voet op en zie dat over de gehele onderkant een scheur zit… g*dverdomme! Mijn fijne Ibiza-slippers… ze hebben me nachten door de Pasha gesleept. Ik moet ze een tweede leven geven… Ze hebben me zoveel danspasjes gegeven… Hoeveel het ook kost ik trek de stekker er nog niet uit. Ze moeten naar de schoenendokter! Hoe ga ik dat nou nog doen?
Wat kan je drukke dagen hebben… en wat kan je je daar ontzettend druk om maken!!!!

Ik fiets heerlijk met het zonnetje op mijn bolletje naar huis. Bootje staat altijd vrolijk me op te wachten… we rennen een stukje en ze springt al rennend tegen me aan. Wat een lief beest is het toch ! We eten bij thuiskomst samen een racketje, gewoon omdat het lekker is. Ik spring weer op mijn fiets naar mijn werk… Ik sluit mijn deur en duik in mijn werk. Om half 6 spring ik op mijn fiets en wandel rustig langs Jan zijn schappen om te zoeken wat ik lekker vind. Zodra ik het gevonden heb, neem ik nog lekker rosebiertjes mee en aardbeien! Lekker voor vanavond…
Slippers? Die komen morgen… of als ik zin heb… !

Ach druk? Dat maak ik zelf wel uit of ik me er druk om maak… !

niet BEST in te ver(S)tELLER

Zijn adem was warm en vochtig en zorgde ervoor dat mijn huid achter mijn oor in elkaar kromp. Bij elke beweging voelde ik een steeds strakker wordend touw in mijn polsvlees snijden. Ik kreeg kramp in mijn nek van het gewicht dat op mijn hoofd drukte. Alle kracht die nog in mijn lichaam zat voelde ik nu uit mijn lichaam vloeien.

Als ik iets haat dan zijn het schrijvers die je eerst 126 pagina’s laat lezen, voordat je een beetje nieuwsgierig wordt in de letters die zich bevinden op de volgende pagina. Nee dat wilde ik niet, vandaar deze eerste alinea. Ik kan je nu al vertellen dat dit ook meteen het hoogtepunt. Ik zal ontzettend versteld staan als mijn vingers de juiste toetsen raken, zodat je ook nog deze alinea hebt gelezen.
Het heeft me altijd wel bezig gehouden. En dan vooral in mijn vakanties. Want ik zal heel eerlijk zijn, ik heb waarschijnlijk in mijn leven niet meer dan 50 boeken gelezen. En dan tel ik ook nog mijn studieboeken erbij en het opzoeken in een kookboek telt ook nog eens mee. Dus nee geen boekenwurm. Misschien wel arrogant om dan te denken dat ik wat boeiende woorden kan bedenken die ook nog eens een boeiende zin kunnen vormen. Maar goed, ik heb al een leesbril gekocht en dus moet ik die ook heel serieus gaan gebruiken. Ik heb prima ogen hoor, ik vind het gewoon interessant uitzien en dus wil ik nu ook iets serieus gaan doen. En wat is serieuzer dan schrijven? Juist!

Ik zie een wat oudere dame voor me. Blond half lang haar wat nonchalant is opgestoken in een knotje. De losse plukken die zijn ontsnapt uit de benarde positie versieren haar gezicht. Ze zit op 3 grote dikke en zacht bekleden kussens die voor een mooie grote openhaard zijn gesitueerd. Ze heeft een dikke beige trui aan die ze om haar knieën heeft getrokken. Op de plaatsen waar het stof om haar knieën is strak getrokken zie je kleine spleetjes van haar gebruinde huidskleur. Onderaan de trui tekenen zich twee gestreepte sokken zich af tegen het bordeaux roden kussen. Een zwarte rechthoekige bril hangt een beetje scheef op haar smalle neus. Ze heeft een roze compacte notebook in haar handen die ze laat rusten op haar knieën. Haar rug is licht gebogen en leunt tegen een oude schommelstoel, gemaakt door haar opa. De kootjes van haar vingers zijn goed zichtbaar bij het licht afkomstig van haar notebook. Verwarmd door de openhaard, leunend tegen de stoel van haar opa schrijft ze de eerste zinnen van haar bestseller.

Zo zag ik het voor me. Schrijven kon namelijk in mijn ogen alleen in de juiste omgeving met de juiste omgevingsfactoren. Schrijvers zijn zweverige mensen die het leven niet zo heel serieus nemen en die zeker niet hebben doorgestudeerd. Ze zijn hun kindertijd doorgekomen door zich als een muurbloempje te gedragen. Na school meteen naar de bieb om de rijen af te zoeken naar het stickertje die de juiste genre aangeeft waar men op dat moment zich goed bij voelde. Maar nee hoor dit beeld is nog niet zo heel lang in duigen opgegaan.
Ik had nooit gedacht dat ik haar vraag met een ‘ja’ ging beantwoorden. Maar het was eerder over mijn tong gerold door mijn enthousiasme dan dat ik doorhad waar ik over een aantal dagen zou zitten. We hadden afgesproken voor het lelijke gebouw. De bieb. Een gebouw wat eruit ziet alsof het door een depressieve architect en één dag ontworpen moest worden. We zoenen elkaar gedag en lopen door de elektrische deuren. We worden welkom geheten door een streng uitziende mevrouw. Bij deze mevrouw moet je ook voor één dag te laat 0,75ct betalen. We moeten de trap en kunnen onze jas bij het café ophangen. Ik kijk om me heen en zie her en der wat oudere mensen met elkaar praten. Ook herken ik twee meisjes van mijn basisschool. Ze hebben samen de vlechten-is-in-vooral-als-je-invlecht periode gehad. Die nog net even voor hun binnenbeugels-zijn-stoerder-dan-buitenbeugels periode. Deze periodes zijn ze samen doorgekomen en dus zijn ze verbonden voor het leven. En nu staan ze naast elkaar te popelen om een ruimte in te gaan, met harde stoelen waarop we de komende twee uur van bil mogen wisselen. Mijn eerste boeklezing ga ik meemaken. Van gelukkig wel meteen een goede schrijver met de initiale R.G. Ik heb geen idee wat me te wachten staat.
We lopen naar binnen en gaan net als in het circus niet op de eerste rij zitten. Stel je voor dat die vraagt wat ik van zijn boek vond? Nee dat kan echt niet… Hij begint een stukje voor te lezen uit zijn nieuw verschenen boek. Ik luister niet, ik zit alleen om me heen te kijken waarom mensen hierop afkomen. En bedenk hoe ik hier terecht ben gekomen. Ik ben benieuwd wat er gaat gebeuren en probeer mijn aandacht er weer bij te houden. Na een paar minuten verteld hij hoe een boek schrijft. Hij verteld dat hij op zijn kantoor een grote witte wand heeft waar hij grote vellen tegenaan kan plakken. Hij bedenkt globaal een verhaal en zet keywords per hoofdstuk op een post-it. Het maakt een planning aangezien hij ook een deadline heeft en werkt zo hoofdstuk voor hoofdstuk af. Totaal niet romantisch dus! Hij maakt ook een zakelijke planning en werkt projectmatig een boek in elkaar… Mmm…. Daar ging mijn plaatje van schrijvers. Maar goed als het zo kan, kan ik het dan ook?

Ik heb niet lang na hoeven te denken over de bovenstaande vraag. Ik kan geen broek schrijven. Ik kan geen verhaal verzinnen, waarbij ik een opbouw en hoogtepunten in hoofdstukken moet verwerken. Nee dat kan ik allemaal niet. Dus dat gaat het ook niet woorden.
Ik ben geen prater en dus praat ik niet binnensmonds maar binnenshoofds met mijzelf. Soms wel makkelijk want dan kan je zonder dat iemand het doorheeft aan dingen denken die soms een beetje raar zijn.

