toen was alles anders....

Ik had het er vanmiddag nog met collega's over..... Boomhutten bouwen, kabelbanen maken, je fiets verven, met bolderkarren spelen, balverstoppertje, belletje trekken enz. enz... Vroeger rende je na het avondeten nog snel naar buiten, rende je door de buurt om je vriendjes en vriendinnetjes op te halen.. en dan.... spelen! Totdat mam riep: "lin, kom naar binnen, het bad staat al vol!"

Met tegenzin rende je terug naar huis, door het poortje, de tuin in.. en bij de achterdeur de schoenen uit... rats naar boven en in bad... ! Haren wassen, schuimen, afspoelen en de pyama aan... Nog een mok warme melk, en pap of mam die je komt instoppen.. zodat je geen koude rug had tijdens het slapen... Dat was toen... nu is het anders volgens mij... of is dat, dat ik nu in een 'stad' woon.. Kinderen kijken een film, zitten achter de pc of andere spelcomputer... staan met een groepje bij de Jan Linders, rijden op hun fiets door de stad met hun telefoon in hun hand met hard de muziek erop... Is het dan echt allemaal zo verandert de afgelopen 10 jaar? Ja 10 jaar, want op mijn 15de speelde ik ook nog... en ik schaam me er niet voor..!

Ik vind het jammer dat ik dat niet om me heen zie gebeuren.. ik loop langs de maas en zie de perfecte plekken voor hutten... ik zie de leukste speelpleintjes... alleen nu met hangjongeren... Jammer jammer... Later als ik kinderen kan en ga krijgen wil ik ze een jeugd geven net als ik heb gehad... ouders die meespelen, die hun kinderen stimuleren... die ze leren wat vallen is van een skatebord, en laat vallen uit een boomhut!
En op hetzelfde moment denk ik.. ik ben al blij als ik een gezond kindje zou krijgen... en er uberhaupt eentje kan krijgen.. want soms is het niet eerlijk...soms is het gewoon niet eerlijk.. ! In een huis wordt het zesde kind uit huis geplaatst, in het andere huis wordt het eerst geboren kindje ziek en is het afwachten of het allemaal goed komt...

vrijdag heet niet voor niets VRIJEdag

Je hebt wel eens zo'n dagen (en soms wel eens weken),... dat alles kut is.. en dat je niets meer leuk vind... het weer werkt dan niet mee... je moet door wind en regen fietsen... je werk is in een stuk minder leuk.... thuis heb je het koud... je bent moe.. ! hebt geen zin om te koken... iemand hoeft maar wat verkeers te zeggen of te doen en je irriteert je al... je hebt het idee dat alles MOET en dat je niet meer zelf kan bepalen... pfff.. erg vermoeiend zo'n dagen..!

Tja en op dit moment kijk ik naar de klok.. nog 34 minuten en dan kan ik naar huis... voor de verandering een keertje op tijd naar huis.. Ik kijk de andere kant op.. naar buiten.. het is al donker.. .en ik zie kringetjes in de vijver! grrr.... het regent! Weer een klote dag.. vandaag niet echt veel vanuit mijn vingers gekregen dan mailtjes beantwoorden van zeikende mensen.... en weer tegen een nieuw probleem aangelopen bij een groot project...... Dat kan er ook nog wel bij.....

Ik bedenk me net dat mijn favorieten series gisteren al zijn geweest en dat die mij dus niet kunnen opbeuren vanavond... wat dan? Wat zal ik vanavond eens gaan doen? Een boek lezen, een drankje in de stad pakken, een film kijken, naar de bios, naar een vriendin, wat poetsen, verlanglijstjes invullen? pfff.. ik wordt al moe als ik eraan denk..
Soms ben je gewoon zo futloos, dat het niet meer leuk is... !

Maar dan ............. 2 seconde geleden wilde ik mijn openstaande documenten afsluiten.. ik kom bij outlook en kijk naar mijn agenda... wat moet ik morgen allemaal doen? Wat moet ik daarvoor nog allemaal doen? Veel heel veel! Grrr...
Maar dan zie ik een lichtpuntje... vrijdag genaamd! er is nog een witte balk in mijn agenda... halleloeja!!!! ik kan twee dingen doen... 1. gewoon gaan werken, alles bijwerken en uitwerken... dit betekend duur op slot en 8 uur achter de pc... óf 2. ik kan met mijn overuren een vrije dag betalen... ! lekker in mijn bed blijven liggen.. en niks doen... !

uhm! Zwei it is! Mijn dag is weer goed!

té laat!

Wat me laatst verbaasde is dat mensen zichzelf zo voor de gek kunnen houden...
Echt het beste voorbeeld wat ik kan opschrijven is over de mensen die hun klok vooruit zetten om op tijd te komen..
Ik snap dat dus niet... maar het blijkt toch écht te werken... Verschillende mensen in deze wereld komen ALTIJD te laat... nu denken die mensen dat het helpt om hun horloge, klok op hun telefoon en klok in hun woonkamer, 10 minuten vooruit te zetten.
Ik snap dat niet... als je om 12:00 moet vertrekken en je klok geeft 12:00 uur aan dan denk je toch meteen.. ik heb nog 10 minuten extra want ik heb die klok voorruit gezet.. ?
Dit heb je toch hoogpersoonlijk zelf gedaan??? waarom trap je er zelf in? Raar maar waar... het blijkt dus te helpen..
Soms moet je dus jezelf voor de gek houden... :S

De dag dat alles anders werd...

Vandaag is de dag... ! Een dag die ik niet snel zal vergeten... de dag dat Linda een stapje terug moest doen... niet een letterlijke stap, maar een geestelijke stap... Je kent het gevoel wel, hetzelfde gevoel als je heel boos bent en je moet even tot tien tellen... je hebt je even niet onder controle... Je hebt HET niet onder controle... en dat, dat is het ergste wat in Linda-land kan gebeuren...

Op mijn werk had ik gelukkig wel alles onder controle.... jaja als projectmanager heb je dat gevoel nodig om door te kunnen gaan.... gelukkig dat ging allemaal goed.. Om 5 voor 5 wordt ik door mijn vriendin gebeld.. "rij je gewoon om 17:00 aan?" Mijn antwoord: "jep!" "Oké, want ik heb een verrassing voor je!" Er gaat een rilling door mijn lijf... begrijp me niet verkeerd, ik hou van verassingen en kadootjes,.... maar van de andere kant weer niet echt... Ik kan er niet tegen als ik niet weet wat me te wachten staat,... als ik geen controle over de zaak heb...

Het zinnetje erna "niet boos worden hé, want ik weet niet of je het leuk vind?" maakt me nog banger en onzekerder....

Ik steek mijn sleutel haastig in het sleutelgat.....ik loop naar boven.. mijn hart bonst in mijn keel... "ow jeeh, ze staat al voor de deuropening" Moet toch wel iets groots zijn... ow jeeh! Ik open de deur van de woonkamer... de hele woonkamer is 90 graden gedraaid... alles staat anders... echt alles! (behalve de vogel en de plant) SLIK! kut dit is geen fijn gevoel in Linda-land.... mmm... oke een stapje terug Linda! Ik slik, haal adem.. en zeg "oke... anders.. ik moet er misschien even aan wennen" Mijn verstand geeft aan dat het verplaatsen van meubelen niet mijn leven hoeft te beinvloeden.... Ok, ik wordt rustig.... ik ga op de bank zitten en kijk een beetje om me heen..... eerst maar even eten.... en misschien over een weekje ben ik eraan gewend...een pluspunt: er is vandaag op plaatsen schoongemaakt die niet elke week aan de beurt kwamen....

Waar mevrouw Wijnhoven nog een hekel aan heeft is spelletjes...! Ik haat spelletjes... behalve rummicub en twister... maar de rest kan me gestolen worden! Zo haat ik dus vooral ook computerspelletjes... Mijn vriendin kan uren achter elkaar pokeren of colonisten op de pc spelen... Niet voor mij weggelegd...

Dus bij het horen van: "ik ga zo een playstation ophalen in Blerick" Giert er door mijn hoofd: mega-lelijkding, allemaal kabels, controlers die overal blijven liggen, tientallen slingerende spellen, de tv die ook langszaam wordt ingenomen.... AHHHHHHAAAHHH!!!

Vandaag is niet mijn dag.... maar goed.. ik woon niet alleen, en leef dus ook niet alleen... ik zou me moeten aanpassen... Auwieje dat doet pijn...!

Ik zal even heel eerlijk zijn. Linda houdt niet van andersmans spullen in huis, houdt ook niet van rotzooi, en houdt niet van spelletjes... Dilemma nr. 2.

Maar goed, weer honderd stappen achteruit.....! SLIK!

Mijn vriendin komt na 15 minuten trots terug met HET ding... oke het kastje valt mee... een plat zwart ding.. niet echt veel mis mee... maar dan komen die controllers.. daarna de 20 spellen...de kabels! het wordt allemaal aangesloten.. ik zie alle kabels door elkaar, in elkaar!!!! AAAAHHHHHAAAAHHHH Het apparaat moet natuurlijk meteen getest worden...(tussen mijn prison break afleveringen!) oké mooi beeld... maar wat een KUT-muziek bij die afschuwelijke race spellen... verschrikkelijk! Lijkt alsof er een rockband aan het spelen is en ernaast staat een vent met een motorzaag erdoorheen te jassen!

Nee niet mijn avond vandaag......

Hoop dat ik er snel aan wen..... een pluspunt: ik kan aan de computer!

heerlijk die rust!

Dit weekend maar eens wat anders gedaan dan normaal.... We zijn lekker met zijn drietjes met de caravan naar België vertrokken.. We hadden een rustige camping uitgezocht, dichtbij het strand (100m) en dichtbij de stad Brugge. Het doel.. zo min mogelijk doen, lekker de rust opzoeken met zijn tweetjes... Dat dacht ik het tenminste.....

De tweede dag begon goed... het zonnetje kwam door... hup meteen mijn shirtje uit en met mijn beentjes op de stoel... Lekker even die oogjes dicht.... "Rust!" Na 5 minuutjes, werd het toch wel warm in mijn gezichtje.... ik maak mijn ogen weer open... even wennen aan het licht,... en ik kan weer zien... én wat zie ik? Ik zie iets liggen, recht voor mijn neus... nog geen 2 meter van me verwijderd... er ligt iets op het pad... het is.... het is.... onze gehandicapte buurjongen...!! Ik schrik er zo van..dat ik volgens mij naar hem toe vloog....! "hallo, hallo??? hoor je mij?" ik roep deze zin zo'n drie keer... (gelukkig kunnen belgen het ook nog verstaan) Hij ligt nog steeds roerloos... oké, mijn hart maakt een sprongetje... "niet in paniek raken, er is vast niets aan de hand... wat is handig?" Ik ren naar een paar caravans verder (laagseizoen, niet alle caravans zijn bewoond, en niet iedereen zit netjes voor zijn caravan!) Ik kom een soort Hell Angel- figuur tegen... What the HELL, ze kennen hier elkaar allemaal "Meneer, Meneer... er ligt een jongen op mijn pad... hij reageert niet!" Ik kijk naar zijn uitdrukking... best moeilijk met lange haren en een baart..... maar hij lijkt te lachen... "Ow meiske toch, dat is Nicky, die is vast weer opgevalle" Ik neem een diepe zucht, en ben blij dat die me toch met zijn belgische stem gerust kan stellen... "Ik loop wel even mee".

We lopen samen naar Nicky die nog steeds op het pad lag.... (Raar genoeg bedenk me nog dat het asfalt ook best lekker warm kan zijn in de zon) De Hell-Angel tikt Nicky, drie keer op de wang "Nicky, wakker worden". Nicky wordt wakker!" Nicky staat een beetje wankel op... Hij lacht meteen en zegt "Dank u" en loopt weer verder.... verder met zijn 20ste rondje voor vandaag.... Na een kort praatje met de Hell-Angel, kom ik te weten dat Nicky een vorm van epilepsie heeft. Ik plof weer in mijn stoel....."Heerlijk die rust!"

