Gisteren kreeg ik en smsje van een goede vriendin van me. Ik citeer: "Soms heb je van die dagen dat je vindt dat je iets goed hebt gedaan, iets wat je al heel lang moest doen!Vandaag heb ik de banden van mijn auto gevuld!moest ik f kwijt!X" Ik heb dus ook dat soort dingetjes... mijn paspoort verlengen voor de reis die ik ga maken met mijn zus in juni... nog steeds niet gedaan..... mijn verzekering checken of de vaccinaties binnen het pakket vallen, kastje afschilderen... het staat allemaal voor morgen op de planning....mijn vrije dag jehey! Mijn vrije dag ga ik vulle met stomme dingetjes.... Maar wat me tijdens het lezen van dit smsje opviel, is dat ik me door bepaalde dingen die ik eigenlijk te weinig doe, heel goed kan voelen... en dat heb ik vooral als ik iemand heb geholpen of iets goeds heb gedaan voor het milieu. Ik kan me dus heel goed voelen als ik een invalide man in een karretje zijn afgewaaide petje achterna ren en teruggeef..... een oud vrouwtje die de zware boodschappentas niet in de auto krijgt getild even helpen....maar ook van glas in de glasbak doen, netjes het oud papier buiten zetten... dat soort dingentje kunnen mijn dag goed maken... doe ik het dan eigenlijk wel om die persoon of het milieu te helpen of stiekem een beetje om mijn eigen dag goed te maken??? Ik denk persoonlijk dat mensen die goede doelen steunen voor 99% het doen om zichzelf beter te voelen.... zelfde met vrijwilligers werk...Maar ja daar is eigenlijk niets ergs aan... Ik kan van mezelf wel zeggen dat ik een ik-help-graag persoon ben....ik vind mensen vaak snel zielig... en daarom ga ik ze helpen.... Ik merk het goed als ik tijdens mijn dagelijkse wandeling naast de vier rijtjes huizen bij mij om de hoek loop. Leuke van deze huisjes is dat je naar binnen kunt kijken... stiekem volg ik een beetje de levens die erin rondlopen. Vooral de laatste twee huisjes trekken mij aan.... In een huis woont een man, een dikke man.. hij werkt bij mij aan de overkant...lieve man... had een Boxer die heette Mara. Hij zat elke avond samen met Mara op de bank. Mara onder een dekentje, hij in zijn joggingbroek en bord op schoot. Daar zaten ze dan lekker films te kijken of te computeren via he televisie scherm. Een tijdje terug werd Mara ziek, ze liep niet meer goed... en bleek een tumor te hebben..afgelopen week heeft hij Mara in laten slapen... het ging niet meer... Elke avond als ik nu langsloop en naar binnen kijk zie ik hem daar zitten...alleen... dekentje ligt er nog... maar er ligt niemand meer onder...Op zo'n moment bel ik het liefste aan...ga naast hem zitten en kijken we samen een film, en geven we de chipjes door... Raar eigenlijk dat je het eigenlijk wel wilt, maar iets houdt je tegen... en dat is het stemmetje in mijn hoofd die zegt: "wat moet hij wel niet denken? Straks denkt die iets verkeerd? Straks denkt mijn vriendin verkeerd? Misschien vind hij mij wel een wierdo?" Die dingetjes houden je dan toch tegen...... Vooral het idee wat andere mensen van je vinden... Uiteindelijk is de mening van iemand anders toch wel belangrijk dusssss... Klote vind ik dat... want als iedereen hier nou eens niets van zou trekken en dus daadwerkelijk zo'n dingetjs doet... wordt het dan niet allemaal een klein beetje beter? Ik voel me goed... en hij? Ja hij? wilt hij het wel???? Wil hij niet alleen zijn....? ZIjn chipjes niet delen met mij? mmmm misschientoch egoistisch om iemand te willen helpen... Ik wil hem helpen... omdat IK hem zielig vind.. en ik wil hem helemaal niet meer zielig vinden...... maar ik weet niet eens of hij wel zielig is.... Ik kom net terug van vriendinnen... alleen thuis en ik moet dus de hond uitlaten....eens even kijken wat 'mijn big brothers' aan het doen zijn.... ik loop langs de huisjes... en wat zie ik tot mijn verbazzing? Er zit niemand op de bank!!!!Er zou toch niets gebeurd zijn?.... ik loop verder en ben aan het denken of ik hem wel eens één avond gemist heb?.... ik weet het niet... ik loop de parkeerplaats op... een groot gestalte komt me tegenmoet... ik kan door het slechte licht niets zien wie het is... een fladerende broek.... mmm wordt een beetje bang en probeer zelfverzekerd over te komen.... Hij fluit... 'ow ik hoop dat het tegen mijn hond is...' "Ha bootje! ben je met het vrouwtje aan het wandelen??" Het is de dikke man.... hij komt naar me toe... "hey, hoe is die?" vraagt die.... "je moet niet hier alleen lopen, lopen vaak zo'n vage gasten rond..." Normaal kan ik wel zien of je veilig weer huiswaarts komt, want dan zie ik je langslopen....De volgende keer moet je maar op dit tijdstip met je vriendin wandelen, oké? Anders loop je ook maar zo zielig alleen....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten