Je hebt verschillende soorten vragen.
Vragen die je in je hoofd stelt: 'waarom zit een jongen van 28!! nog steeds voorovergebogen op zijn scoorter alsof hij nipt met zijn neushaar eerder over de finisch wilt komen dan zijn denkbeeldige tegenstander?'
Vragen waar je nooit een antwoord op zal krijgen: 'Wat vind je nou leuker verstoppertje spelen met je baasje of stoeien op bed?' (vraag voor mijn hond)
Vragen waar je nooit een eerlijk antwoord op krijgt: 'mamma, wie vind je leuker Laura of ik?'
Vragen waar je geen eerlijk antwoord op wilt hebben: 'Vind je mij echt mooier dan haar?'
Vragen die je niet durft te stellen: 'Waarom draai je midden nacht zo'n teringherrie en zit je royaal van de wereld tegen je vrienden te schreeuwen?' (vraag aan mijn buurman!!)
Maar een ding is zeker de vragen die je jezelf wel eens moet stellen die zijn het moeilijkst... 'Wat wil ik?' 'Wat is het beste?' 'Hoe bereik ik dat?'
maandag 26 juli 2010
maandag 5 juli 2010
druk-drukker-drukst
Je staat s’ochtends op, stapt de douche in en loopt met je natte haar naar de keuken. Je kijkt in je broodtrommel…. Drie kreumels kijken je aan en je hoort ze denken dat ze ook wel eens eruit willen want anders worden ze groen van gif! Je trekt je ijskast open en ziet in het vriesvak die vis liggen, die je in een opwelling hebt gekocht. Want vis is IN én gezond… Er liggen nog twee racketjes in, belangrijke wapens om af te vuren op de katers. Maar nee geen brood…! Het kastje linksboven wordt geopend, daar staan ze allemaal op een rij… een rij van ‘ik kan echt niet gegeten worden als ontbijt’ of ze staan in de rij ‘ik kan alleen maar met iemand anders erbij lekker zijn!’. Fock you all… dan maar geen ontbijt.
Mijn haar probeer ik een model te krijgen. Ach ja, model? Ik heb geen model… out of bed, wordt het vandaag… Ik kijk in de spiegel en zie dat ik hier ook wel eens mag poetsen.
Ik fiets naar mijn werk en bedenk me dat ik de was had moeten ophangen. Ik hoor mijn moeders stem ‘straks komt de spik erin!’. Op mijn fiets bekijk ik hoe mijn dag eruit gaat zien. Ik wordt er niet blij van. De outlook-blokjes bedekken mijn agenda. Ik zie een blokje van 15 minuten er tussenuit springen. Ok, dat wordt krap maar moet kunnen… Ik bedenk me dat als ik niet eet, ik bootje van het weertje kan laten genieten…
Ik stap van mijn fiets af en stal mijn fiets netjes in de fietsenstalling. Ik loop naar de ingang van het ziekenhuis. Mijn slippertjes hoor ik het klik-klak geluid maken. Maar het geluid is niet normaal. Ik til mijn voet op en zie dat over de gehele onderkant een scheur zit… g*dverdomme! Mijn fijne Ibiza-slippers… ze hebben me nachten door de Pasha gesleept. Ik moet ze een tweede leven geven… Ze hebben me zoveel danspasjes gegeven… Hoeveel het ook kost ik trek de stekker er nog niet uit. Ze moeten naar de schoenendokter! Hoe ga ik dat nou nog doen?
Wat kan je drukke dagen hebben… en wat kan je je daar ontzettend druk om maken!!!!
Ik fiets heerlijk met het zonnetje op mijn bolletje naar huis. Bootje staat altijd vrolijk me op te wachten… we rennen een stukje en ze springt al rennend tegen me aan. Wat een lief beest is het toch ! We eten bij thuiskomst samen een racketje, gewoon omdat het lekker is. Ik spring weer op mijn fiets naar mijn werk… Ik sluit mijn deur en duik in mijn werk. Om half 6 spring ik op mijn fiets en wandel rustig langs Jan zijn schappen om te zoeken wat ik lekker vind. Zodra ik het gevonden heb, neem ik nog lekker rosebiertjes mee en aardbeien! Lekker voor vanavond…
Slippers? Die komen morgen… of als ik zin heb… !
