
Dit weekend maar eens wat anders gedaan dan normaal.... We zijn lekker met zijn drietjes met de caravan naar België vertrokken.. We hadden een rustige camping uitgezocht, dichtbij het strand (100m) en dichtbij de stad Brugge. Het doel.. zo min mogelijk doen, lekker de rust opzoeken met zijn tweetjes... Dat dacht ik het tenminste.....
De tweede dag begon goed... het zonnetje kwam door... hup meteen mijn shirtje uit en met mijn beentjes op de stoel... Lekker even die oogjes dicht.... "Rust!" Na 5 minuutjes, werd het toch wel warm in mijn gezichtje.... ik maak mijn ogen weer open... even wennen aan het licht,... en ik kan weer zien... én wat zie ik? Ik zie iets liggen, recht voor mijn neus... nog geen 2 meter van me verwijderd... er ligt iets op het pad... het is.... het is.... onze gehandicapte buurjongen...!! Ik schrik er zo van..dat ik volgens mij naar hem toe vloog....! "hallo, hallo??? hoor je mij?" ik roep deze zin zo'n drie keer... (gelukkig kunnen belgen het ook nog verstaan) Hij ligt nog steeds roerloos... oké, mijn hart maakt een sprongetje... "niet in paniek raken, er is vast niets aan de hand... wat is handig?" Ik ren naar een paar caravans verder (laagseizoen, niet alle caravans zijn bewoond, en niet iedereen zit netjes voor zijn caravan!) Ik kom een soort Hell Angel- figuur tegen... What the HELL, ze kennen hier elkaar allemaal "Meneer, Meneer... er ligt een jongen op mijn pad... hij reageert niet!" Ik kijk naar zijn uitdrukking... best moeilijk met lange haren en een baart..... maar hij lijkt te lachen... "Ow meiske toch, dat is Nicky, die is vast weer opgevalle" Ik neem een diepe zucht, en ben blij dat die me toch met zijn belgische stem gerust kan stellen... "Ik loop wel even mee".
We lopen samen naar Nicky die nog steeds op het pad lag.... (Raar genoeg bedenk me nog dat het asfalt ook best lekker warm kan zijn in de zon) De Hell-Angel tikt Nicky, drie keer op de wang "Nicky, wakker worden". Nicky wordt wakker!" Nicky staat een beetje wankel op... Hij lacht meteen en zegt "Dank u" en loopt weer verder.... verder met zijn 20ste rondje voor vandaag.... Na een kort praatje met de Hell-Angel, kom ik te weten dat Nicky een vorm van epilepsie heeft. Ik plof weer in mijn stoel....."Heerlijk die rust!"
Ik wil net mijn ogen weer dichtdoen als een ander buurvrouw van nummertje 84 aankomt, achter haar rollator. "Hallo"."Hallo" zeg ik aardig terug, en wil mijn ogen weer sluiten... "Waar komt u vandaan?" "Ow, ik kom uit Nederland... lalalalalala" Vervolgens komt er een heel ziekenhuisverhaal over haar hartproblemen, nierproblemen... en nog iets...ow ja.. suikerziekte.... Wanneer en hoelang ze in het ziekenhuis heeft gelegen, wat ze gedaan hebben ,waar ze last van had... en ga zo maar door... zelfs wie er bij haar op de kamer had gelegen...
Kort samengevat: één uur lang, in belgische dialect wat bijna niet te verstaan is, een ziekenhuisdrama van mevrouw nummertje 84. Heerlijk die rust!
Ik hou het zon-uurtje maar voor gezien... Die avond wil ik me lekker douche.... met mijn handdoekje onder mijn arm, slippertjes aan... en niet te vergeten het muntje in mijn zak, loop ik naar de douchehal. Het is 20:00 en de douches sluiten om 21:00, ben nog net op tijd.. en er is lekker niemand... heerlijk die rust!
Ik zet de kraan aan... en duik, als die eindelijk warm is, eronder..... best oké, voor een campingdouche.....Ik sta nog geen 5 minuten onder de douche... en het licht gaat uit... oké, alle hororscenario's spelen zich met een flits door mijn hoofd!!! Oke, actie Linda! een voorzichtige "hallo?" galmt er door de douchehal...ik hoor niets terug... waarschijnlijk duurde mijn moed verzamelen té lang... óf staat de man met de bijl al voor mijn deurtje.... Ik zet de douche uit... de stilte maakt het nog enger...ik kleed me snel aan (gevolg, natte broekspijpen en een nat hempje wat op de grond viel) Ik doe de deur voorzichtig open.... en kijk alleen naar de deur die open staat... en loop er in een raptempo uit.... ik kijk niet meer achterom.... ! Heerlijk die rust!