Ik wil net mijn ogen weer dichtdoen als een ander buurvrouw van nummertje 84 aankomt, achter haar rollator. "Hallo"."Hallo" zeg ik aardig terug, en wil mijn ogen weer sluiten... "Waar komt u vandaan?" "Ow, ik kom uit Nederland... lalalalalala" Vervolgens komt er een heel ziekenhuisverhaal over haar hartproblemen, nierproblemen... en nog iets...ow ja.. suikerziekte.... Wanneer en hoelang ze in het ziekenhuis heeft gelegen, wat ze gedaan hebben ,waar ze last van had... en ga zo maar door... zelfs wie er bij haar op de kamer had gelegen...

Kort samengevat: één uur lang, in belgische dialect wat bijna niet te verstaan is, een ziekenhuisdrama van mevrouw nummertje 84. Heerlijk die rust!

Ik hou het zon-uurtje maar voor gezien... Die avond wil ik me lekker douche.... met mijn handdoekje onder mijn arm, slippertjes aan... en niet te vergeten het muntje in mijn zak, loop ik naar de douchehal. Het is 20:00 en de douches sluiten om 21:00, ben nog net op tijd.. en er is lekker niemand... heerlijk die rust!

Ik zet de kraan aan... en duik, als die eindelijk warm is, eronder..... best oké, voor een campingdouche.....Ik sta nog geen 5 minuten onder de douche... en het licht gaat uit... oké, alle hororscenario's spelen zich met een flits door mijn hoofd!!! Oke, actie Linda! een voorzichtige "hallo?" galmt er door de douchehal...ik hoor niets terug... waarschijnlijk duurde mijn moed verzamelen té lang... óf staat de man met de bijl al voor mijn deurtje.... Ik zet de douche uit... de stilte maakt het nog enger...ik kleed me snel aan (gevolg, natte broekspijpen en een nat hempje wat op de grond viel) Ik doe de deur voorzichtig open.... en kijk alleen naar de deur die open staat... en loop er in een raptempo uit.... ik kijk niet meer achterom.... ! Heerlijk die rust!

Mens erger je niet!

Vandaag was en is het echt heerlijk weer.. dat betekend voor mij, lekker om, net als een ambtenaar, klokslag 17:00 mijn werk laten vallen en hup op het fietsje naar huis....

Thuis aangekomen de korte broek aan, slippers aan... en hup naar buiten... !

Meestal loop ik wel een rondje langs de Maas, even alles resetten en op de 'thuis-stand' zetten....heerlijk...!

Toch beginnen de irritaties langszaam door mijn hoofd te schieten, een korte samenvatting.......:

- kan die hond niet normaal naast me lopen zonder mijn arm uit te kom te trekken;

- kan er niet in mijn buurt een brievenbus zijn, zonder een halve marathon te hoeven lopen;

- kunnen die jongens in hun 'gepimpte' volkswagens niet hun muziek zachter zetten"?;

- ow nee! er zitten weer zwervers op het bankje... daar komt weer een opmerking van!!! grrrr....;

- bah! waarom laten ze die honden op het pad poepen!

Ik loop verder en probeer te genieten van het weer, het windje door mijn haren (die natuurlijk precies de verkeerde richting op staat!), en de natuur....

"Welke natuur?, na de zoveel meter ligt wel iets tussen de struiken, en nee, niet één snoeppapiertje hier en daar, hele zakken vuilnis! Schandalig! Ik bedenk me welke natuurliefhebber, die gezellig om te genieten aan de Maas gaat zitten, denkt... "laat ik het hier maar neergooien... dat komt wel goed!"

Misschien is het wel van een stelletje, of misschien nog van een datend stelletje.... De date was natuurlijk lekker picknicken aan de Maas, om een dekentje, aardbeien, champagne, fruit, broodjes e.d. erbij! Gezellig en romantisch......met natuurlijk als einddoel... scoren!

Rotzooi laten slingeren gaat er bij mij gewoon niet in! net zo min als een vent die ook nog wilt scoren... !

Pfff...ik loop verder... en probeer opnieuw mijn zinnen te zetten op de mooie dag (swijmel swijmel). Ik bedenk me na een paar honderd meter, dat ik me eigenlijk per dag best veel irriteer aan dingen en aan mensen...! Zal dat nu aan mij liggen? Dat ik gewoon een chagarijnige bitch ben, die een negatieve kijk op de wereld heeft!

En het alle ergste wat me te binnen schiet is, dat ik me nog het meest irriteer aan mensen, die alleen maar lopen te zeiken op alles wat los en vast zit! Gadver! Accepteer het - laat het los óf los het op!

Mijn levensles voor vandaag is dan ook... irriteer je niet zoveel.... als je je irriteert aan iets of iemand doe er dan wat aan... of houdt je mond! Dan wordt het leven ietsje leuker, in ieder geval een wandeling op een mooie zonnige dag....

Dus linda! kappen met dat bejaarde geswijmel over mooie zonnige dagen en prachtige natuur die wordt vernachelt, accepteer het! Of neem de volgende keer een vuilniszak mee....

De jeugd van tegenwoordig.....

Vandaag een ziek-dagje, maar ook dan moeten dingen gebeuren... zoals mijn hond uitlaten.... het eten is gezakt, mijn joggingpakje is aan, en het riempje zit om zijn nek...
Zielig eigenlijk, moet er niet aan denken, om constant iets om mijn nek te hebben, wordt er al benauwd van als ik eraan denk... kan trouwens ook mijn misselijkheid zijn.. maar goed, ik loop naar beneden.....het vertrouwde hoekje om... en loop netjes langs het graspaadje op het asvalt van de Jan-Linders-parkeerplaats....

Ik hoor het al van een afstand.... "je moet niet zitten aan mijn nikieeeesss!!" Grrr.. weer zo'n rotjochies met hun telefoon... mijn stemming slaat om, en probeer mijn gezicht te transformeren tot : "probeer eens wat te zeggen tegen me,... en je hebt een probleem, snotaap!" Het zou er van de buitenkant wel niet hebben uitgezien, maar goed misschien ben ik ook een beetje tof in mijn bikkembergs-pakkie.... Als ik langszaam langs het poeppaadje loop, kijk ik stiekem wat ze aan het doen zijn... het zijn twee jongens en twee meisjes, ik schat rond de 15, dus waarschijnlijk zijn ze rond de 12 jaar. De meisjes opgetut, je jongens staan bijna in hun onderbroek...... 1 meisje en 1 jongen rookt, die zullen wel bij elkaar horen bedenk ik me.... Ze hangen op hun fiets.... en luisteren naar muziek... de twee nederlandse hebben de taal van de twee buitenlandse duidelijk overgenomen......een beetje een omgekeerde inburgering zal ik maar zeggen.... Ik loop weer terug en bedenk me hoe ik was toen ik zo oud was als hun...... nee bij mij was het toch wat anders... ach ja ik woonde ook in een dorp, ik maakte in de brugklas nog boomhutten met de buurkinderen! Of dat normaal is, ik weet het niet... maar er is wel veel veranderd!

Het buitenspelen is duidelijk verminderd... waarschijnlijk door de komst van de hippe computerspellen e.d. kinderen hoeven niet meer naar buiten om elkaar te entertainen... nee dat kan allemaal via een scherm gebeuren... pc-scherm of de flatscreen...
Ik kom weer thuis aan... en zie op de mat het krantje van Jantje liggen.. mijn eerste blik leest de kop: "kinderen missen buitenspeelmaatjes!". Oke... soms kunnen dingen gewoon geen toeval zijn! Ik neem het krantje mee naar boven....
1 op en 4 kinderen vind het buitenspelen minder leuk omdat er niet veel kinderen zijn.. die zitten allemaal binnen.... Nu kan het weer in Nederland er natuurlijk ook mee te maken hebben, maar dat niet alleen...

Ik snap de ouders ook niet... mijn ouders speelde met ons mee..... gaven ons spullen om mee te spelen... met een paar oude dekens en knijpers konden we ons vermaken! Met hout dat pap over had een oude hammer en wat spijkers bouwde we de mooiste hutten... met het dure touw van pap maakte we de vetste kabelbaan uit de buurt! En wat zagen we eruit na een dagje spelen... omkleden voor de achterdeur en in je onderbroek naar boven zo het bad in... daarna lekker eten... wat chipjes en "oppassen" kijken... Nu weten de meeste ouders niet eens waar hun kinderen zijn... ze bellen hun kids wel als ze terug moeten komen....
Ik weet het niet.. je moet kinderen creatief leren denken, sociaal om laten gaan met kinderen (liefst live), kinderen moeten dingen kunnen maken, moeten om leren gaan met pijn en teleurstelling als ze uit een boom vallen of hun hut instort......

De kinderen worden opgevoed als watjes, en moeten dit in hun pubertijd rechtzetten met roken, rondhangen, scooterrijden en een onnatuurlijk dialect aanleren....! Best triest......

en dat was # 327

Iedereen heeft het wel eens... echt K.*.T-momenten......

Het gevoel wat je krijgt als:
- je al boter op je boterham hebt gedaan, maar de vlokken zijn op
- voor je huisdeur staat maar de sleutel ligt nog bij de vertrekpunt op de tafel
- de douche uitzet en ziet dat er geen handdoek in de badkamer aanwezig is
- dronken thuis komen, en je bed nog moeten opmaken
- je bent aan het afwassen en je telefoon gaat
- de traditionele 'geen wc-papier'-moment
- je MOET tanken, maar hebt je portemonee vergeten
- enz.

Die momenten heeft iedereen wel eens.... en nu vanmorgen....
Ik stond lekker in de douche om 07:45... lekker haartjes wassen... nog even wat warmer en dan lekker op mijn rug laten splashen...! Even de tandenborstel en tandpasta erbij,.... om maar langer onder die warme straal te kunnen blijven staan (Als ik kon fohnen onder de douche, had ik het allang gedaan...!)
Schrob, schrob, links, rechts, onder ....... Bo......ve......AUW! 1 seconde had ik mijn hand niet onder controle... de tandenborstel maakt een onverwachte afwijking richting mijn oog!!! AUW! Tandpasta in mijn oog!!!! Ok, een nieuw K.*.T-moment geboren!

Ik zal vandaag wel alles met een frisse kijk bekijken.....

De Amsterdammer in me....

De mensen die me kennen, die weten dat ik Amsterdam een leuke stad vind.. gelukkig woont mijn zus er en kan ik soms het amsterdamse wereldje opsnuiven in een weekendje Amsterdam. Maar als iemand me dan vraagt: "waarom trekt het je zo?" Ik heb er eerlijk gezegd niet echt een antwoord op... want ik hou eigenlijk ook heel veel van natuur, ruimte en knusheid.... wat is het dan?
Ik denk dat me de mentaliteit van de Amsterdammers me trekt. Een amsterdammer zal sneller tegen je aanlullen in de tram. Zal eerder zijn mening geven, zal er niet omheen draaien wat hij ergens of zelfs van jou vindt. Ik heb het idee dat een Amsterdam een sterker en zelfvertrouwendere individu is, dan bijvoorbeeld iemand van beneden de rivieren (*). Op een of andere manier denk ik dat bewoners van beneden de rivieren, voorzichtiger zijn met hun uitspraken, minder direct zijn en misschien vaker iets niet durven. Maar hoe kan ik dat eigenlijk weten, buiten mijn zus en haar vriend om ken ik bijna niemand uit Amsterdam... dus een betrouwbare conclusie is het niet. Aangezien een analytisch uitgevallen persoon ben...diende ik dit onverklaarbare gevoel verder uit te zoeken... zodat de vraag in mijn hoofd een antwoord krijgt.

Het blijkt dat er bedrijven in ons gekke landje bestaan die onze bevolking bestuderen....ze maken onderscheidt tussen 8 verschillende soorten burgers, te noemen (in begrijpbare taal):

1. Traditionele burgers, dit zijn de burgers die moralistisch, behoudend en plichtsgetrouw zijn.

2. Gemaksgeorienteerde burgers, De impulsieve en passieve consument die in de eerste plaats streeft naar een onbezorgd, plezierig en comfortabel leven.

3. Moderne burgerij, De conformistische, statusgevoelige burgerij die het evenwicht zoekt tussen traditie en moderne waarden als consumeren en genieten.

4. Nieuwe conservatieven, De liberaal-conservatieve maatschappelijke bovenlaag die alle ruimte wil geven aan technologische ontwikkeling, maar geen voorstander is van sociale en culturele vernieuwing.

5. Kosmopolieten, De open en kritische wereldburgers die postmoderne waarden als ontplooien en beleven integreren met moderne waarden als maatschappelijk succes, materialisme en genieten.

6. Opwaarts mobielen, De carrièregerichte individualisten met een uitgesproken fascinatie voor sociale status, nieuwe technologie, risico en spanning.

7. Postmaterialisten, De maatschappijkritische idealisten die zichzelf willen ontplooien, zich verzetten tegen sociaal onrecht en opkomen voor het milieu.

8. Postmoderne hedonisten, De pioniers van de beleveniscultuur, waarin experiment en het breken met morele en sociale conventies doelen op zichzelf zijn geworden.

Hetzelfde bedrijf heeft geconcludeerd dat Amsterdam en Utrecht veel meer postmodern georiënteerde jongeren binnen hun stadsgrenzenhebben, terwijl Den Haag en Rotterdam veel meer modern georiënteerde jongeren hebben. Ik denk zelf dat we als Venlonaren in het hokje van de moderne burgerij zitten.
In een ander artikel lees ik dat de stad Amsterdam haar stedelijke jongeren beter binnen de stadsmuren vasthoudt dan welke andere stad dan ook. De stedelijke jongeren komen en blijven... Ik geloof niet dat er maar één soort burger in Amsterdam is, alles soorten zullen er rondrennen, maar ik denk dat de postmoderne jongeren wel in een grote groep vertegenwoordigd zijn.

Het is me duidelijk.....Ik heb geen idee wat ik voor burger zal zijn... probeer voor de gein maar een postmodernisme uit te leggen.....Ik denk dat ik een kruizing ben tussen de moderne burger en de opwaarts mobielen.

Ik wil gewoon kunnen schakelen tussen de geborgenheid van mijn eigen directe woonomgeving en de dynamiek van een stad. Maar volgens mij mag ik dan nog even wat meer centjes gaan verdienen, om me uiteindelijk in deze situatie te mogen vestigen......


*(dit beeld heb ik by-the-way)

Omgaan met teleurstellingen

Iedereen heeft het wel eens moeten doen, de een wat meer dan de andere. Je had je voorbereid op iets anders, je had je verheugd op iets, maar dan loopt het net iets anders... en wat wordt je dan? Juist! Teleurgesteld...
Teleurgesteld is echt een stom gevoel. Teleurgesteld worden wil je niet, je wilt ook niet dat iemand in je teleurgesteld is.. en al helemaal niet in de zin van: "nee ik ben niet boos, ben alleen teleurgesteld..." Gadver!
Zo stapte ik ook het vliegtuig in Dusseldörf. Om 20:45 zouden we vertrekken.. alles ging goed.. spulletjes waren niet te zwaar, tickets waren aanwezig en we kwamen door de douane. Allemaal spannend natuurlijk, want we gingen en lange en verre reis maken naar Azië. We mochten het vliegtuig in, allemaal netjes in een rijtje, kaartje in onze hand met daarop stoel 45C en D, van de mooie mevrouw moesten we 'immer gradenaus und an die rechte seite'... zo gezegd zo gedaan.. we zaten.. Nou dat zat niet verkeerd, een lekkere stoel, daar kan ik best in slapen, gelukkig dat ik moe was van een slechte nacht slapen, ow en eerst een lekker filmpje kijken.. kom maar op! Die lucht in!
We zaten op de juiste hoogte... filmpje was aan, drankje in de hand, dekentje over me heen... ff die stoel naar achteren...KUT! mijn stoel deed het niet... dus dan maar in 90-graden het land over.. grrr.. tegenvaller nr.1
2 minuten later dacht mijn voorste buurman, dat is een goed idee... KLAP die stoel naar achteren..... Grrr... We lagen zowat in de ik-ben-bij-de-kapper-mijn-haar-aan-het-wassen-houding. oke...! Het begint goed... !

Soortgelijke teleurstelling zag ik in de bus in Vietnam. We zaten in een tourbus, voor zo'n 6 uur. Aan de andere kant van het gangpad zag ik een soortgelijke scene zich afspelen. Een jonge heer gooit zijn stoel naar achter, en plaats bijna zijn achterhoofd op de schoot van het achterzittende meisje. Het meisje kijkt haar vriendin met een alleszeggende blik.. wat een aso! Godver! Die heb ik weer voor me-blik...! Zei kon niet naar achteren omdat ze de laatste stoel had... ja jommer..!

Wat ik me afvroeg tijdens die 5,5 uur rijden en 6 uur vliegen... kun je beter met een teleurstelling omgaan als die:
1. zich meteen voordoet? Bijvoorbeeld je komt een bus of vliegtuig in, en de stoelen staan allemaal hutje-mutje, alle leuningen naar achteren, en dus meteen de confrontatie met de teleurstelling.... óf
2. er eerst niet lijkt te zijn, en dan ineens pats-boem! verandert het in een onaangenamere ruimte om te bivakkeren....

Ik denk namelijk het eerste, dan heb je nog niet genoten van hoe het had kunnen zijn.... "het niet beter weten gevoel". Zo konden we in de drie landen (Vietnam, Cambodja en Thailand) ook niet alles zien in 4 weken, we moesten keuzes maken.. en zolang niet weet wat je hebt gemist, is het ook niet erg om dingen over te slaan.....

Accepteren en loslaten is het geworden, gedurende de vakantie...

Bekentenis

”Ik heb niet veel angsten, gelukkig. Eigenlijk heb ik er maar één, angst voor harde geluiden. Dat betekend dat kleine Linda vroeger in de broeierige zomerdagen tijdens onweer onder de tafel zat, het licht ‘s nachts aandeed of een kussen bovenop haar hoofd had met slapen. Mijn bekentenis van vandaag is dan ook, dat ik het nog steeds heb! Ik vind de zomer heel fijn, écht ik werk op zonne-energie! Maar op die broeierige dagen denk ik alleen maar: “ow ik hoop niet dat het straks gaat onweren”. De onweerbuien in de middag zijn dan nog niet zo erg, ik kan genoeg afleiding zoeken… Maar die onweersbuien in de nacht, die vind ik het ergste… Als alle mensen in de onweerregio lekker liggen te slapen, ligt Linda met één oog open en een kussen op haar hoofd… te wachten… te tellen…. Flits! Één, twee, drie…… Knal! KUT! Het komt dichterbij!

Ik wordt al wakker als het flitst, als de donder nog niet eens te horen is…. verschrikkelijk is dat… je bent moe, en weet dat je moet wachten totdat het over is… Vroeger kon ik bij mijn ouders in bed klimmen, de grote hand van mijn vader over mijn ogen en oren en ik kon verder slapen… Nu? Nee nu niet meer… het is totaal niet charmant en stoer als je zegt: “ik ben bang voor onweer”. En je wilt ook niet je bedbewoonster wakker houden… met deze kinderachtige angst… Maar stiekem als mijn bedbewoonster nog tv aan het kijken is óf al in diepe slaap is…. doe ik mijn bedlampje aan en het kussen over mijn hoofd… zwetend liggen ik dan te wachten tot het opgehouden is… En als ze dan op mijn werk zeggen: “je ziet er een beetje moe uit…” is mijn antwoord heel ruig: “het was ook zo benauwd!”

Hetzelfde probleem heb ik één keer per jaar, met oud en nieuw…. Vuurwerk! Feestjes ben ik altijd voor in…je kan me ervoor wakker maken… maar dit feestjes heeft een duistere kant voor mij… namelijk die verschrikkelijke knallers… Siervuurwerk vind ik heel mooi en kan ik ook echt van genieten… je weet wanneer de knal ongeveer komt en dat is de afsluiter van het genot van ervoor… prima.. kan ik mee leven.. Maar die knallers… totaal nutteloze, gevaarlijke, irritante harde klote dingen! Matten vol! Ik hou er niet van.. en ik hoef ze ook niet in mijn buurt te hebben….. Het ergste is als ik naar een feestje moet fietsen en op elke hoek staan 13-jarige met een sigaar en rotjes in hun hand….. KNAL!..... SCHRIK! Een hele kruistocht voor deze persoon…

Waar komt deze angst vandaan heb ik me wel eens afgevraagd. Mijn oma is ook bang voor onweer… dus misschien genetisch bepaald???? Sommige zeggen dat angsten uit het verleden komen en andere zeggen uit je vorige leven… Uit het verleden kan ik wel inkomen… Vroeger toen ik nog klein was gingen we jaarlijks met mijn ouders op vakantie in Spanje… Linda in Buggy en Laura handje vasthouden… gezellig het oude stadje in… Muziek, dansen, drankje hier en daar… gezellig was dat altijd… Maar waar Spanjaarden feest vieren zijn knallers aanwezig… en niet rotjes… nee, ware bommen! … ze ook die avond… ik werd luxe vooruitgereden door mijn pappa…. Op een moment rolt er een klein staafje onder de buggy…. KNAL!.... Zou dat het moment zijn geweest? Ik weet het niet… wat ik wel weet is dat ik moe ben… vast het benauwde weer…

Zoals ik al eerder een keer in een blog hebt vermeld heb ik een tik als het gaat om opruimen...

Dat betekend dat ik niet tegen viezigheid en rotzooi kan... wat de een rotzooi vind dat hoeft natuurlijk een ander nog niet te vinden.... bij mij kan rotzooi zijn... echt rotzooi, zoals vuilniszakken dus nutteloze dingen, maar ook nuttige dingen die niet op de juiste plaats staan...

Persoonlijk denk ik dat er 3 soorten mensen zijn, met drie verschillende manieren om iets aan te pakken...

je hebt opruimen.... dat betekend de spulletjes oppakken en op een andere plaats neerleggen. Dit kan zijn was in een wasmand, schoenen in een doos, maar ook rondslingerende kleren onder het bed.... Ik denk dat de meeste pubers dit herkennen...

Dan heb je nog ordenen.... dit zijn de mensen die eerst de opgepakte spullen inspecteren en kijken of ze het nog moeten gebruiken of niet.... is het niet meer bruikbaar dan gooien ze het weg... de spullen die ze willen bewaren gaan ze bundelen (sokken bij sokken, pannen bij pannen enz.) ze leggen deze spulletjes ook op een vaste plaats in het huis. De mensen die dit doen kunnen altijd alles vinden (zolang iedereen in het huis ook deze manier gebruikt) en weer goed opbergen...

Dan kan je nog een stapje gaan en dat zijn de mensen die organiseren. De spullen worden nu niet alleen geordend maar ze worden ook op een logische plaats neergelegd... Dus handdoeken in de badkamer, keukenspullen in de keuken, boeken en schrijfwaar in een leeshoekje... enz. het huis wordt als het ware ingericht in verschillende soorten activiteitenzones. Dit lijkt overdreven maar zorgt er wel voor dat je nooit ver hoeft te wandelen om je spulletjes bij elkaar te zoeken... en ook voor het opbergen hoe je niet ver van je plaats af... Gevolg: er raken minder spullen zoek en opruimen gaat bijna vanzelf...

Persoonlijk denk ik dat ik vaak geordend ben, en soms een beetje georganiseerd.... Maar soms denk ik ook echt dat ik een matige dwangneurose heb...

Als we bijvoorbeeld klaar zijn met eten,... dan lijkt het wel of de afwas mij roept ''was me af.... ik voel me zo vies..." Als ik vuil op de grond zichtbaar is dan roept het vuil "iej, ik lig straks door je hele huis.... waar je me niet meer kan vinden".... grrr.. ik wordt er heel onrustig van en dan MOET ik er ook wat aan doen anders kan ik niet niet eens rustig een film kijken....

In de pauzes nog even snel wat doen...tijdens een feest de meeste rotzooi al opruimen... (errug gezellig, ik weet het) en het ergste is ik doe het niet alleen bij mijn eigen feestjes... !

Mij kan je bijvoorbeeld heel blij maken, om op te ruimen en te poetsen.. laat die bloemen maar staan... maar als ik een schoon huis thuis kom ben ik gelukkig...

Maar ja dan ben ik ook nog heel kritsch... :S

grrr... ik ben een heks om mee samen te wonen......

Een gokje wat deze heks nu gaat doen....... juist!