Ach druk? Dat maak ik zelf wel uit of ik me er druk om maak… !
Mijn haar probeer ik een model te krijgen. Ach ja, model? Ik heb geen model… out of bed, wordt het vandaag… Ik kijk in de spiegel en zie dat ik hier ook wel eens mag poetsen.
Ik fiets naar mijn werk en bedenk me dat ik de was had moeten ophangen. Ik hoor mijn moeders stem ‘straks komt de spik erin!’. Op mijn fiets bekijk ik hoe mijn dag eruit gaat zien. Ik wordt er niet blij van. De outlook-blokjes bedekken mijn agenda. Ik zie een blokje van 15 minuten er tussenuit springen. Ok, dat wordt krap maar moet kunnen… Ik bedenk me dat als ik niet eet, ik bootje van het weertje kan laten genieten…
Ik stap van mijn fiets af en stal mijn fiets netjes in de fietsenstalling. Ik loop naar de ingang van het ziekenhuis. Mijn slippertjes hoor ik het klik-klak geluid maken. Maar het geluid is niet normaal. Ik til mijn voet op en zie dat over de gehele onderkant een scheur zit… g*dverdomme! Mijn fijne Ibiza-slippers… ze hebben me nachten door de Pasha gesleept. Ik moet ze een tweede leven geven… Ze hebben me zoveel danspasjes gegeven… Hoeveel het ook kost ik trek de stekker er nog niet uit. Ze moeten naar de schoenendokter! Hoe ga ik dat nou nog doen?
Wat kan je drukke dagen hebben… en wat kan je je daar ontzettend druk om maken!!!!
Ik fiets heerlijk met het zonnetje op mijn bolletje naar huis. Bootje staat altijd vrolijk me op te wachten… we rennen een stukje en ze springt al rennend tegen me aan. Wat een lief beest is het toch ! We eten bij thuiskomst samen een racketje, gewoon omdat het lekker is. Ik spring weer op mijn fiets naar mijn werk… Ik sluit mijn deur en duik in mijn werk. Om half 6 spring ik op mijn fiets en wandel rustig langs Jan zijn schappen om te zoeken wat ik lekker vind. Zodra ik het gevonden heb, neem ik nog lekker rosebiertjes mee en aardbeien! Lekker voor vanavond…
Slippers? Die komen morgen… of als ik zin heb… !
Ach druk? Dat maak ik zelf wel uit of ik me er druk om maak… !
niet BEST in te ver(S)tELLER
Zijn adem was warm en vochtig en zorgde ervoor dat mijn huid achter mijn oor in elkaar kromp. Bij elke beweging voelde ik een steeds strakker wordend touw in mijn polsvlees snijden. Ik kreeg kramp in mijn nek van het gewicht dat op mijn hoofd drukte. Alle kracht die nog in mijn lichaam zat voelde ik nu uit mijn lichaam vloeien.
Als ik iets haat dan zijn het schrijvers die je eerst 126 pagina’s laat lezen, voordat je een beetje nieuwsgierig wordt in de letters die zich bevinden op de volgende pagina. Nee dat wilde ik niet, vandaar deze eerste alinea. Ik kan je nu al vertellen dat dit ook meteen het hoogtepunt. Ik zal ontzettend versteld staan als mijn vingers de juiste toetsen raken, zodat je ook nog deze alinea hebt gelezen.
Het heeft me altijd wel bezig gehouden. En dan vooral in mijn vakanties. Want ik zal heel eerlijk zijn, ik heb waarschijnlijk in mijn leven niet meer dan 50 boeken gelezen. En dan tel ik ook nog mijn studieboeken erbij en het opzoeken in een kookboek telt ook nog eens mee. Dus nee geen boekenwurm. Misschien wel arrogant om dan te denken dat ik wat boeiende woorden kan bedenken die ook nog eens een boeiende zin kunnen vormen. Maar goed, ik heb al een leesbril gekocht en dus moet ik die ook heel serieus gaan gebruiken. Ik heb prima ogen hoor, ik vind het gewoon interessant uitzien en dus wil ik nu ook iets serieus gaan doen. En wat is serieuzer dan schrijven? Juist!
