the brainmachine

Ik lig met mijn handen naast me lichaam en kijk naar het bewegen van mijn borstkast. Ik bedenk me dat het best raar is dat ik over ademhalen helemaal na hoef te denken, dat gaat vanzelf. Ik beweeg me dikke teen. Ik bedenk in mijn hoofd dat ik mijn dikke teen wil bewegen en hup daar beweegt wat aan het voeteneind.
Hoe meer je erover na gaat denken hoe vreemder dat het wordt. Je lichaam zit eigen heel complex in elkaar, maar zó logisch! Het is gewoon een kleine machine die op bloed, voedsel en water loopt. Mis je er eentje dan valt het stil, héél stil.
Ik kan er wel mee leven dat mijn lichaam een machine is. Maar wat ik dan wel raar vind is mijn gedachte, gevoelens en emoties wat zich allemaal afspeelt tussen mijn twee oortjes. Maar óók dat is verklaarbaar. Je gevoelens en emoties worden ‘gemaakt’ door stofjes die weer andere stofjes activeren die uiteindelijk lichamelijke zaken gaan aansturen, zoals kriebels in je buik als je aan die persoon denkt, je traanbuisjes die zich vullen als je op televisie ziet dat een hond wordt ingeslapen. Ik kan het natuurlijk niet allemaal in een blog gaan schrijven hoe je hersenen werken, sterker nog ik heb geen idee! Maar ik weet wel (afgestudeerd met een 9 voor biologie ;) ) dat het allemaal heel logisch in elkaar zit. Ik vind het wel heel cool hoe meer ik eraan denk.
Ik denk dat ik ‘iemand’ ben, en dat ben ik natuurlijk ook. Maar ik wordt gewoon aangestuurd door o.a. prikkels in mijn omgeving, mijn genen, mijn ervaringen en door te leren. Zo speciaal ben je dus helemaal niet. En iedereen zit zo in elkaar, maar doordat iedereen de bovenstaande zaken anders heeft zijn we verschillend.
Nu hebben mensen het wel eens over hun ziel en geest. Nou ik weet écht niet wat dat is hoor. Ik ben erna op zoek gegaan wat mensen nu bedoelen met je ziel en geest. Want het blijkt dat je ziel het centrum is van jezelf en dat je van daaruit liefde kan voelen. In mijn ogen kun je liefde voelen doordat een blik, de geur, de lichaamshouding, het karakter van die persoon je hormonen op hol brengt. Die vangt signalen op die om worden gezet in ‘interne’ signalen die er daarna weer voor zorgen dat je rode wangetjes krijgt, zenuwachtig wordt, gaat stotteren etc.
Dus dat is het voor mij niet. De woorden ziel en geest komen uit de bijbel en er is op internet heel veel over te vinden, maar voor mij allemaal een beetje te vaag. Het is dan ook niet iets wat wetenschappelijk is vast te stellen denk ik en dus voor mij niets meer dan een woord. Een woord wat mensen gebruiken om iets te omschrijven of iets duidelijk te maken en misschien ook gerust laat stellen dat je meer bent dan een fabriek.
Nu ben ik wel na aan het denken wat dat het verschil is tussen een mens en bijvoorbeeld een auto. Eén ding komt in me op en dat is dat je een onderdeel van een auto kan vervangen en dan doet hij het weer. Bij een mensenlichaam is dat (helaas) niet zo makkelijk. Je kan dood gaan, en dan wordt je ook niet meer levend. In ieder geval dat hebben we nog niet uitgevonden en dat komt voornamelijk omdat we sterven, ons lichaam sterft en dat is een probleem wat niet te herstellen is. Dat is één verschil. Maar goed het stervensproces is ook een heel logisch proces, is niks tegenin te brengen in mijn ogen. Doordat je sterft kan je lichaam niet meer zo werken als het zou moeten, omdat er meer dingen kapot gaan.
Dan heb je nog het verschil dat mensen inderdaad kunnen nadenken, dingen kunnen leren, bepaalde zaken genetisch bepaald zijn e.d. Dat heeft een auto niet. Hoewel ze al heel ver zijn in robotten die dingen kunnen leren….en genetisch bepaalde zaken kun je vergelijken met dezelfde onderdelen gebruiken. Dus ook niet écht een verschil. Het is namelijk nu een verschil, maar meer omdat we het nu niet kunnen vergelijken met elkaar omdat de techniek nog niet zover is.
Dus ik denk dat ik me erbij neer moet leggen dat je hersenen op dit moment het verschil maken tussen ‘iets’ en ‘niets’. We kunnen immers met onze hersenen zeggen dat het de ‘n’ is ;).

vergeet niet te vergeten...