Zakelijk boerin

Zoals de meeste weten ben ik geboren in Baarlo, of te wel Baolder... Ben ik er trots op? Ja eigenlijk wel... In ieder geval nu wel... Vroeger had ik dat niet... ik was de enige uit groep 8 die naar de Den Hulster ging in Venlo. Als je in Venlo was, dan was het echt niet cool om te zeggen dat je uit Baarlo kwam... Venlo was toen stoer, dat was een stad en Baarlo was maar een dorp met koeien en schapen... Toen ik wat ouder was en ging studeren, kwam ik niet uit Baarlo maar uit Venlo... (Baarlo kende ze toch niet... was het excuus)

Vanmorgen werd ik wakker door het zonnetje wat mijn slaapkamer in was geslopen... Heerlijk vind ik dat met het zonnetje opstaan.... hup de douche in, me klaarmaken voor de dag...

Mijn plan was snel getrokken... hup de auto in met mijn boek en hond en naar Baolder! Ik heb namelijk geen tuin... (heb er wel een maar die moet ik delen, niet ideaal dus) Dus hup naar Baolder... en toch als ik Baolder binnenrij dan voel ik me toch thuis....

Ik maak de voordeur open en loop meteen naar door naar de tuin.... Ik zie dat het gras hoog staat (mijn ouders zijn op vakantie) dus ik dacht ff grasmaaien... na een half uurtje dacht ik...: mmm, de vijver is ook wel vies... ff schoonmaken... En daarna lekker het bedje uit de garage en mijn boek (de Vliegeraar) lezen....

Als je vroeger aan mij vroeg: " wat wil je later worden?' Dan was het antwoord kort en snel: 'Boerin!'. Dat wilde ik worden.. ik wilde een boerderij met dieren, en het liefst ook nog dierendokter worden.... En ja ik was vroeger ook echt een boerinnetje... altijd buiten... vieze kleren, boomhutten maken, kattekwaad uithalen, met jongens spelen, met dieren spelen...Ja ik was echt een schoffie....

En vandaag kwam ik erachter dat er nog steeds wel een boerinnetje in me zit en dat ik er ook echt TROTS op ben... Ik hou ervan om buiten te zijn, ik hou van wandelen met mijn hond, het liefst zou ik nog willen gaan vissen, zou ik een vuurtje aan de Maas willen maken, in een hutje in de Ardenne willen zitten...En vieze kleren die ik ervan krijg dat interesseert me nu echt helemaal niets... ! Heerlijk vind ik dat...

Maar van de andere kant hou ik ook van een stad... Ik hou ervan om een terrasje te pikken, te winkelen, altijd wat te doen.... nieuwe mensen leren kennen, verschillen culturen... echt dat stadse daar hou ik ook van.... Amsterdam vind ik helemaal geweldig, wordt er steeds weer verliefd op als ik bij mijn zus ben!

Raar eigenlijk hoe je van twee totaal verschillende werelden kan houden....

Een probleem geeft het wel... Ik MOET later wel veel geld hebben om in een mooi (nog op te knappen) herenpand met een grote tuin in een stad te wonen,... en elk jaar lekker vaak op vakantie te gaan om de natuur en avontuur op te zoeken.... Maar dat gaat me wel lukken... Sta nuchter in het leven als een boerinnetje... en nu nog zakelijk worden zoals een stadse zakenvrouw! Dan komt het helemaal goed!

De eenzame schoen...

Ik denk dat heel veel mensen het wel eens hebben afgevraagd. Vooral de mensen met een rijbewijs in het bezit... Waarom ligt er altijd maar één schoen in de berm?? Ik vind dat altijd zó vreemd.. en ik zou er op dit moment geen logische verklaring voor kunnen geven... dus tijd voor een onderzoekje in een notendopje....

Transportele oplossing 1.

Je zou kunnen zeggen: "Bij het ontdoen van bepaalde duo-kledingstukken (schoenen, handschoenen e.d.) die men nog wil bewaren, worden alternatieve plaatsen gezocht om ze te vervoeren. Bij fietsende personen is de bagagedrager de voornaamste opbergruimte. Door verschillende factorenals de wind, kuilen in de weg en trillingen veroorzaakt door het contact vande banden met de ondergrond, kunnen de objecten (in deze stelling schoenen) losser op het bagagerek komen te liggen waardoor ze zelfs kunnen vallen." Maar ja, deze onkrachten we omdat fietsen normaal gesproken niet op snelwegen en autowegen fietsen. Doe je dat wel verlies je wel meer dan je schoen.....

Rekenkundige oplossing 2.

Bij duo-kleedstukken kan het voorkomen dat je één van de twee verliest. En als we dat eens rekenkundig gaan bekijken kunnen er in principe 3 dingen gebeuren:

a. je verliest de linker schoen

b. de verliest de rechter schoen

c. je verliest beide schoenen op hetzelfde moment

Rekenkundig zou je dus 66,66% kans hebben om één schoen te verliezen, dat is meer dan 33,33% op ze beide te verliezen.

mmm... zit wat in!

Natuurkundige oplossing 3.

Als twee schoenen, dan wel handschoenen, worden weggegooid, zorgen de zwaarte-kracht, de kracht van de worp en het oppervlak waarop ze neerkomen voor een stuitering. Een van de objecten zou wel eens verder kunnen stuiteren dande andere. Een kuil (of sloot langs de weg), viezigheid en andere factoren kunnen er dan voor zorgen dat een persoon maar één van de objecten ziet liggen.

mmm zit ook wel wat in!

Logische oplossing 4.

Een persoon verliest een van zijn schoenen en komt daar later pas achter. Deze persoon heeft nu nog maar één object in zijn bezit waarvan ze beide nodigzijn om een benodigd effect te creëren. Daarom gooit hij het overgebleven object ook weg.Hoe later de realisatie ervan en hoger de snelheid, des te verder het tweedeobject ligt. De kans is daarom groot dat deze persoon een andere weg is ingeslagen of er zelfs thuis achterkomt. Daarom is het bijna niet mogelijk omde tweede schoen te vinden.

Mijn redenering:

Soms ziet men zomers als het warm is wel eens bijrijders met een voet nonchalant buiten het raampje. Maar zouden zoveel mensen op deze manier een schoen verliezen? Het lijkt me eerder dat de bermen dan vol zouden moeten liggen met afgewaaide petjes, hoedjes of (zonnen)brillen.En als het nou voornamelijk slippers waren dan kan ik er nog iets bij voorstellen maar je ziet ook werkschoenen, laarzen, gympen, pumps en noem maar op. En buiten dat, ook 's winters ziet men zo nu en dan schoenen in de berm liggen.

Buiten lange autoritten maken we ook lange wandelingen in de natuur. Opvallend is dat we eigenlijk nooit schoenen vinden langs wandelpaden.Misschien liggen ze er wel maar wij hebben ze nog nooit waargenomen. Eenzame verloren schoenen lijken een voorkeur te hebben voor bermen langs autowegen of verstedelijkt gebied.
Waar komen die schoenen toch vandaan? Ik heb bijvoorbeeld nog nooit bij een pompstation een tafereel gezien waarbij iemand slechts één schoen aanhad. En ik ken ook geen verhalen van mensen die zeggen “wat mij nou overkomen is… waait opeens mijn schoen van mijn voet tijdens het autorijden”.

Misschien zijn die zogenaamde verloren schoenen wel een communicatiemiddel van een of andere schimmige groepering. Door doelbewust schoenen te droppen op bepaalde plekken laten ze 'insiders' weten dat ze bijvoorbeeld in 'de buurt zijn'. Vergezocht? Wie weet.

Het blijft een mystery!

het beste idee van..... vanmorgen

Iedereen kent het verhaal van de man van de paperclip en de man van de post-it.... Ze hebben één ding gemeen en dat is van iets heel kleins, zeer functioneel héél rijk worden.... Wie zou dat niet willen... iets uitvinden wat straks iedereen in huis heeft liggen en jij schatrijk bent... misschien is het 'ding' zelfs vernoemd naar jezelf! Hoe vet?

Al voordat het programma 'Het beste idee van Nederland' werd uitgezonden had ik al het gevoel dat er echt nog wel iets moest zijn wat ondekt moet worden door mij... iets heel simpels, iets waar ik en de rest van de wereld zich elke dag een ongeluk aan irriteren... en dan zou ik het allemaal kunnen oplossen...door een simpele uitvinding.... ...

tja en dan word ik meestal wakker...

Maar ik denk dat ik best wel een leuk ideetje heb gevonden vanmorgen... zeker niet het beste idee van Nederland en ik ga er zeker niet rijk van worden..... maar... ik zal het tegen vrienden en vriendinnen vertellen..... hoe stoer ben ik dan?

Het begon allemaal op een mooi zonnige zondagavond.... gezellig bij mijn ouders thuis...we waren met zijn alle aan het eten. Inclusief mijn lieve zus uit Amsterdam... Mijn zus heeft een kooptik en is gek op kleding... nadeel: kasten van haar puilen uit! voordeel: zusje krijgt overschot :)

Nu ook weer... er lag een Albert Heijn tas met daarin kleding, die ze óf niet meer zo leuk vind, óf die ze per ongeluk vaker heeft gekocht, óf weg moeten door ruimtegebrek. Dus ik duik erin en haal alle leuke dingen eruit... joehoe gratis kleren en ook nog leuke!

Na thuiskomst meteen lekker in de kast gelegd... , zo die begint ook al aardig vol te raken dacht ik nog...

De volgende dag loop ik met mijn hondje naar de Jan Linders... ik kijk naar de glasbakken, met daarnaast een verzamelbak voor kleding. Trouw gooi ik er per jaar 1 vuilniszak met kleren in....

Hij is zelfs zo vol dat er nu zakken naast staan....

Ik zit te denken: "wel fijn dat de zwervers, of minderbedeelde nu weer kleding hebben..., het is een goed ding!".

Dan dwaalt mijn gedachte af en denk: "als ik nou een bedrijf of winkel had, had ik allemaal shirts, truien en eventueel broeken laten bedrukken met mijn logo en naam erop... " ik ga een stapje verder: "Dan zou ik die kleren uitdelen op straat, aan de zwervers... met mooi weer t-shirts en klote weer truien en regenpakken.... " Je zou denken wat sociaal, maar nee er zit ook iets zeer zakelijks achter. Alle zwervers lopen 90% van hun dag rond in steden, bij de drukste plaatsen, ze zouden vaak dezelfde kleding aanhebben (van een uitpuilende kast hebben hun geen last)....

Betekend dat niet super goede reclame... bijna 24-uur per dag een lopend 'beeldbord'? En dan zou je wel denken: "iej, zo viezerikken met jou logo dat is geen goede reclame...." Juist wel, laat zien dat je ook de minder bedeelde steunt... alles voor het imago....

En iedereen blij.... !

Ik vind het een goede idee.... !

p.s wat een ontzettend mooie foto.... hierboven...

vanuit het portaaltje

Jajaja, het moest er een keer van komen... Linda, moest weer een keer haar sleutels vergeten.... en dan wel op de lulligste manier ooit....

Elke werkdag fiets ik om kwart over acht naar mijn werk,....om 12:00 fiets ik (als ik Bo-dienst heb) naar huis om Bootje uit te laten.... Dus ook op de ik-vergeet-mijn-sleutel-dag! Alles moest natuurlijk weer gehaast, want ik had om 13:00 weer een afspraak... Dus trap op... sleutels op de tafel.... riempje om en trap af... paf deur dicht! kut kut kuttie!!! de sleutel ligt nog op de tafel....!!! en nu? Even nadenken, toch maar even Bo uitlaten.... "mmm, ik heb nu drie hulplijnen" schiet er door mijn hoofd. Yais heeft een sleutel, maar die zit voor haar werk in Venray.... mmm grrr..de tweede optie... Eloon... (ja, die is er altijd voor me ;) ) Bellen... neemt niet op... kut! Vriendje van Eloon.. toet toet toet... "hallo?" "hey, met Linda, is eloon bij jou?" "ja, we zitten in de trein naar Den Haag".... "ow oke, nou dan laat maar, werk ze!". KUT! ik kijk op mijn nieuwe horloge... 12:18 nog 42 min. te gaan.

Ik kan naar mijn werk lopen, makkelijk zelfs, maar ik kan moeilijk Bootje meenemen naar mijn werk... (even flits er door mijn hoofd... zouden ze het merken als die op mijn kantoor zou zitten?) "tik tik, doe even normaal klinkt er in mijn hoofd, een hond in een ziekenhuis?"

Oke, laatste optie... mijn mama.... toet toet toet "met mama" "hoi mam, ik ben een sukkel geweest.... ". na de hele uitleg, en inmiddels slaat mijn horloge 12:28, zegt ze: "ja, dat klopt wij zouden een sleutel van je moeten hebben".... dat woordje "moeten" klinkt me niet lekker in mijn oren.... en het zinnetje erna, met de woorden: "maar waar????" is nog misselijker....

"ik denk dat pap die heeft weggelegd"...."oke, jij zoekt verder, ik bel pap, tot zo!"....

toet toet toet "hoi pap, houston we have a problem" "Goh, wat nu weer?" "the keyproblem" "Nou dat heb je van je moeder".....(lees vorige blog) Na het hele verhaal voor de tweede keer verteld te hebben, en inmiddels alweer 5 minuten verder ben (12:38) zegt mijn vader: "Zou je moeder wel hebben opgeruimd"..... gggrrrr....!!

12:40: "hoi mam, pap heeft geen idee... neem alle misschien-is-het-deze-sleutels maar mee... en dan zien we wel".... "oke, tot zo!" "uhm, mam? rij maar wat sneller he? want over 20 min. moet ik in een vergadering zitten"....klik!toet toet toet

Uiteindelijk komt mijn moeder eraan rijden, de sleutels passen allemaal niet... dus de laatste oplossing is dat Bootje op visite gaat en ik naar mijn werk.... ik kom precies om 13:00 de vergaderruimte inrennen..... gelukkig!

Ik kan me door al het gedoe niet concentreren en mijn gedachte dwaalt af....... het bovenstaande heeft (excl.wandelingetje met Bo) plaatsgevonden vanuit mijn deurportaaltje..... Ik zat op het trapje, Bo naast me... met mijn telefoon in mijn hand.... en het rare is dat me nu, in mijn hoofd, zich het beeld afspeelt wat zich net voor mijn neus heeft afgespeeld..... Het beeld van auto's die afremmen en stoppen voor de stoplichten... Allemaal netjes in drie rijen wachten ze op het groene bolletje.... en gas... en door... Maar wat me nou opviel is dat de auto's niet netjes naast elkaar staan (ook al kan het makkelijk) nee ze staan net iets naar voren of net iets naar achteren...... vinden we het niet fijn om op een lijn te zitten? Om bij elkaar naar binnen te kijken, te spienzen? Voelen we ons veiliger als we net iets erachter gaan staan, zodat wij wel die persoon naast ons kunnen zien (ook l is het zijn achterhoofd), maar hij of zij niet snel zou omdraaien en ons zou kunnen zien...? mmmm... best raar... Ik doe het zelf ook denk ik....

Ik hoor een vetrouwde stem.... mijn baas! Ik schrik, hopelijk niet zichtbaar....

"zitten we allemaal op een lijn? Linda, jij ook?"...........

liefde voor pokeren

Ik ben iemand die niet van kaartspelletjes houdt. Het heeft één geen leuke poppetjes die ik moet verplaatsen, geen dobbelsteen die het spannend maakt, toch voor het grote deel een kansspel, er is geen leuk en spannend spelbord nodig… Tja, genoeg redenen voor mij om kaartspellen niet leuk te vinden. Er is één uitzondering en dat is het ordinaire ‘kaartje blazen’. Lezers die een studentenleven hebben gehad weten hoe het gaat. Nou voor de zielie-pieties even een korte uitleg. Je vult eerst een glas met drank, maakt niet uit welke drank je gebruikt, liefst sterk en vies. Je legt vervolgens de kaarten op de rand van het glas, erover heen dus. Je zet het glas met de kaarten erbovenop midden op de tafel. De personen die meedoen moeten één voor één de kaarten eraf blazen. Regel 1. er moet minimaal één kaart vanaf geblazen worden, anders -> drinken! Regel 2: je mag niet de laatste kaart eraf blazen, anders drinken! Nou na een paar keer gedronken te hebben kun je niet meer blazen en wordt je dronken en nog dronkerder! Leuk leuk!

Maar goed, iedereen heeft de pokerhype meegemaakt die de afgelopen jaren weer naar boven is gekomen! Op internet, op de tv, vrienden onderling, toernooien en ga zo maar door! Voor mij is het echt onverklaarbaar waarom het leuk is … Ik kan me wel begrijpen dat met je vrienden een spelletje speelt voor de gezelligheid. Maar om echt puur voor het geld te gaan, nee dat kan er bij mij niet in!
Feitelijk is de kans dat je geld verdient aan pokeren zéér, zéér klein. Je kan één of een paar keer winnen, maar afgewogen tegen de keren dat je hebt verloren, kun je bijna nooit zeggen dat je winst hebt gemaakt. (even de professionals buiten beschouwing gelaten, die gewoon kei hard gesponsord worden en niet meer met hun eigen geld spelen)
Nu heb ik een lieve vriendin die dus ook helemaal hotel-de-botel van pokeren is. Toernooitje hier, toernooitje daar. Is het niet live dan is het wel via internet! Het gevolg: ruzies omdat ik het zinloos geld over de balk strooien vind, en zij vind het gewoon een hobby, betaald met haar eigen centen. Haar weerwoord is dan ook vaker: "jij zuipt het op, en ik speel het op, what’s the difference?".

Nu heb ik toevallig gelezen in een artikel op psycholoog.net dat de drang om te gokken in je hoofd zit. Nou dat is natuurlijk niet echt iets nieuws… waar moet het dan vandaan komen? Je dikke teen? Ik lees verder….
Het blijkt dus dat uit een nieuw onderzoek is gebleken dat gokken zorgt voor veranderingen in de hersenchemie. Die verandering zorgt ervoor dat men doorgaat met gokken, ondanks het vele geldverlies. Als een gokker de resultaten van zijn (of haar) de resultaten van zijn poging om te winnen afwacht scheiden de hersenen het stofje dopamine uit. De precieze functie van dopamine is nog steeds een vraagteken. Ze weten wel dat de stof werkt als een soort bekrachtiger. En dat heeft als gevolg dat als gedrag gevolgd wordt door een toename van dopamine, de kans op herhaling erg groot is. Uit eerdere onderzoeken is zo ook gebleken dat verslavende drugs en nicotine ook zorgen voor toename van dopamine in de hersenen. Het is dus gewoon keihard een verslaving, en niet meer leuk een spelletje spelen…. Geen hobby dus in mijn ogen.

Maar is mijn drankgebruik in het weekend als hobby te zien? Ik weet het niet…. Misschien is ‘the difference’ dan toch niet zo groot… Drinken levert nooit geld op, alleen koppijn… maar wel hele leuke feestjes, danspasjes, gesprekken en avonturen!

Eén lichtpuntje aan het hele verhaal over gokken en de stof dopamine…. Dopamine komt ook vrij in de hersenen van een verliefd persoon…

het vullingverhaal

Tijd voor een bloggie... Het is kutweer buiten, zit lekker met de verwarming op tandje 5, ramen dicht, met een theetje in mijn hand... Heb net lekker mijn haar gewassen, schuim erin.... en het zit naar mijn verbazing ook meteen goed... een heerlijke vrijdagmiddag dus..

Een tijdje geleden was op de beeldbuis een voorstelling van Guido Weijers. (Ik heb net serieus ge-googled op "schele cabaretier")Ik vind hem normaal helemaal niet leuk, en eigenlijk vrij irritant... je blijft er toch naar kijken hé, naar dat oog? Hij is in ieder geval niet mijn beeld van de meest sexy veganist van 2007...Maar goed, deze ene keer wilde ik er wel naar kijken... En die 10 minuten dat ik aan het kijken was... had hij toch wel een statement. Hij was aan het vertellen hoe hij vroeger was in de klas... en toen haalde hij, wat iedereen bekend voorkomt, het vullingverhaal naar voren! Iedereen heeft het ooit gedaan. Het gaat als volgt: Je haalt de lege vulling eruit, en wat zie..."oh das leuk er zit een klein balletje in", laat ik die eruit halen (knip en rol eruit) en dan duw ik hem in een verzamelvulling! En als die helemaal vol is met vullingballetjes dan bewaar ik die in mijn etui!!!

Wie kent het niet? Wie heeft het niet gedaan? Maar de grote vraag is waarom? Waarom deed je zoiets? Het was toch totaal zinloos? Het is niet tof, je kreeg er geen statiegeld voor terug, je kon de balletjes niet wegschieten ofzo... Het vullingverhaal blijft een vreemd en een zinloos verhaal! Net zo zinloos dat ik net mijn haren heb gestyled en erna een petje opzet... soms doe je best rare dingen.....

Dienstverlening heeft een grens!

Een paar maanden voordat ik mijn havo-diploma in mijn hand kreeg, wist ik nog helemaal niet wat ik later wilde worden.... Je ouders willen je helpen met de vraag: Wat vind je dan leuk om te doen? Welke vakken vind je leuk...? Mmm.... dat brengt je alleen maar in de war... ja wat vind ik nou eigenlijk leuk? Ik ben graag met mijn handen bezig... een doener zoals ze wel eens zeggen. Ik kan niet goed leren, alleen als ik het leuk vind, en er moet logica inzitten...

Je speurt internet af, kijkt in folders, gaat naar opendagen. Ik dacht dat ik het eindelijk had gevonden, ik ben graag buiten en ben creatief bezig,... dus het werd de tuin & landschapsinrichting in Arnhem..... al snel was ik erachter dat ik plantjes helemaal niet zo interessant vond als ik dacht... en vooral niet als ze 3 latijnse namen hadden.... Het interesseerde me niets, ik heb netjes het jaar afgemaakt, heb genoeg studiepunten gehaald om mijn ouders geld terug te verdienen. toen ik die punten binnen had was het natuurlijk alleen maar feesten... Maar ja dat hoort erbij...

En ja, dan moet je weer een keer die keuze maken... wat wil ik nou worden? Mijn nichtje studeerde facility management.... tijdens een familiefeest kreeg ik te horen wat het inhield... het leek me meteen leuk... zeer afwisselend en nooit één dag hetzelfde.... en errug voordelig een breed werkveld!

Nou daar ging ik dan... op naar Wageningen (nee, nee lekker wonen in het ow zo gezellige Nijmegen) Nou na 4 jaar lekker op mijn gemakje studeren, leuk studentenleven (hoort er zeker bij!) gehad heb ik ook mijn papiertje op zak vanaf 2006....

Nou dan maar aan de bak!Gelukkig kon ik bij mijn afstudeerplek blijven plakken, facilitair bedrijf van het ziekenhuis. Van twee keer een half jaar naar een vast contract!

Misschien even een korte uitleg: het facilitair bedrijf draagt zorg voor het secundair proces in een bedrijf. En is dus ondersteunend aan het primaire proces.

In het ziekenhuis vallen de afdelingen, beveiliging, inkoop, technische dienst, schoonmaak, catering, logistiek, magazijn, inkoop, linnendienst, reprografie, postkamer, parkeerbeheer en een servicemeldpunt. Al deze afdelingen hebben unithoofden die leiding geeft aan de afdelingen. Deze unithoofden ondersteun ik, het gaat vooral om grotere projecten.

Ik werk inmiddels 1 jaar op deze functie en één ding wat me sterk opvalt is dat de medewerkers, de verpleging, artsen, specialisten e.d. (onze klanten dus) geen idee hebben wat we doen... Ze staan er niet bij stil dat hun kantoor wordt schoongemaakt, de toilet wordt gepoetst, iemand ervoor zorgt dat ze veilig kunnen werken, dat ze in de pauzes kunnen eten, dat ze een pen hebben om te schrijven een bureau hebben om op te schrijven, een computer en telefoon die het doet... al die dingen zijn zo normaal voor iedereen. Ze hebbengeen idee hoeveel energie er in wordt gestopt dat hun onze patienten kunnen helpen.... En dat vind ik wel eens lastig aan mijn beroep. Ze staan er nooit bij stil, maar als er iets niet goed is (de slagboom gaat niet snel genoeg open) dan hebben ze wat te zeuren...... Bijvoorbeeld de afdeling schoonmaak, die zou nooit goed scoren op een klanttevredenheidsonderzoek, omdat de medewerkers niet in de gaten hebben dat er gemiddeld 100 personen een toilet bezoeken, dat niet iedereen goed is opgevoed om zijn remspoor weg te vegen, en papiertjes in de prullenbak te gooien... Dat het gewoon niet realistisch is om te denken dat een toilet elke seconde van de dag spik en span is! Maar als we het tijdens een overleg weer over de resultaten hebben dan ben ik zo trots op mijn collega's die toch tijdens, soms vrij weinig respect van zijn of haar klanten gewoon doorgaat en het beste ervan maakt... en zich ontzettend dienstverlenend opsteld....

