Bekentenis

”Ik heb niet veel angsten, gelukkig. Eigenlijk heb ik er maar één, angst voor harde geluiden. Dat betekend dat kleine Linda vroeger in de broeierige zomerdagen tijdens onweer onder de tafel zat, het licht ‘s nachts aandeed of een kussen bovenop haar hoofd had met slapen. Mijn bekentenis van vandaag is dan ook, dat ik het nog steeds heb! Ik vind de zomer heel fijn, écht ik werk op zonne-energie! Maar op die broeierige dagen denk ik alleen maar: “ow ik hoop niet dat het straks gaat onweren”. De onweerbuien in de middag zijn dan nog niet zo erg, ik kan genoeg afleiding zoeken… Maar die onweersbuien in de nacht, die vind ik het ergste… Als alle mensen in de onweerregio lekker liggen te slapen, ligt Linda met één oog open en een kussen op haar hoofd… te wachten… te tellen…. Flits! Één, twee, drie…… Knal! KUT! Het komt dichterbij!

Ik wordt al wakker als het flitst, als de donder nog niet eens te horen is…. verschrikkelijk is dat… je bent moe, en weet dat je moet wachten totdat het over is… Vroeger kon ik bij mijn ouders in bed klimmen, de grote hand van mijn vader over mijn ogen en oren en ik kon verder slapen… Nu? Nee nu niet meer… het is totaal niet charmant en stoer als je zegt: “ik ben bang voor onweer”. En je wilt ook niet je bedbewoonster wakker houden… met deze kinderachtige angst… Maar stiekem als mijn bedbewoonster nog tv aan het kijken is óf al in diepe slaap is…. doe ik mijn bedlampje aan en het kussen over mijn hoofd… zwetend liggen ik dan te wachten tot het opgehouden is… En als ze dan op mijn werk zeggen: “je ziet er een beetje moe uit…” is mijn antwoord heel ruig: “het was ook zo benauwd!”

Hetzelfde probleem heb ik één keer per jaar, met oud en nieuw…. Vuurwerk! Feestjes ben ik altijd voor in…je kan me ervoor wakker maken… maar dit feestjes heeft een duistere kant voor mij… namelijk die verschrikkelijke knallers… Siervuurwerk vind ik heel mooi en kan ik ook echt van genieten… je weet wanneer de knal ongeveer komt en dat is de afsluiter van het genot van ervoor… prima.. kan ik mee leven.. Maar die knallers… totaal nutteloze, gevaarlijke, irritante harde klote dingen! Matten vol! Ik hou er niet van.. en ik hoef ze ook niet in mijn buurt te hebben….. Het ergste is als ik naar een feestje moet fietsen en op elke hoek staan 13-jarige met een sigaar en rotjes in hun hand….. KNAL!..... SCHRIK! Een hele kruistocht voor deze persoon…

Waar komt deze angst vandaan heb ik me wel eens afgevraagd. Mijn oma is ook bang voor onweer… dus misschien genetisch bepaald???? Sommige zeggen dat angsten uit het verleden komen en andere zeggen uit je vorige leven… Uit het verleden kan ik wel inkomen… Vroeger toen ik nog klein was gingen we jaarlijks met mijn ouders op vakantie in Spanje… Linda in Buggy en Laura handje vasthouden… gezellig het oude stadje in… Muziek, dansen, drankje hier en daar… gezellig was dat altijd… Maar waar Spanjaarden feest vieren zijn knallers aanwezig… en niet rotjes… nee, ware bommen! … ze ook die avond… ik werd luxe vooruitgereden door mijn pappa…. Op een moment rolt er een klein staafje onder de buggy…. KNAL!.... Zou dat het moment zijn geweest? Ik weet het niet… wat ik wel weet is dat ik moe ben… vast het benauwde weer…