Ik ben nu 26 jaar, bijna 27 jaar... Een paar jaar geleden had ik maar één crematie en één begravenis had meegemaakt. Inmiddels is dat verandert.. Je merkt dat er toch steeds meer mensen om je heen overlijden. En niet alleen overlijden, maar ook mensen die ziek worden, ongeneeslijk ziek. Of ouders, opa's of oma's die dement worden. We weten allemaal dat er één ding in het leven zeker is, en dat is dat iedereen dood gaat.
Ik ben zelf niet bang voor de dood. Ik geloof dat er niets meer is na de dood, dus voor mij geen reden om bang te zijn voor de dood. Zo denk ik ook dat je je leven zo leuk mogelijk moet maken als je wilt. Je leeft maar één keer, doe wat je wilt doen..! Maar soms heel soms dan denk ik er wel eens over na... stel je voor het komt héél héél dichtbij. Je ouders die je eerst laten lachen door hun vergeetachtigheid, die op een gegeven moment omslaat in angst. Ja de rollen worden opgedraaid. Je moet vanaf die tijd gaan zorgen voor je ouders, ondanks alle goede zorgen wordt je een vreemde voor hun. Nemen ze dan eigenlijk al afscheid van je? Als ze je niet meer kennen dan is het afscheid voor hun beter? Dan kunnen ze het doodgaan beter handelen. Worden mensen daarom dement? Hoort het er gewoon bij...? Je leven begint met elkaar leren kennen en op het laatst leer je elkaar loslaten? Ik hoop het nooit mee te maken.
Wat ik natuurlijk wel een keer ga meemaken is dat mijn ouders er een keer niet meer zijn. Ook daar wil je helemaal niet aan denken...maar het gaat een keer gebeuren... Als het dan gebeurd zou ik ze het liefste niet meer willen kennen.. ik zou een tijdelijke dementie willen hebben..Ik zou ze niet meer willen herrinneren, hoe lief ze zijn, hoe ze altijd voor me klaar staan, hoe ze me troosten, hoe ze me aanmoedigen, hoe ze laten blijken dat ze van me houden en trots op me zijn...Hoe goed ze me opgevoed hebben of me helpen groot worden, hoe blij ik ben dat ik op ze lijk!
Ik zou het niet kunnen handelen... ik zou willen dat ik ze had leren kennen via hyves of via facebook. Ik zou willen dat ik ze alleen achter een schermpje had gezien, gehoord en gevoeld. Want als het dan zover is dan kan ik ook het einde achter het schermpje meemaken... Ik zou samen met mijn zus op de bank zitten en ze zal zeggen: "rustig maar Lin, het is maar een film".
Al het bovenstaande is natuurlijk onzin... We zouden meer achter dat scherm vandaan moeten komen en live moeten meemaken, voelen, ruiken en houden van. Dat pure gevoel kun je niet in een lelijk lettertype comic sans aan elkaar overdragen. Het is goed elkaar te missen als je iemand verliest. Dat pure gevoel van verdriet geeft aan dat wat die persoon voor je betekend heeft. En bij iemand die veel voor je heeft betekend heb je leuke, fijne en mooie herinneringen. Hou je daaraan vast voordat je ze vergeet!

ik praat poep...!

Ik hou van quiz'jes (wat een raar woord). En dan bedoel ik vraagjes aan elkaar stellen. Soms moeilijke hoor, waar je geen antwoord op weet. Maar soms ook gewoon leuke vraagjes. Zo ook de vraag 'wat vind je de minst goeie eigenschap van mij?'. Als ze dan meteen aan antwoord weten, dan blijkt dat zeker meteen het grootste irritatiepunt te zijn. Nou mijn minst goeie eigenschap is dat ik geen prater ben, en dat is meteen ook een irritatiepunt. Dussss...

Tja, ik weet natuurlijk wel dat ik niet zo'n prater ben. Ik ben een denker en zeker een dromer, maar niet iemand die die dingen goed kan verwoorden. Als me iets dwars zit dan merk je dat wel aan me en dan komen ook de vragen: 'is er iets?''is er écht niets?'. Vervolgens komt er een "NEE-HEEEEEYYY!!!". Er is dus duidelijk zichtbaar dat er wel wat is. Maar ik kan dat op dat moment niet verwoorden wat ik voel. Dat kan komen omdat er eigenlijk gewoon helemaal niets is en ik gewoon chagarijnig wil zijn. Of dat kan komen dat ik het nog niet heb kunnen plaatsen waardoor het komt. Of ik denk 'je kan er toch niks aan doen, dus heb nu ook geen zin om het bespreekbaar te maken'. En soms denk ik ook wel eens 'zolang het niet over mijn tong heeft gerold is het ook niets!'.

Niet altijd even makkelijk voor iedereen, dat begrijp ik wel. Door dingen bespreekbaar te maken, kun je vaak wat twijfels bij de ander wegnemen. Ik weet ook niet echt hoe het bij mij werkt...
Ik denk dat ik gevoelens in mijn hoofd opsla, als een boek waar ik alleen de samenvatting op de achterkant van heb gelezen. Dat boek zet ik dan in de boekenkast. Een mooie boekenkast met zo'n witte trap, die je via een rails langs de rekken kan duwen. (Sorrie heb ik altijd willen hebben, en nu heb ik er een beetje een). Nou dat boek blijft er staan, en soms verstoft het en wordt er nooit meer naar omgekeken. Maar het kan ook zo zijn dat er een moment komt dat ik dat gevoel weer krijg en dat ik dan denk 'hé hier heb ik volgens mij een boek van?'. Dan klim ik mijn mooie witte trap op en pak ik het boek uit de kast. Ik bekijk de voorkant en lees nog een keer de achterkant, soms sla ik het boek een keer open.. en lees een aantal regels... Als ik het dan niet interessant vind dan zet ik hem weer terug. Zo lees ik ook wel eens boek uit, en dan kan ik uiteindelijk het verhaal tegen iemand vertellen...
Zo werkt het een beetje... snap je het nog een beetje.. of is het bovenstaande een beetje te vaag.
Ik kan mijn gevoelens het beste omschrijven met letters, letters die zinnen vormen en uiteindelijk mijn verhaal kunnen vertellen.

Ik moet mijn boekenkast maar eens goed gaan bekijken en de boeken lezen die ik nog niet heb gelezen. Een voor een..... sommige kan ik na het lezen weer terugzetten op de achterste rij over de andere kan ik een boekbespreking houden.....