Ik zie een wat oudere dame voor me. Blond half lang haar wat nonchalant is opgestoken in een knotje. De losse plukken die zijn ontsnapt uit de benarde positie versieren haar gezicht. Ze zit op 3 grote dikke en zacht bekleden kussens die voor een mooie grote openhaard zijn gesitueerd. Ze heeft een dikke beige trui aan die ze om haar knieën heeft getrokken. Op de plaatsen waar het stof om haar knieën is strak getrokken zie je kleine spleetjes van haar gebruinde huidskleur. Onderaan de trui tekenen zich twee gestreepte sokken zich af tegen het bordeaux roden kussen. Een zwarte rechthoekige bril hangt een beetje scheef op haar smalle neus. Ze heeft een roze compacte notebook in haar handen die ze laat rusten op haar knieën. Haar rug is licht gebogen en leunt tegen een oude schommelstoel, gemaakt door haar opa. De kootjes van haar vingers zijn goed zichtbaar bij het licht afkomstig van haar notebook. Verwarmd door de openhaard, leunend tegen de stoel van haar opa schrijft ze de eerste zinnen van haar bestseller.
Zo zag ik het voor me. Schrijven kon namelijk in mijn ogen alleen in de juiste omgeving met de juiste omgevingsfactoren. Schrijvers zijn zweverige mensen die het leven niet zo heel serieus nemen en die zeker niet hebben doorgestudeerd. Ze zijn hun kindertijd doorgekomen door zich als een muurbloempje te gedragen. Na school meteen naar de bieb om de rijen af te zoeken naar het stickertje die de juiste genre aangeeft waar men op dat moment zich goed bij voelde. Maar nee hoor dit beeld is nog niet zo heel lang in duigen opgegaan.
Ik had nooit gedacht dat ik haar vraag met een ‘ja’ ging beantwoorden. Maar het was eerder over mijn tong gerold door mijn enthousiasme dan dat ik doorhad waar ik over een aantal dagen zou zitten. We hadden afgesproken voor het lelijke gebouw. De bieb. Een gebouw wat eruit ziet alsof het door een depressieve architect en één dag ontworpen moest worden. We zoenen elkaar gedag en lopen door de elektrische deuren. We worden welkom geheten door een streng uitziende mevrouw. Bij deze mevrouw moet je ook voor één dag te laat 0,75ct betalen. We moeten de trap en kunnen onze jas bij het café ophangen. Ik kijk om me heen en zie her en der wat oudere mensen met elkaar praten. Ook herken ik twee meisjes van mijn basisschool. Ze hebben samen de vlechten-is-in-vooral-als-je-invlecht periode gehad. Die nog net even voor hun binnenbeugels-zijn-stoerder-dan-buitenbeugels periode. Deze periodes zijn ze samen doorgekomen en dus zijn ze verbonden voor het leven. En nu staan ze naast elkaar te popelen om een ruimte in te gaan, met harde stoelen waarop we de komende twee uur van bil mogen wisselen. Mijn eerste boeklezing ga ik meemaken. Van gelukkig wel meteen een goede schrijver met de initiale R.G. Ik heb geen idee wat me te wachten staat.
We lopen naar binnen en gaan net als in het circus niet op de eerste rij zitten. Stel je voor dat die vraagt wat ik van zijn boek vond? Nee dat kan echt niet… Hij begint een stukje voor te lezen uit zijn nieuw verschenen boek. Ik luister niet, ik zit alleen om me heen te kijken waarom mensen hierop afkomen. En bedenk hoe ik hier terecht ben gekomen. Ik ben benieuwd wat er gaat gebeuren en probeer mijn aandacht er weer bij te houden. Na een paar minuten verteld hij hoe een boek schrijft. Hij verteld dat hij op zijn kantoor een grote witte wand heeft waar hij grote vellen tegenaan kan plakken. Hij bedenkt globaal een verhaal en zet keywords per hoofdstuk op een post-it. Het maakt een planning aangezien hij ook een deadline heeft en werkt zo hoofdstuk voor hoofdstuk af. Totaal niet romantisch dus! Hij maakt ook een zakelijke planning en werkt projectmatig een boek in elkaar… Mmm…. Daar ging mijn plaatje van schrijvers. Maar goed als het zo kan, kan ik het dan ook?
Ik heb niet lang na hoeven te denken over de bovenstaande vraag. Ik kan geen broek schrijven. Ik kan geen verhaal verzinnen, waarbij ik een opbouw en hoogtepunten in hoofdstukken moet verwerken. Nee dat kan ik allemaal niet. Dus dat gaat het ook niet woorden.
Ik ben geen prater en dus praat ik niet binnensmonds maar binnenshoofds met mijzelf. Soms wel makkelijk want dan kan je zonder dat iemand het doorheeft aan dingen denken die soms een beetje raar zijn.
Als ik iets haat dan zijn het schrijvers die je eerst 126 pagina’s laat lezen, voordat je een beetje nieuwsgierig wordt in de letters die zich bevinden op de volgende pagina. Nee dat wilde ik niet, vandaar deze eerste alinea. Ik kan je nu al vertellen dat dit ook meteen het hoogtepunt. Ik zal ontzettend versteld staan als mijn vingers de juiste toetsen raken, zodat je ook nog deze alinea hebt gelezen.
Het heeft me altijd wel bezig gehouden. En dan vooral in mijn vakanties. Want ik zal heel eerlijk zijn, ik heb waarschijnlijk in mijn leven niet meer dan 50 boeken gelezen. En dan tel ik ook nog mijn studieboeken erbij en het opzoeken in een kookboek telt ook nog eens mee. Dus nee geen boekenwurm. Misschien wel arrogant om dan te denken dat ik wat boeiende woorden kan bedenken die ook nog eens een boeiende zin kunnen vormen. Maar goed, ik heb al een leesbril gekocht en dus moet ik die ook heel serieus gaan gebruiken. Ik heb prima ogen hoor, ik vind het gewoon interessant uitzien en dus wil ik nu ook iets serieus gaan doen. En wat is serieuzer dan schrijven? Juist!
Ik zie een wat oudere dame voor me. Blond half lang haar wat nonchalant is opgestoken in een knotje. De losse plukken die zijn ontsnapt uit de benarde positie versieren haar gezicht. Ze zit op 3 grote dikke en zacht bekleden kussens die voor een mooie grote openhaard zijn gesitueerd. Ze heeft een dikke beige trui aan die ze om haar knieën heeft getrokken. Op de plaatsen waar het stof om haar knieën is strak getrokken zie je kleine spleetjes van haar gebruinde huidskleur. Onderaan de trui tekenen zich twee gestreepte sokken zich af tegen het bordeaux roden kussen. Een zwarte rechthoekige bril hangt een beetje scheef op haar smalle neus. Ze heeft een roze compacte notebook in haar handen die ze laat rusten op haar knieën. Haar rug is licht gebogen en leunt tegen een oude schommelstoel, gemaakt door haar opa. De kootjes van haar vingers zijn goed zichtbaar bij het licht afkomstig van haar notebook. Verwarmd door de openhaard, leunend tegen de stoel van haar opa schrijft ze de eerste zinnen van haar bestseller.
Zo zag ik het voor me. Schrijven kon namelijk in mijn ogen alleen in de juiste omgeving met de juiste omgevingsfactoren. Schrijvers zijn zweverige mensen die het leven niet zo heel serieus nemen en die zeker niet hebben doorgestudeerd. Ze zijn hun kindertijd doorgekomen door zich als een muurbloempje te gedragen. Na school meteen naar de bieb om de rijen af te zoeken naar het stickertje die de juiste genre aangeeft waar men op dat moment zich goed bij voelde. Maar nee hoor dit beeld is nog niet zo heel lang in duigen opgegaan.