HET geheime vriendinnenboekje...

Ik denk dat ik nu royaal op mijn flikker krijg van ze... maar geloof me.. dit zijn de braafste teksten die we tijdens een vakantie in ons logboekje hebben geschreven.
Even voor de duidelijkheid dit is 5 jaar geleden en we waren dus nog heel onvolwassen, dat is nu natuurlijk heel anders... en zouden we NOOIT meer doen.
Korte achtergrond informatie: met 10 meiden in een huisje in Calpe, zee strand en heel veel eten en drinken... en dan krijg je dit:

"ben niet boos, alleen aangeslagen!"

1. "ik heb 35 truitjes meegenomen!"
2. "maar jij bent ook heel dun dus je kan meer meenemen"

"ik heb gisteren royaal gelubriceerd!"

1. "??? is een zeikerd!"
??? : "Nou, dat valt best mee"
2. "Nou als we het zo bekijken zou jij, qua zeiken wel het meest zeikerd zijn van ons allemaal"
???: "ik zeik niet! ik klaag!"

"Ik krijg nooit een antwoord!"

"Wie is ut met de bandjes?"

"??? zit te friemelen aan een Duiser, in het Spaans ook wel Ola genoemd!"

"Als we thuis zijn is mijn huisbel een paar weken kapot!"

whahahaha...ach en dit is echt pas 1% de andere 99% blijft tussen ons...! Op naar de volgende vakantie 1 mei IBIZA here we come!

mis-poes

dat de een een dromer is, de ander een denker en weer een ander een doener... hoor je wel vaker... Ik denk dat ik alledrie wel ben, maar een dromer en denker toch wel meer... Is maar goed dat ik ook nog een binnenvetter ben, aangezien mijn omgeving zich misschien zorgen gaat maken als ik alles zou vertellen. En trouwens sommige dingen mag je best voor jezelf houden... toch?
Maar als je je zelf zorgen gaat maken, dan moet je toch wel gaan oppassen.

Zo werd er een tijdje geleden aan de deur gebeld. Er stond een mevrouw voor de deur van een of andere organisatie die een onderzoek deed naar het leefgemak in Venlo-Zuid. Of ze vijf minuutjes tijd voor me had. Nou voorruit kom maar naar boven....!Ik ben te nieuwsgierig waar het overgaat dat ik haar niet wegstuur.
Ze komt boven en ziet eruit als een hele vriendelijke vrouw... Ze is van chinese afkomst en gaat gezellig aan de tafel zitten.. Ik bied haar wat te drinken aan en ze pakt een vragenlijstje uit haar tas. Ik zit er helemaal klaar voor... aandachtig zit ik haar aan te kijken en zeg: "brand los!". Er komen vragen van, waar ik boodschappen doe, of ik me wel eens onveilig heb gevoeld, of ik wel eens iets gevaarlijks of crimineels heb meegemaakt e.d.
Ik merk dat ik mijn concentratie verlies en dat ik niet meer echt luister. Op een of andere manier lukt het me nog wel om antwoord te geven. Ik kijk naar haar ogen en vraag me af of chinese mensen écht evenveel kunnen zien als Europese mensen...Natuurkundig, als het gaat over lichtinval, lichtkaatsing etc. moet dat toch niet kunnen... mmmmm.... mijn gedachte dwalen verder af...

Ik hoor mijn vogel op de achtergrond... Ik bedenk dat als ik een poes zou hebben ik op dit moment een voedselketen in huis heb. De onbrekende poes zal de vogel eten, mijn hond eet op zijn beurt weer de poes, en de chinees op haar beurt weer de hond... hahaha van binnen moet ik een beetje lachen om mijn hersenspinsel....

Ik hoor nog net 'bedankt voor uw tijd, ik vond het erg gezellig!'. 'Ik vond het ook erg gezellig met u' antwoord ik netjes en laat de mevrouw uit.