dinsdag 22 april 2008

De eenzame schoen...



Ik denk dat heel veel mensen het wel eens hebben afgevraagd. Vooral de mensen met een rijbewijs in het bezit... Waarom ligt er altijd maar één schoen in de berm?? Ik vind dat altijd zó vreemd.. en ik zou er op dit moment geen logische verklaring voor kunnen geven... dus tijd voor een onderzoekje in een notendopje....
Transportele oplossing 1.
Je zou kunnen zeggen: "Bij het ontdoen van bepaalde duo-kledingstukken (schoenen, handschoenen e.d.) die men nog wil bewaren, worden alternatieve plaatsen gezocht om ze te vervoeren. Bij fietsende personen is de bagagedrager de voornaamste opbergruimte. Door verschillende factorenals de wind, kuilen in de weg en trillingen veroorzaakt door het contact vande banden met de ondergrond, kunnen de objecten (in deze stelling schoenen) losser op het bagagerek komen te liggen waardoor ze zelfs kunnen vallen." Maar ja, deze onkrachten we omdat fietsen normaal gesproken niet op snelwegen en autowegen fietsen. Doe je dat wel verlies je wel meer dan je schoen.....
Rekenkundige oplossing 2.
Bij duo-kleedstukken kan het voorkomen dat je één van de twee verliest. En als we dat eens rekenkundig gaan bekijken kunnen er in principe 3 dingen gebeuren:
a. je verliest de linker schoen
b. de verliest de rechter schoen
c. je verliest beide schoenen op hetzelfde moment
Rekenkundig zou je dus 66,66% kans hebben om één schoen te verliezen, dat is meer dan 33,33% op ze beide te verliezen.
mmm... zit wat in!
Natuurkundige oplossing 3.
Als twee schoenen, dan wel handschoenen, worden weggegooid, zorgen de zwaarte-kracht, de kracht van de worp en het oppervlak waarop ze neerkomen voor een stuitering. Een van de objecten zou wel eens verder kunnen stuiteren dande andere. Een kuil (of sloot langs de weg), viezigheid en andere factoren kunnen er dan voor zorgen dat een persoon maar één van de objecten ziet liggen.
mmm zit ook wel wat in!
Logische oplossing 4.
Een persoon verliest een van zijn schoenen en komt daar later pas achter. Deze persoon heeft nu nog maar één object in zijn bezit waarvan ze beide nodigzijn om een benodigd effect te creëren. Daarom gooit hij het overgebleven object ook weg.Hoe later de realisatie ervan en hoger de snelheid, des te verder het tweedeobject ligt. De kans is daarom groot dat deze persoon een andere weg is ingeslagen of er zelfs thuis achterkomt. Daarom is het bijna niet mogelijk omde tweede schoen te vinden.
Mijn redenering:
Soms ziet men zomers als het warm is wel eens bijrijders met een voet nonchalant buiten het raampje. Maar zouden zoveel mensen op deze manier een schoen verliezen? Het lijkt me eerder dat de bermen dan vol zouden moeten liggen met afgewaaide petjes, hoedjes of (zonnen)brillen.En als het nou voornamelijk slippers waren dan kan ik er nog iets bij voorstellen maar je ziet ook werkschoenen, laarzen, gympen, pumps en noem maar op. En buiten dat, ook 's winters ziet men zo nu en dan schoenen in de berm liggen.

Buiten lange autoritten maken we ook lange wandelingen in de natuur. Opvallend is dat we eigenlijk nooit schoenen vinden langs wandelpaden.Misschien liggen ze er wel maar wij hebben ze nog nooit waargenomen. Eenzame verloren schoenen lijken een voorkeur te hebben voor bermen langs autowegen of verstedelijkt gebied.
Waar komen die schoenen toch vandaan? Ik heb bijvoorbeeld nog nooit bij een pompstation een tafereel gezien waarbij iemand slechts één schoen aanhad. En ik ken ook geen verhalen van mensen die zeggen “wat mij nou overkomen is… waait opeens mijn schoen van mijn voet tijdens het autorijden”.