Ik had nooit gedacht dat ik haar vraag met een ‘ja’ ging beantwoorden. Maar het was eerder over mijn tong gerold door mijn enthousiasme dan dat ik doorhad waar ik over een aantal dagen zou zitten. We hadden afgesproken voor het lelijke gebouw. De bieb. Een gebouw wat eruit ziet alsof het door een depressieve architect en één dag ontworpen moest worden. We zoenen elkaar gedag en lopen door de elektrische deuren. We worden welkom geheten door een streng uitziende mevrouw. Bij deze mevrouw moet je ook voor één dag te laat 0,75ct betalen. We moeten de trap en kunnen onze jas bij het café ophangen. Ik kijk om me heen en zie her en der wat oudere mensen met elkaar praten. Ook herken ik twee meisjes van mijn basisschool. Ze hebben samen de vlechten-is-in-vooral-als-je-invlecht periode gehad. Die nog net even voor hun binnenbeugels-zijn-stoerder-dan-buitenbeugels periode. Deze periodes zijn ze samen doorgekomen en dus zijn ze verbonden voor het leven. En nu staan ze naast elkaar te popelen om een ruimte in te gaan, met harde stoelen waarop we de komende twee uur van bil mogen wisselen. Mijn eerste boeklezing ga ik meemaken. Van gelukkig wel meteen een goede schrijver met de initiale R.G. Ik heb geen idee wat me te wachten staat.
We lopen naar binnen en gaan net als in het circus niet op de eerste rij zitten. Stel je voor dat die vraagt wat ik van zijn boek vond? Nee dat kan echt niet… Hij begint een stukje voor te lezen uit zijn nieuw verschenen boek. Ik luister niet, ik zit alleen om me heen te kijken waarom mensen hierop afkomen. En bedenk hoe ik hier terecht ben gekomen. Ik ben benieuwd wat er gaat gebeuren en probeer mijn aandacht er weer bij te houden. Na een paar minuten verteld hij hoe een boek schrijft. Hij verteld dat hij op zijn kantoor een grote witte wand heeft waar hij grote vellen tegenaan kan plakken. Hij bedenkt globaal een verhaal en zet keywords per hoofdstuk op een post-it. Het maakt een planning aangezien hij ook een deadline heeft en werkt zo hoofdstuk voor hoofdstuk af. Totaal niet romantisch dus! Hij maakt ook een zakelijke planning en werkt projectmatig een boek in elkaar… Mmm…. Daar ging mijn plaatje van schrijvers. Maar goed als het zo kan, kan ik het dan ook?
Ik heb niet lang na hoeven te denken over de bovenstaande vraag. Ik kan geen broek schrijven. Ik kan geen verhaal verzinnen, waarbij ik een opbouw en hoogtepunten in hoofdstukken moet verwerken. Nee dat kan ik allemaal niet. Dus dat gaat het ook niet woorden.
Ik ben geen prater en dus praat ik niet binnensmonds maar binnenshoofds met mijzelf. Soms wel makkelijk want dan kan je zonder dat iemand het doorheeft aan dingen denken die soms een beetje raar zijn.
maandag 12 april 2010
HET geheime vriendinnenboekje...
Ik denk dat ik nu royaal op mijn flikker krijg van ze... maar geloof me.. dit zijn de braafste teksten die we tijdens een vakantie in ons logboekje hebben geschreven.
Even voor de duidelijkheid dit is 5 jaar geleden en we waren dus nog heel onvolwassen, dat is nu natuurlijk heel anders... en zouden we NOOIT meer doen.
Korte achtergrond informatie: met 10 meiden in een huisje in Calpe, zee strand en heel veel eten en drinken... en dan krijg je dit:
"ben niet boos, alleen aangeslagen!"
1. "ik heb 35 truitjes meegenomen!"