Een leuk voorbeeld is nu tijdens een project van mij. Er wordt in 2009 nieuwe bedrijfskleding aangeschaft voor alle medewerkers van het ziekenhuis. En om een beeld te schetsen, het zijn er zo'n 2500 die een jasje en broek nodig hebben. Zodra de medewerkers in het ziekenhuis (net een dorp) ruiken dat ze iets nieuws krijgen.... willen ze allemaal inspraak hebben... Ze willen het liefste allemaal een ander shirt, person mate.... Dan gaat dus mijn dienstverlenend niveau naar beneden en denk ik snel: "ik hou me niet bezig hoe je iemand moet operenen, en jij dus ook niet mijn mijn bedrijfskleding". Dit betekend trouwens niets dat ze niets te zeggen hebben, want de kleding moeten hun uiteindelijk dragen.... dus de eisen en wensen worden uitvoerig besproken.

Maar daar kan ik dus vrij slecht tegen.... weinig waardering maar wel het grootste woord hebben in leuke pojecten? En laat de meeste projecten nu bij mijn horen... !

Respect voor mijn collega's, maar dienstverlenend heeft ook een grens...

curious?

De mensen die vaker mijn blog lezen weten inmiddels, dat ook IK minpuntjes heb ;) En trouwens de mensen die wel eens de blogs van mijn vriendin lezen weten ook mijn minpuntjes...

Ik zou er toch aan moeten geloven dat ik niet perfect ben... waarschijnlijk verre van, maar ja daar heb je zelf vaak niet zo'n last van.... Waar ik wel last van heb is dat ik zo ontzettend nieuwsgierig ben... Zó nieuwsgierig dat ik dingen niet met rust kan laten en dat mijn nieuwsgierigheid alleen bevredigd wordt als ik het ook daadwerkelijk weet of heb gezien.

Zo ook als ik naar huis fiets vanuit mijn werk... ik woon op de *********straat (ja misschien heb ik wel stalkers). Een stukje verder, richting Tegelen, ligt een huis waar rare praktijkjes gebeuren... Het is volgens mij een kraakpand, een kraakpand wat er nu zo uitziet dat zelfs de krakers er niet meer in willen zitten... De deuren en ramen zijn dichtgetimmerd met houten platen.... er zijn net als bij een studentenhuis wel 21 bellen naast één deur...

Vanuit die vieze oude, verotte deur komen wel eens mensen, meisjes en jongens...... En nee, geen schoongewassen mensen die naar hun werk gaan, maar mensen die niet meer weten wat voor of achter is...... als ze al oud genoeg zijn om dat op school te hebben gehad...

Verschrikkelijk vind ik het... om meisjes van mijn leeftijd daar naar binnen zien te gaan, zo dun als een lat, zo stoned als een konijn..... waarom eigenlijk zo stoned als een konijn, had bugs bunny geen wortel in zijn bek???.....

Maar wat het gekke is..... als de deur op een klein kiertje staat, wanneer zo'n magere lat nog net niet door de brievenbus naar buitenkomt, wil ik zo veel mogelijk zien wat er achter die deur gebeurd. Het liefste zou ik willen stoppen en ongeneerd willen spienzen.... Maar nee, dat gaat niet in het echte leven.... ik zou zo graag willen weten hoe het gaat, welke mensen het zijn, wat hun verhalen zijn, waarom ze het doen, waar ze vandaan komen... etc. etc.

Ik heb dus precies hetzelfde als ik in Amsterdam loop.... dan loop je door een straat met de meisjes van de nacht achter de ramen.... Niets mis mee hoor.... leuk om naar te kijken... maar ik zou zo echt zó graag willen weten wat voor mensen het zijn... hoe het nu gaat als een gordijntje dichtgaat.... Kijk ik kan me wel wat voorstellen natuurlijk... maar gaat het dan echt van "ga maar liggen, wat wil je, en leg het geld daar maar neer?" Weigeren ze wel eens mensen....? Hebben ze voor iedere wens iemand anders? Hebben hun ook sollicitatiegesprekken en functioneringsgesprekken? Gaan er ook wel eens vrouwen naar de hoeren? Pffff heb zoveel vragen....

Het enige voordeel wat nieuwsgierigheid heeft is dat je er veel door te weten komt. Je leert er veel van..... Je zou de tofste verhalen hebben als je alles wist... Als je bij iedere deur of raam een verhaal wist te vertellen..... dan wel de feiten die je te weten bent gekomen door the insiders... Hoe vet?

Pffff maar als je net als mij bent: nieuwsgierig maar ook een schijtluis... dan kost het alleen veel tijd, denktijd en onrust....

vervroegde midlife

Vandaag een avondje alleen thuis. Dat betekend bij mij.... even de afwas doen, wasje erin doen, beetje opruimen, en lekker voor de tv hangen om te ontspannen... Ik zet de tv aan... nl 1, nl 2, nl 3, rtl4, rtl 5, sbs 6 en ga zo maar verder...! De ergenis van de laatste maanden komt weer naar boven... er is GVD! niets op tv,...het is niet meer van wat wil ik zien? nee het is meer... waar irriteer ik me het minste aan.... 1.het is reclame.. (serieus persoonlijk gemeten gem. 10% van mijn kijktijd) 2. herhaling (dit betekend inmiddels de 4de keer, óf een herhaling van een paar uur geleden... ) 3. programma zonder inhoud 4. het-is-nét-iets-anders programma (bouwprogramma's, dansen met ...., kijkje in het leven van..... enz enz) Nou voetballen is het geworden, minste reclame...live, inhoud (tja ligt aan de teams), het is steeds anders...Nou na 15 minuten ook wel gezien... hup tv uit! "Bo, gaat ie mee?" "Kom maar... ga maar zitten... " Ik loop naar beneden... sla de hoek om... en irriteer me nog steeds dat ik me nog steeds niet lekker heb kunnen ontspannen... "Zal ik zo de was dan maar ophangen?" (ja, dan ben je al ver heen!) Ik sta bij de parkeerplaats bij de Jan Linders...en ik kan de gedachte dat het leven steeds saaier wordt maar niet loslaten... Zelfs mijn overbuurman (schilderschool) mag zijn schilderijen in de etalage wel eens wisselen, kijk elke ochtend tegen dezelfde schilderijen aan! Verschillende gedachten razen door mijn hoofd... elke dag trouw naar mijn werk, 's avonds lekker eten, tv'tje aan, dekentje over me heen... én... let's get irritated... Ja, ik hoor jullie denken "ga met je luie reet dan wat anders doen!" Helemaal gelijk...! Maar goed dit is MIJN blog...en daar mag ik lekker in zeuren... Ik steek de parkeerplaats over... mmm..ik doe de laatste tijd ook weinig spannends...Ik heb het toch zelf in de hand? gaat mijn gedachte door... Ik loop langs een fietsenrek.. er staat één fiets in... tot mijn verbazing niet op slot, waarom ik erop lette? geen idee! Ik loop door... sta na 10 meter stil.... gedachte gaat door mij heen "pak hem nou, dat is spannend man!" Ik draai me om... pak de fiets en loop naar huis met de fiets in mijn hand...spannend? Nee helemaal niet! Verdomme Linda, het is niet cool of spannend om een fiets te jaten, en dan ook nog in het donker én niet eens op slot!!! Goed.. ik pleur de fiets in de gang... loop weer naar boven.... Het wordt steeds erger... "je leeft maar één keer! gaat er nu door mijn hoofd... Maar je moet zoveel doen op een dag... je moet werken om leuke dingen te kunnen doen, je moet slapen eten en drinken om te kunnen leven... ik pak een rekenmachine (ja, ik weet dat ik er hulp voor kan krijgen) hoeveel uur heb ik nog... Ik denk na: stel ik leef 80 jaar... ik slaap gemiddeld 6 uur per nacht, werk 36 uur in de week, eet en drinken neemt ong. 1 uur per dag in beslag...en verzorging ongeveer een half uurtje (ben niet ijdel aangelegd)het resultaat: slapen 25%, werken 10%, eten 8%, verzorging 2% !!!!! Dat betekend met andere woorden dat 45% van mijn leven al ingepland is...!!! Jezus! wordt er niet blijer van.... !!!! Dan nog te denken dat ik nog, volgens mijn berekening nog maar 55 jaar te leven heb... (laten we het hopen) Ow en ik wil nog zo veel!!! Waarschijnlijk komt deze paniekaanval doordat ik net 25 jaar ben geworden... jaja een kwart-eeuw! Of zal ik gewoon de samenleving de schuld geven? Ja! waarom geeft een fiets stelen geen kick meer? Waarom is geeft de tv niet de entertainment aan mij die het vroeger had? WAAROM? Of ben ik toch echt degene die verantwoordelijk is?... mmm.... Morgen maar eens aan mijn eigen POP denken... Jaja, die afkorting kennen de (ex)studenten kennen jullie ergens van... Persoonlijk Ontwikkelings Plan... ja, dat ga ik doen... net als mijn projecten op het werk... ga ik kijken wat mijn doel is en hoe ik die ga aanpakken... helaas zou het financiele plaatje mijn persoonlijk projecten behoorlijk beperken!!! Wordt vervolgt!!!

Home alone

Gisteren kreeg ik en smsje van een goede vriendin van me. Ik citeer: "Soms heb je van die dagen dat je vindt dat je iets goed hebt gedaan, iets wat je al heel lang moest doen!Vandaag heb ik de banden van mijn auto gevuld!moest ik f kwijt!X" Ik heb dus ook dat soort dingetjes... mijn paspoort verlengen voor de reis die ik ga maken met mijn zus in juni... nog steeds niet gedaan..... mijn verzekering checken of de vaccinaties binnen het pakket vallen, kastje afschilderen... het staat allemaal voor morgen op de planning....mijn vrije dag jehey! Mijn vrije dag ga ik vulle met stomme dingetjes.... Maar wat me tijdens het lezen van dit smsje opviel, is dat ik me door bepaalde dingen die ik eigenlijk te weinig doe, heel goed kan voelen... en dat heb ik vooral als ik iemand heb geholpen of iets goeds heb gedaan voor het milieu. Ik kan me dus heel goed voelen als ik een invalide man in een karretje zijn afgewaaide petje achterna ren en teruggeef..... een oud vrouwtje die de zware boodschappentas niet in de auto krijgt getild even helpen....maar ook van glas in de glasbak doen, netjes het oud papier buiten zetten... dat soort dingentje kunnen mijn dag goed maken... doe ik het dan eigenlijk wel om die persoon of het milieu te helpen of stiekem een beetje om mijn eigen dag goed te maken??? Ik denk persoonlijk dat mensen die goede doelen steunen voor 99% het doen om zichzelf beter te voelen.... zelfde met vrijwilligers werk...Maar ja daar is eigenlijk niets ergs aan... Ik kan van mezelf wel zeggen dat ik een ik-help-graag persoon ben....ik vind mensen vaak snel zielig... en daarom ga ik ze helpen.... Ik merk het goed als ik tijdens mijn dagelijkse wandeling naast de vier rijtjes huizen bij mij om de hoek loop. Leuke van deze huisjes is dat je naar binnen kunt kijken... stiekem volg ik een beetje de levens die erin rondlopen. Vooral de laatste twee huisjes trekken mij aan.... In een huis woont een man, een dikke man.. hij werkt bij mij aan de overkant...lieve man... had een Boxer die heette Mara. Hij zat elke avond samen met Mara op de bank. Mara onder een dekentje, hij in zijn joggingbroek en bord op schoot. Daar zaten ze dan lekker films te kijken of te computeren via he televisie scherm. Een tijdje terug werd Mara ziek, ze liep niet meer goed... en bleek een tumor te hebben..afgelopen week heeft hij Mara in laten slapen... het ging niet meer... Elke avond als ik nu langsloop en naar binnen kijk zie ik hem daar zitten...alleen... dekentje ligt er nog... maar er ligt niemand meer onder...Op zo'n moment bel ik het liefste aan...ga naast hem zitten en kijken we samen een film, en geven we de chipjes door... Raar eigenlijk dat je het eigenlijk wel wilt, maar iets houdt je tegen... en dat is het stemmetje in mijn hoofd die zegt: "wat moet hij wel niet denken? Straks denkt die iets verkeerd? Straks denkt mijn vriendin verkeerd? Misschien vind hij mij wel een wierdo?" Die dingetjes houden je dan toch tegen...... Vooral het idee wat andere mensen van je vinden... Uiteindelijk is de mening van iemand anders toch wel belangrijk dusssss... Klote vind ik dat... want als iedereen hier nou eens niets van zou trekken en dus daadwerkelijk zo'n dingetjs doet... wordt het dan niet allemaal een klein beetje beter? Ik voel me goed... en hij? Ja hij? wilt hij het wel???? Wil hij niet alleen zijn....? ZIjn chipjes niet delen met mij? mmmm misschientoch egoistisch om iemand te willen helpen... Ik wil hem helpen... omdat IK hem zielig vind.. en ik wil hem helemaal niet meer zielig vinden...... maar ik weet niet eens of hij wel zielig is.... Ik kom net terug van vriendinnen... alleen thuis en ik moet dus de hond uitlaten....eens even kijken wat 'mijn big brothers' aan het doen zijn.... ik loop langs de huisjes... en wat zie ik tot mijn verbazzing? Er zit niemand op de bank!!!!Er zou toch niets gebeurd zijn?.... ik loop verder en ben aan het denken of ik hem wel eens één avond gemist heb?.... ik weet het niet... ik loop de parkeerplaats op... een groot gestalte komt me tegenmoet... ik kan door het slechte licht niets zien wie het is... een fladerende broek.... mmm wordt een beetje bang en probeer zelfverzekerd over te komen.... Hij fluit... 'ow ik hoop dat het tegen mijn hond is...' "Ha bootje! ben je met het vrouwtje aan het wandelen??" Het is de dikke man.... hij komt naar me toe... "hey, hoe is die?" vraagt die.... "je moet niet hier alleen lopen, lopen vaak zo'n vage gasten rond..." Normaal kan ik wel zien of je veilig weer huiswaarts komt, want dan zie ik je langslopen....De volgende keer moet je maar op dit tijdstip met je vriendin wandelen, oké? Anders loop je ook maar zo zielig alleen....

Wat voor kind heb jij besteld?

Het moet niet gekker worden…...! a. Linda die al weer onder werktijd een ingeving krijgt tot het schrijven van een blog! b. Linda die netjes de doorgestuurde artikelen van de afdeling leest en c. juist over zo’n artikel een blog wilt beginnen…. Ze zeggen niet voor niets “hoe gekker hoe beter” dus het zou wel goed zijn…. Het gebeurde rond een uurtje of 15:00, ik dacht … “laat ik eens de artikelen doorlezen”. Deze komen maandelijks netje gebundeld bij mij voorbij… het proces hoort als volgt te gaan: artikelen lezen, eventueel op- en aanmerkingen noteren, aftekenen en doorsturen naar de volgende in het lijstje…. Een soort kettingbrief… de praktijk: Doorbladeren, even laten liggen (want je kan het nooit in één dag gelezen hebben, want dan heb a. niets te doen of b. je bent de boel aan het flessen!) aftekenen en op naar de volgende…. Nou werknemer Linda dacht eens braaf te zijn en begon eens echt te lezen! De artikelen zijn inmiddels al 3 dagen in mijn bezit (a. langzame lezer, b. domme lezer, of c. eindelijk een echte lezer?). Net begon ik voor de derde keer aan de artikelen, het zijn er zo’n vijftig denk ik.. van groot tot klein….Helemaal niet interessant natuurlijk en totaal geen toegevoegde waarde dussss “weiter Linda Weiter!” schreeuwen jullie in koor…. Ik kwam een leuk artikeltje tegen wat me natuurlijk weer aan het denken zette. De eerste ging over dat er door een Nederlandse (jehey!) en IJslandse onderzoeker hét gen (per ongeluk) is gevonden die de kleur van je ogen, haren en huid bepaald…. Hoe vet! De onderzoekers zijn er dus achter waar in mijn DNA een gennetje zit waardoor ik donkerblond haar heb gekregen bij mijn geboorte, maar ook het gennetje dat mijn ogen groen/blauw/grijs (ja sorry kan er niets anders van maken) heeft gemaakt… Maar nog frapanter! Dat ik een bleekscheete huid heb! Hoe zou dat in de toekomst zich gaan ontwikkelen? Ik heb wel een idee: s’Avonds plaatsen de toekomstige moeders op internet hun bestelling via een wehkampachtige-site. Direct erna krijgen ze automatisch een email of sms waarin staat hoe laat ze waar moet zijn voor de eerste behandeling. Ja, bij de eerste behandeling wordt je DNA gekopieerd en even bewaard. Via een centraal systeem kijken de doktoren naar je bestelling. Even aanpassingen in het DNA bij de juiste gennetjes… en huppa… de tweede automatische email of sms kan de deur uit…in de bijlage de foto van je toekomstige kind (ja ook dat kunnen ze tegenwoordig al). Nou nog één keer op behandeling, huppa bevrucht eicelletje erin! en je komt zwanger zoals bestelt thuis… Nee vrijen om zwanger te worden hoeft niet meer…. Dat brengt teveel risico met zich mee… nu gaan we het plannen en zelf bepalen… zodat het perfecte kind geboren kan worden!!!! Nog wat leuke weetjes, die ik nu dus te weten ben gekomen… Gewoon kussen! Als je ziek bent (griepje) zeg je gauw tegen iemand… “sorry, ik zoen je even niet en geef je een hand, ik ben namelijk grieperig!” Nou dat heeft dus helemaal geen zin. De hand waarmee jij haar of hem een hand geeft bevat duizenden malen meer bacteriën dan je lippen… dus gewoon zoenen en geen gezeik! (ps. Wil je niet zoenen met die persoon…. Gebruik het dan maar als excuus) Vrouwen vs mannen Uit een onderzoek is naar voren gekomen dat we gemiddeld 7 jaar langer leven dan 50 jaar terug! De mannen worden nu gemiddeld 77 jaar en de vrouwen 82 jaar! Nog een hele weg te gaan dus…. Zo zie je maar weer… iets lezen kan nooit kwaad….en het leukste is dat ik nu bijna naar huis kan… ! Mijn werkdag zit er bijna op! Tot latersssss

vergeetachtige gans....

Heel errug slecht maar ik ben onder werktijd gewoon een blog aan het schrijven… sssttt… het is vrijdag oké, ook ik heb het weekend in mijn kop… buiten de pijn…! Er zijn verschillende mensen die gewoon altijd alles kwijt zijn….ik ben zo’n persoon… en dan heb ik het vooral over belangrijke dingen, pinpas, paspoort, telefoon maar ook mijn sleutels!!!! Ik heb een sleutelbos… en die is echt heilig… er zitten…(even tellen) 6 sleutels aan, te noemen: 2 huissteutels, fietsenslot-, brievenbus-, kantoorsleutel én mijn ouderlijke-huissleutel… die ik niet eens wist dat ik die had… ‘De appel valt namelijk niet ver van de boom’, mijn moeder is net zo dan ik (ben)… vandaar dat ik dacht dat ik mijn sleutel, van mijn ouderlijk huis, al aan haar had uitgeleend… maar nee… hij zit er gewoon aan, is alleen een ander soort, omdat die is bijgemaakt… (sorry mams) Dat is trouwens best een grappig verhaal…. Ff tussendoor… Op een dag was ik aan het werk (VieCuri, nee ik ben geen zuster!) ik werd gebeld… het was mijn moeder… “Lin, ik heb me buitengesloten… ik heb geen sleutel bij me…! Heb jij een sleutel?” “Ja mam, wat ben je toch een ei!, maar ik heb er een… moet je wel even ophalen want ik ben aan het werk” “uhm ja, dat is goed.. .opa komt hem ophalen over 10 minuten… “waarom kom jij hem niet ophalen?” “uhm, ik heb een probleempje… ik wilde via het platte dak, via de slaapkamerraam naar binnen kruipen…dit is helaas niet gelukt… en het ergste is dat ik er ook niet meer afdurf!” “Dus opa komt de sleutel halen en die maakt dan het raam open van de binnenkant en dan kan ik erdoor naar binnen” “hahahahaha… Oke!… doe je wel voorzichtig?” Vandaar dat ik dacht dat ik de sleutel niet meer had…. Maar blijkbaar heeft ze hem teruggegeven, just in case… ! Maar goed…. verder….. aan mijn sleutelhanger hangt ook nog een pasje (VieCuri-indentiteits-pasje) en een ‘key-koord’ jajaja, die hoort erbij…! Dus elke ochtend een prop in mijn jaszak of broekzak! Eén voordeel ik zie hem van ver liggen en dat herinnert me er vaak aan om hem niet te vergeten…. Met één hand op mijn jaszak of broekzak fiets ik naar mijn werk (jajaja, anders glipt die eruit) nou ondanks wat geprik in mijn bovenbeen, lukt dat aardig! Maar dan…. Dan komt op het einde van de week het weekend in zicht (jehey!) Vrijdagavond een drankje in stad kan geen kwaad… hup! Afgesproken met een vriendin, mijn skinnyjeans aan! (jajaja Linda is overslag gegaan… ) “Oké, heb ik alles? Geld! (check!) Telefoon (Check!) sleutels (uhmmm fff zoeken)…. Daar liggen ze dan op de tafel, van een grote afstand al te zien… het straalt het woord: “onpraktisch!!!” uit… “Wat nu? Zou ik hem in mijn broek proppen?... nee dat ziet niet uit!!! In mijn jas? Mmm… nee, Linda die gooi je weer ergens neer,.. en die vergeet je of de sleutels vallen eruit! Oplossing: Haal de sleutels van het keykoord af die je nodig hebt om binnen te komen (lees 2 sleutels!) Maakt deze met zo’n handig (nagelbrekend klote) ringetje aan elkaar vast en glijdt deze soepel in je broekzak naar beneden, totdat je de sleutels niet meer voelt zitten…. “Oké, lets go!” En dan die domme kop van mij weer…. Ik zit op de fiets… “mijn hoofd denkt; laat ik Linda eens even bezig houden met iets nuttigs…., echt iets waarover ze BLIJFT nadenken”… Ik sta voor het stoplicht: Ploep!!! Daar is die dan… what’s the question? This is: “HEB IK NU MINDER KANS OM MIJN SLEUTELS TE VERLIEZEN DAN NORMAAL?” Tja…. Even de feiten: “Ik heb minder sleutels, en meer dan de helft ligt veilig in ons huis”. “ Ik voel de sleutels minder, dus voel het ook niet als ze weg zijn” “ Kans dat ze eruit vallen is kleiner…” “ Kans dat ik morgen de sleutels weer met elkaar verenig is kleiner” Ja….. en wie zegt het me nu? Wat is nu het beste? Verdelen om de kansen te verspreiden…. Óf centraliseren om het risico te verkleinen? Carnaval hebben ze inmiddels wel gered!

carnaval... het is weer voorbij

Ik als Baolders meadje moet eigenlijk helemaal gek zijn van vasteaovend..., maar helaas op een of andere manier zit het er niet echt in.... misschien komt het wel omdat we nederlands zijn opgevoed... dus geen vasteaovend maar carnaval (ja ik weet het dan val je al buiten de vasteaovend-boot) Maar ik werk al 2 jaar in het ziekenhuis in Venlo, dus traditiegetrouw ga ik dan toch mee op de vrijdag voor carnaval....eerst bij een collega eten, verkleden en hup de stad in!En stiekem vind ik het wel leuk... ik hou van gezelligheid... bij mij is gek-doen de normaalste zaak van de wereld, dus daar heb ik ook geen moeite mee... jaen wat moet je nog meer kunnen en kennen met vasteaovend? Ow ja de tekst van de liedjes... nou geloof me die kent 90% van de mensen niet, dus dat valt niet op.... Dus enigszins pas k wel in het plaatje... en als ik nu terugdenk aan het gehele plaatje: alle inwoners van Venlo e.o. komen naar één plaats om tegelijk gek te doen... eigenlijk wel heel tof! Iedereen staat te springen, zingt zijn eigen verzonnen tekst en drinkt natuurlijk bier! Ja stiekem krijg ik die kriebels ook wel van vasteavend... en transfomeer ik misschien stiekem, un bietje, in een Venloos meadje... betrapte me erop dat ik vanmorgen al dacht... ow dat is leuk om te worden volgend jaar!!! Ik woon nu 2,5 jaar in Venlo, en heb eigenlijk nooit zo'n 'hart' voor Venlo gehad. Ja sorrie als ik iemand nu beledig maar het blijft een groot dorp. En dat is nou precies ook weer de charme ervan... je kent heel veel mensen in een korte tijd... je hebt je stamkroegjes...je kan alleen de stad in lopen en je komt altijd iemand tegen om mee verder te gaan stappen... je hebt altijd vertrouwde mensen om je heen... En dat gevoel heb ik heel sterk als ik tussen al mijn hossende, drinkende, gekdoende, vrienden, collega's en kennissen sta... ja dan heeft Venlo toch wel een speciaal plekje....

regels regels regels

Tijdens mijn (gemiddeld) drie-keer-per-dag wandeling, was ik weer eens een beetje aan het dromen..... Ik kwam erachter dat ik eigenlijk een gruwelijke hekel had aan het woord "moeten". Als iemand wilt dat ik iets voor degene doe, gebruik dan vooral het woord "moeten" niet.... Natuurlijk had mijn hondje niet binnen 1 minuut zijn behoeften gedaan, dus er was nog tijd om deze gedachte verder uit te diepen... daar ging die dan.... Eigenlijk 'moeten' we zo veel in het leven... het begint al vanaf het moment dat je het levenslicht ziet... je 'moet' slapen, je 'moet' eten en drinken... en ga zo maar door... heel normaal in onze ogen want je ouders proberen je zo goed mogelijk te verzorgen en op te voeden.... erna wordt het namelijk: na het buitenspelen je schoenen uit.... geen cola net voordat je naar bed gaat... en ga zo maar door... Dan wordt je 18, je mag het huis uit...dat betekend feesten!!!! zo laat mogelijk thuis komen...! en vooral dingen doen die je niet mag.... Maar toch je 'moet' je zoveel % op school komen, je moet bepaalde vakken halen om je diploma te halen, je moet je huursubsidie anvragen, je moet je inschrijven in de gemeente, je moet een baantje zoeken anders kan je al dat gefeest niet eens betalen.... Op je 18de mag je ook autorijden, maar wel aan de goede kant van de weg, parkeren waar het mag, niet te hard rijden, je auto moet gekeurd zijn... En de regeltjes waaraan je je moet houden worden niet minder..... naarmate je ouder wordt... je kan niets doen of er zit wel een regeltje aanvast die beschrijft wat wel en niet mag.... je mag niet zomaar een muurtje uitbreken in je woning, je mag niet zomaar bepalen hoe groot je tuin is...je mag niet zomaar je handje-contantje geld thuis houden en niet doorgeven aan de belasting... je mag niet met een verlopen paspoort over straat... het mag allemaal niet en we MOETEN ons allemaal gedragen naar de regels die de overheid,je verhuurder, ouders, je partner je oplegt.... Bleh ik haat regels!! en mensen die ooit nog tegen mij zeggen: ow, ik doe gewoon waar ik zin in heb... bullshit dat doe je niet!!! je luistert heel lief naar al die miljoenen regeltjes...net als ik... Maar wat me dan toch erg onrustig maak is de vraag: 'bepalen we zelf hoe we leven óf worden we geleefd... ?'

Jaloers op een kliko

Iedereen heeft een verslaving... en ook al is die niet altijd ongezond, het kan nog steeds zwaar irritant zijn en je leven beheersen... zo heb een ik redelijk onschadelijke verslaving, te noemen poetsverslaving!!! Dat betekend nooit rustig op de bank kunnen zitten als de afwas nog gedaan moet worden, niet 10 min. kunnen wachten als de wasmachine klaar is... nee, want anders komt ´het vuur erin´!!! Enfin... ik kom terug van mijn werk....gelukkig heeft mijn vriendin beloofd de woonkamer te zuigen en te dweilen... pff één last van mijn schouders..... nou laat ik dan alvast de gang en de slaapkamer zuigen dan is het ook meteen gedaan.... Dan even snel mijn hondje uitlaten.... ow laat ik meteen de vuilniszakken meenemen.... opgeruimd zal netjes moeten staan! Met twee vuilniszakken in mijn hand...en een trekkende hond in de ander loop ik twee trappen af.... ok dat ging goed... de deur open en op naar de vuilnisbak... Ja, Nederland verbeterd!Ze hebben in de steden handige ondergrondsecontainers geplaatst! joehoe...! ziet er ook nog mooi uit! en helemaal technisch met een pasje te openen... Met gedurende de jaren drie verzamelde pasjes, loop ik strompelend met een trekkende hond, en twee vuilniszakken met iets scherps erin wat tegen mijn been keer op keer knalt....grrr.. naar de hoek van de straat.... Eindelijk de hond zittend naast me, de vuilniszakken op de grond, pak ik de drie pasjes uit mijn zak.... Ja drie! Want elke keer doet het er wel één niet meer... de eerste gaat langs de laser.... nope de vertrouwde ´klik´ komt maar niet.... tweede...hetzelfde verhaal... grrr..het zal toch niet! de derde... YES, de vertrouwde ´klik´! Met mijn nét gewassen handjes trek ik de schuifdeur open... maar niet helemaal.... nee, neeee hij kan niet verder!!! Godver de godver! Na een aantal minuten trekke, duwen en vooral veel schelden...sta ik verloren te kijken naar het mooie, technische en ow zo handige container!! Waarom moet er altijd nét voor mij een té grote vuilniszak in worden gepleurd! Nou ok, lopen is gezond dus op naar de volgende... Hondje mag weer trekken en twee vuilniszakken die steeds meer blauwe plekken maken, sleur ik met me mee... Uitgeput, inmiddels nat van de regen en met een verkrampte hand gooi ik de vuilniszakken naast de ondergrondse container nr 2... pasje 1, niets...blijf rustig Linda!, pasje 2.... ok...adem in adem uit! pasje 3. KLIK! Yes... maar net toen er een glimlach op mijn gezicht wilde komen... VAST!! GRRRR!!! Doe anders gewoon normaal, en don´t mess up the traditional stuff! Even bijkomen... en weer naar huis... aangekomen vuilniszakken in de gang gegooid!!! Klote dingen...! Altijd wel wat...! Geef mij maar gewoon een Kliko... Eén voordeel heeft de ondergrondse container met al zijn veroorzaakte ergenissen wel... Het boeide me even niet dat ik die vuilniszakken gewoon in de gang pleurde.... !!! Eens kijken voor hoe lang...

terug in je hok!

Mensen zeggen toch wel eens:'Je moet niet iedereen in een hokje plaatsen'! Nou over het algemeen is 'iets in een hokje' plaatsen iets negatiefs. Je moet niet iedereen over dezelfde kam scheren.... je moet niet zo zwart-wit zien... dat soort dingen.... Maar is het niet iets heel normaals?... kunnen we daardoor dingen niet relativeren? Ik kan me zo snel niet eens bedenken wat ik NIET in een hokje plaats. Wel eens waar in mijn hoofd... Ik vind het juist makkelijk, houdt me rustig, ik weet dan hoe ik er op dat moment over denk... is toch niets ergs aan in mijn ogen? Dat neemt trouwens niet weg dat ik die personen, die inmiddels een mooi plaatsje hebben gekregen, niet meer de kans geef om op een andere plaats te gaan zitten..... want plaats opgestaan is plaats vergaan.... Maar dat hebben ze eigenlijk wel een beetje zelf in de hand..... dus ik plaats lekker iedereen in een hokje... want als ze moeten blijven staan dan zie ik door de staande mensen het bos niet meer.... laterssss

Van je vrienden moet je het hebben....

woensdag 23:13 @t home... Een heerlijk avondje alleen... vriendinnetje pokeren... dus lekker de douche in, pyama aan en voetjes op de bank.... tv'tje aan... en relaxing-time! Nou zoals elke avond, even de hond uitlaten.. snel poepie-plassie en weer naar binnen, want je kont vriest er nog bijna af deze tijd.... Nou dacht ik laat ik mijn eigen advies eens opvolgen, en lekker mijn bedje inkruipen met een boek...(jaja die ligt wel al standaard langs mijn bed) Na drie bladzijde vielen mijn ogen al dicht.... Donderdag 02:17 @t bed Ik schrik wakker want mijn hondje, genaamd Bo, is als een gek aan het blaffen... 'doet die normaal nooit'. Pfff grrrr... toch maar mijn bed uit.... in mijn pyamaatje naar de koude woonkamer, gordijn aan de kant.... en wat zie ik daar... Er ligt een jongen aan de overkant in de foetushouding, op de stoep! Recht voor de Sunplanet met zijn fiets nog op straat... MMm...wat nu? 112 bellen of toch maar een kijken wat er nu aan de hand is... want ze gaan toch vragen stellen...Eén ding is zeker: Ik kan hem niet laten liggen want dat vriest die zijn kont eraf! Klote zatte mensen ook, moet ik me ook nog gaan aankleden...Dus hup naar de slaapkamer, naast mijn ow zo heerlijk warm bedje..., mijn broek aangetrokken... met mijn trui half over mijn hoofd strompel ik weer naar de woonkamer... en wat zie ik daar... De oh zo bezorgde vriend komt eraan fietsen... eerst rijdt die met zijn fiets over de fiets op de straat (ok, waar slaat dat op?) Dan port die een paar keer met zijn fietsband tegen de jongen op de stoep: "hey eikel, sta eens op, ik wil naar huis!" Ok dat is duidelijk.... Nou na een tijdje kan de jongen op de grond gaan zitten...Na 10 minuten staat die even en valt zo achterover over de stoeprand weer op de grond... let op! vriend staat naar de etalage te kijken bij de Sunplanet... achter hem speelt de hele opstaan en val-scene een paar keer door... 02:36 @t my window Ik wil net weer naar bed gaan als ik zie dat zijn 'vriend' roept:'ik zie je morgen he eikel!'en lachend fiets die naar huis... Grrrrr moet ik nou toch nog naar buiten? Omdat een eikel van een vriend een ontiegelijke klootzak is? De jongen roept hem nog na: "wacht ff ik kom eraan..." Nou ik draai me om en zie in mijn ooghoek dat er een mooie grote gele ambulance langs komt rijden. 'Gelukkig, hulpverleners, vrienden die er zijn als je echte vrienden je in de steek laten!. Hij verminderd vaart (pff gelukkig ik kan weer gaan slapen) Maar NEE! De vaart wordt weer opgevoerd en meneer hulpverlener rijdt gewoon door! Wat the f*ck! 02:56 in dubio Wat nu? Toch maar naar buiten... inmiddels sta ik voor mijn voordeur in de kou... "Waar is die jongen nu!" Zijn fiets, met tas achterop ligt er nog... Ik kijk links, ik kijk rechts... maar geen jongen te bekennen... Godver! eikel blijf dan ook liggen! Nou ja maar weer naar boven... Zit me toch niet lekker... wat nou als die ergens ligt waar niemand hem kan zien... en dan het nieuws die een dag later in de krant te lezen is... grrrr.. nee daar moet ik niet aan denken, hij zou vast wel naar huis zijn..... 03:14 Zwaailichten! Nou inmiddels zit ik boven met inmiddels mijn thuisgekomen vriendin... (hele verhaal natuulijk verteld)Dan zien we in een keer zwaailichten... Een paar meter verder op bij 'Bad en ???? (mmm wat staat daar eigenlijk?) staat een politieauto en amubulance. De politieagent neemt de jongen in zijn auto en rijdt weg.... gelukkig toch nog goed gekomen... Nou je denkt er toch maar even bij na... Jezus, als je vrienden je toch gewoon laten liggen en daarna ook nog meneer ambulance, dan ben je ook de sjaak! Vriendjes en vriendinnetjes: Ik zou jullie nooit laten liggen, desnoods neem ik jullie op mijn rug mee naar huis....! Tja, en dan meteen een vraag in mijn hoofd... hulpverleners?... mmm zou het om de kosten gaan? Of dat ze geen troep willen in hun ow zo mooie ambulance? Godverdomme... denk even na wat voor werk je doet en met welk doel!