Misschien zijn die zogenaamde verloren schoenen wel een communicatiemiddel van een of andere schimmige groepering. Door doelbewust schoenen te droppen op bepaalde plekken laten ze 'insiders' weten dat ze bijvoorbeeld in 'de buurt zijn'. Vergezocht? Wie weet.
Het blijft een mystery!

maandag 21 april 2008

het beste idee van..... vanmorgen


Iedereen kent het verhaal van de man van de paperclip en de man van de post-it.... Ze hebben één ding gemeen en dat is van iets heel kleins, zeer functioneel héél rijk worden.... Wie zou dat niet willen... iets uitvinden wat straks iedereen in huis heeft liggen en jij schatrijk bent... misschien is het 'ding' zelfs vernoemd naar jezelf! Hoe vet?

Al voordat het programma 'Het beste idee van Nederland' werd uitgezonden had ik al het gevoel dat er echt nog wel iets moest zijn wat ondekt moet worden door mij... iets heel simpels, iets waar ik en de rest van de wereld zich elke dag een ongeluk aan irriteren... en dan zou ik het allemaal kunnen oplossen...door een simpele uitvinding.... ...

tja en dan word ik meestal wakker...

Maar ik denk dat ik best wel een leuk ideetje heb gevonden vanmorgen... zeker niet het beste idee van Nederland en ik ga er zeker niet rijk van worden..... maar... ik zal het tegen vrienden en vriendinnen vertellen..... hoe stoer ben ik dan?

Het begon allemaal op een mooi zonnige zondagavond.... gezellig bij mijn ouders thuis...we waren met zijn alle aan het eten. Inclusief mijn lieve zus uit Amsterdam... Mijn zus heeft een kooptik en is gek op kleding... nadeel: kasten van haar puilen uit! voordeel: zusje krijgt overschot :)

Nu ook weer... er lag een Albert Heijn tas met daarin kleding, die ze óf niet meer zo leuk vind, óf die ze per ongeluk vaker heeft gekocht, óf weg moeten door ruimtegebrek. Dus ik duik erin en haal alle leuke dingen eruit... joehoe gratis kleren en ook nog leuke!

Na thuiskomst meteen lekker in de kast gelegd... , zo die begint ook al aardig vol te raken dacht ik nog...

De volgende dag loop ik met mijn hondje naar de Jan Linders... ik kijk naar de glasbakken, met daarnaast een verzamelbak voor kleding. Trouw gooi ik er per jaar 1 vuilniszak met kleren in....

Hij is zelfs zo vol dat er nu zakken naast staan....

Ik zit te denken: "wel fijn dat de zwervers, of minderbedeelde nu weer kleding hebben..., het is een goed ding!".

Dan dwaalt mijn gedachte af en denk: "als ik nou een bedrijf of winkel had, had ik allemaal shirts, truien en eventueel broeken laten bedrukken met mijn logo en naam erop... " ik ga een stapje verder: "Dan zou ik die kleren uitdelen op straat, aan de zwervers... met mooi weer t-shirts en klote weer truien en regenpakken.... " Je zou denken wat sociaal, maar nee er zit ook iets zeer zakelijks achter. Alle zwervers lopen 90% van hun dag rond in steden, bij de drukste plaatsen, ze zouden vaak dezelfde kleding aanhebben (van een uitpuilende kast hebben hun geen last)....

Betekend dat niet super goede reclame... bijna 24-uur per dag een lopend 'beeldbord'? En dan zou je wel denken: "iej, zo viezerikken met jou logo dat is geen goede reclame...." Juist wel, laat zien dat je ook de minder bedeelde steunt... alles voor het imago....

En iedereen blij.... !


Ik vind het een goede idee.... !

p.s wat een ontzettend mooie foto.... hierboven...

maandag 7 april 2008

vanuit het portaaltje


Jajaja, het moest er een keer van komen... Linda, moest weer een keer haar sleutels vergeten.... en dan wel op de lulligste manier ooit....