2. "maar jij bent ook heel dun dus je kan meer meenemen"
"ik heb gisteren royaal gelubriceerd!"
1. "??? is een zeikerd!"
??? : "Nou, dat valt best mee"
2. "Nou als we het zo bekijken zou jij, qua zeiken wel het meest zeikerd zijn van ons allemaal"
???: "ik zeik niet! ik klaag!"
"Ik krijg nooit een antwoord!"
"Wie is ut met de bandjes?"
"??? zit te friemelen aan een Duiser, in het Spaans ook wel Ola genoemd!"
"Als we thuis zijn is mijn huisbel een paar weken kapot!"
whahahaha...ach en dit is echt pas 1% de andere 99% blijft tussen ons...! Op naar de volgende vakantie 1 mei IBIZA here we come!
Even voor de duidelijkheid dit is 5 jaar geleden en we waren dus nog heel onvolwassen, dat is nu natuurlijk heel anders... en zouden we NOOIT meer doen.
Korte achtergrond informatie: met 10 meiden in een huisje in Calpe, zee strand en heel veel eten en drinken... en dan krijg je dit:
"ben niet boos, alleen aangeslagen!"
1. "ik heb 35 truitjes meegenomen!"
2. "maar jij bent ook heel dun dus je kan meer meenemen"
"ik heb gisteren royaal gelubriceerd!"
1. "??? is een zeikerd!"
??? : "Nou, dat valt best mee"
2. "Nou als we het zo bekijken zou jij, qua zeiken wel het meest zeikerd zijn van ons allemaal"
???: "ik zeik niet! ik klaag!"
"Ik krijg nooit een antwoord!"
"Wie is ut met de bandjes?"
"??? zit te friemelen aan een Duiser, in het Spaans ook wel Ola genoemd!"
"Als we thuis zijn is mijn huisbel een paar weken kapot!"
whahahaha...ach en dit is echt pas 1% de andere 99% blijft tussen ons...! Op naar de volgende vakantie 1 mei IBIZA here we come!
mis-poes
dat de een een dromer is, de ander een denker en weer een ander een doener... hoor je wel vaker... Ik denk dat ik alledrie wel ben, maar een dromer en denker toch wel meer... Is maar goed dat ik ook nog een binnenvetter ben, aangezien mijn omgeving zich misschien zorgen gaat maken als ik alles zou vertellen. En trouwens sommige dingen mag je best voor jezelf houden... toch?
Maar als je je zelf zorgen gaat maken, dan moet je toch wel gaan oppassen.
Zo werd er een tijdje geleden aan de deur gebeld. Er stond een mevrouw voor de deur van een of andere organisatie die een onderzoek deed naar het leefgemak in Venlo-Zuid. Of ze vijf minuutjes tijd voor me had. Nou voorruit kom maar naar boven....!Ik ben te nieuwsgierig waar het overgaat dat ik haar niet wegstuur.
Ze komt boven en ziet eruit als een hele vriendelijke vrouw... Ze is van chinese afkomst en gaat gezellig aan de tafel zitten.. Ik bied haar wat te drinken aan en ze pakt een vragenlijstje uit haar tas. Ik zit er helemaal klaar voor... aandachtig zit ik haar aan te kijken en zeg: "brand los!". Er komen vragen van, waar ik boodschappen doe, of ik me wel eens onveilig heb gevoeld, of ik wel eens iets gevaarlijks of crimineels heb meegemaakt e.d.
Ik merk dat ik mijn concentratie verlies en dat ik niet meer echt luister. Op een of andere manier lukt het me nog wel om antwoord te geven. Ik kijk naar haar ogen en vraag me af of chinese mensen écht evenveel kunnen zien als Europese mensen...Natuurkundig, als het gaat over lichtinval, lichtkaatsing etc. moet dat toch niet kunnen... mmmmm.... mijn gedachte dwalen verder af...
Ik hoor mijn vogel op de achtergrond... Ik bedenk dat als ik een poes zou hebben ik op dit moment een voedselketen in huis heb. De onbrekende poes zal de vogel eten, mijn hond eet op zijn beurt weer de poes, en de chinees op haar beurt weer de hond... hahaha van binnen moet ik een beetje lachen om mijn hersenspinsel....
Ik hoor nog net 'bedankt voor uw tijd, ik vond het erg gezellig!'. 'Ik vond het ook erg gezellig met u' antwoord ik netjes en laat de mevrouw uit.
Maar als je je zelf zorgen gaat maken, dan moet je toch wel gaan oppassen.
Zo werd er een tijdje geleden aan de deur gebeld. Er stond een mevrouw voor de deur van een of andere organisatie die een onderzoek deed naar het leefgemak in Venlo-Zuid. Of ze vijf minuutjes tijd voor me had. Nou voorruit kom maar naar boven....!Ik ben te nieuwsgierig waar het overgaat dat ik haar niet wegstuur.
Ze komt boven en ziet eruit als een hele vriendelijke vrouw... Ze is van chinese afkomst en gaat gezellig aan de tafel zitten.. Ik bied haar wat te drinken aan en ze pakt een vragenlijstje uit haar tas. Ik zit er helemaal klaar voor... aandachtig zit ik haar aan te kijken en zeg: "brand los!". Er komen vragen van, waar ik boodschappen doe, of ik me wel eens onveilig heb gevoeld, of ik wel eens iets gevaarlijks of crimineels heb meegemaakt e.d.
Ik merk dat ik mijn concentratie verlies en dat ik niet meer echt luister. Op een of andere manier lukt het me nog wel om antwoord te geven. Ik kijk naar haar ogen en vraag me af of chinese mensen écht evenveel kunnen zien als Europese mensen...Natuurkundig, als het gaat over lichtinval, lichtkaatsing etc. moet dat toch niet kunnen... mmmmm.... mijn gedachte dwalen verder af...
Ik hoor mijn vogel op de achtergrond... Ik bedenk dat als ik een poes zou hebben ik op dit moment een voedselketen in huis heb. De onbrekende poes zal de vogel eten, mijn hond eet op zijn beurt weer de poes, en de chinees op haar beurt weer de hond... hahaha van binnen moet ik een beetje lachen om mijn hersenspinsel....
Ik hoor nog net 'bedankt voor uw tijd, ik vond het erg gezellig!'. 'Ik vond het ook erg gezellig met u' antwoord ik netjes en laat de mevrouw uit.
woensdag 17 februari 2010
lieve L.
Lieve L.
We zijn samen groot geworden....en zijn voor ons leven aan elkaar verbonden...! Ook deze carnaval heb je mij er weer doorheen getrokken! We hebben samen gefeest en gedanst! Jij zorgde er telkens weer voor dat alles goed kwam, en dat ik de vijf dagen goed ben doorgekomen, dat het eerste biertje weer smaakte....
Daarom hou ik zo van je.... van jou heb je er maar eentje in je leven nodig! Je bent sociaal en werkt zeer goed samen met je collega's, waardoor er een waar goed team is ontstaan die samen mijn leven leuk maken!
Helaas heeft niet iedereen dit geluk... Soms door hun eigen schuld, soms ook niet...! Ik besef deze carnaval weer hoe belangrijk je voor me bent!
We blijven altijd samen.... volgend jaar trekken we ons er weer doorheen, nu mag je uitrusten....en herstellen van deze zware carnaval!
Bedankt lever!
We zijn samen groot geworden....en zijn voor ons leven aan elkaar verbonden...! Ook deze carnaval heb je mij er weer doorheen getrokken! We hebben samen gefeest en gedanst! Jij zorgde er telkens weer voor dat alles goed kwam, en dat ik de vijf dagen goed ben doorgekomen, dat het eerste biertje weer smaakte....
Daarom hou ik zo van je.... van jou heb je er maar eentje in je leven nodig! Je bent sociaal en werkt zeer goed samen met je collega's, waardoor er een waar goed team is ontstaan die samen mijn leven leuk maken!
Helaas heeft niet iedereen dit geluk... Soms door hun eigen schuld, soms ook niet...! Ik besef deze carnaval weer hoe belangrijk je voor me bent!