Elke werkdag fiets ik om kwart over acht naar mijn werk,....om 12:00 fiets ik (als ik Bo-dienst heb) naar huis om Bootje uit te laten.... Dus ook op de ik-vergeet-mijn-sleutel-dag! Alles moest natuurlijk weer gehaast, want ik had om 13:00 weer een afspraak... Dus trap op... sleutels op de tafel.... riempje om en trap af... paf deur dicht! kut kut kuttie!!! de sleutel ligt nog op de tafel....!!! en nu? Even nadenken, toch maar even Bo uitlaten.... "mmm, ik heb nu drie hulplijnen" schiet er door mijn hoofd. Yais heeft een sleutel, maar die zit voor haar werk in Venray.... mmm grrr..de tweede optie... Eloon... (ja, die is er altijd voor me ;) ) Bellen... neemt niet op... kut! Vriendje van Eloon.. toet toet toet... "hallo?" "hey, met Linda, is eloon bij jou?" "ja, we zitten in de trein naar Den Haag".... "ow oke, nou dan laat maar, werk ze!". KUT! ik kijk op mijn nieuwe horloge... 12:18 nog 42 min. te gaan.


Ik kan naar mijn werk lopen, makkelijk zelfs, maar ik kan moeilijk Bootje meenemen naar mijn werk... (even flits er door mijn hoofd... zouden ze het merken als die op mijn kantoor zou zitten?) "tik tik, doe even normaal klinkt er in mijn hoofd, een hond in een ziekenhuis?"


Oke, laatste optie... mijn mama.... toet toet toet "met mama" "hoi mam, ik ben een sukkel geweest.... ". na de hele uitleg, en inmiddels slaat mijn horloge 12:28, zegt ze: "ja, dat klopt wij zouden een sleutel van je moeten hebben".... dat woordje "moeten" klinkt me niet lekker in mijn oren.... en het zinnetje erna, met de woorden: "maar waar????" is nog misselijker....

"ik denk dat pap die heeft weggelegd"...."oke, jij zoekt verder, ik bel pap, tot zo!"....

toet toet toet "hoi pap, houston we have a problem" "Goh, wat nu weer?" "the keyproblem" "Nou dat heb je van je moeder".....(lees vorige blog) Na het hele verhaal voor de tweede keer verteld te hebben, en inmiddels alweer 5 minuten verder ben (12:38) zegt mijn vader: "Zou je moeder wel hebben opgeruimd"..... gggrrrr....!!

12:40: "hoi mam, pap heeft geen idee... neem alle misschien-is-het-deze-sleutels maar mee... en dan zien we wel".... "oke, tot zo!" "uhm, mam? rij maar wat sneller he? want over 20 min. moet ik in een vergadering zitten"....klik!toet toet toet

Uiteindelijk komt mijn moeder eraan rijden, de sleutels passen allemaal niet... dus de laatste oplossing is dat Bootje op visite gaat en ik naar mijn werk.... ik kom precies om 13:00 de vergaderruimte inrennen..... gelukkig!


Ik kan me door al het gedoe niet concentreren en mijn gedachte dwaalt af....... het bovenstaande heeft (excl.wandelingetje met Bo) plaatsgevonden vanuit mijn deurportaaltje..... Ik zat op het trapje, Bo naast me... met mijn telefoon in mijn hand.... en het rare is dat me nu, in mijn hoofd, zich het beeld afspeelt wat zich net voor mijn neus heeft afgespeeld..... Het beeld van auto's die afremmen en stoppen voor de stoplichten... Allemaal netjes in drie rijen wachten ze op het groene bolletje.... en gas... en door... Maar wat me nou opviel is dat de auto's niet netjes naast elkaar staan (ook al kan het makkelijk) nee ze staan net iets naar voren of net iets naar achteren...... vinden we het niet fijn om op een lijn te zitten? Om bij elkaar naar binnen te kijken, te spienzen? Voelen we ons veiliger als we net iets erachter gaan staan, zodat wij wel die persoon naast ons kunnen zien (ook l is het zijn achterhoofd), maar hij of zij niet snel zou omdraaien en ons zou kunnen zien...? mmmm... best raar... Ik doe het zelf ook denk ik....


Ik hoor een vetrouwde stem.... mijn baas! Ik schrik, hopelijk niet zichtbaar....

"zitten we allemaal op een lijn? Linda, jij ook?"...........