We blijven altijd samen.... volgend jaar trekken we ons er weer doorheen, nu mag je uitrusten....en herstellen van deze zware carnaval!
Bedankt lever!
maandag 1 februari 2010
zo'n dag....
Je hebt wel eens zo'n dag/dagen/weken, dat:
...de wind waar je normaal tegenaan leunt aan de zee, je de tegengestelde richting op duwt;
...de automatische deuren op je werk die je normaal verwelkomt door zijn 'armen' te openen, je vandaag een stap terug laten doen om voorruit te kunnen;
... je bang bent om te vallen, omdat de grond vandaag extra hard aan je trekt!
Tip: dat brengt weer ff een glimlach...
...de wind waar je normaal tegenaan leunt aan de zee, je de tegengestelde richting op duwt;
...de automatische deuren op je werk die je normaal verwelkomt door zijn 'armen' te openen, je vandaag een stap terug laten doen om voorruit te kunnen;
... je bang bent om te vallen, omdat de grond vandaag extra hard aan je trekt!
Tip: dat brengt weer ff een glimlach...
maandag 25 januari 2010
getzie
Ik heb het me altijd afgevraagd hoe het toch komt dat alle mensen weten hoe het proeft, maar nooit kunnen of durven te vertellen hoe ze erachter komen hoe het smaakt.
Nou ik zal het jullie eerlijk vertellen..... Het gebeurde allemaal deze avond, ik denk nog geen 5 minuten geleden.... Ik dacht ik sluit me even af van de wereld om me heen en plug even die oortjes in mijn oor... ik surf naar youtube en toetst mijn nummertjes in... in de tussentijd zoek ik op google naar ideeen voor carnaval...Heerlijk ff in mijn eigen wereldje...
Nadeel, ik kan die oortjes nooit heel lang inhouden want dan doet mijn oortje pijn... dus ik gooi er eentje uit.... Ik heb van iemand geleerd om naar de teksten te leren luisteren en sindsdien luister ik voor mijn plezier naar muziek..., wat ik eerst wel leuk vond voor erbij, kan het nu ineens veel meer voor je betekenen.
Ik zit helemaal in een liedje en klik de een naar de andere aan... Maar dan!
Het dringt direct door me door en ik ga snel met de bovenkant van mijn hand naar het puntje van mijn tong! Mijn gezicht vertrekt en ik weet dat het kwaad al is geschiedt. Gedverdemme!!!! Ja, nu weet ik (weer) hoe het smaakt!
Tip je oortjes die je net uit je oor hebt gedaan niet in je hand vasthouden. Knoop het losbengelende ding achter je hoofd vast zodat je niet perongeluk... gedver...!
Gelukkig heb ik vanmorgen nog mijn oortjes schoongemaakt, dat scheelt dan weer....
Nou ik zal het jullie eerlijk vertellen..... Het gebeurde allemaal deze avond, ik denk nog geen 5 minuten geleden.... Ik dacht ik sluit me even af van de wereld om me heen en plug even die oortjes in mijn oor... ik surf naar youtube en toetst mijn nummertjes in... in de tussentijd zoek ik op google naar ideeen voor carnaval...Heerlijk ff in mijn eigen wereldje...
Nadeel, ik kan die oortjes nooit heel lang inhouden want dan doet mijn oortje pijn... dus ik gooi er eentje uit.... Ik heb van iemand geleerd om naar de teksten te leren luisteren en sindsdien luister ik voor mijn plezier naar muziek..., wat ik eerst wel leuk vond voor erbij, kan het nu ineens veel meer voor je betekenen.
Ik zit helemaal in een liedje en klik de een naar de andere aan... Maar dan!
Het dringt direct door me door en ik ga snel met de bovenkant van mijn hand naar het puntje van mijn tong! Mijn gezicht vertrekt en ik weet dat het kwaad al is geschiedt. Gedverdemme!!!! Ja, nu weet ik (weer) hoe het smaakt!
Tip je oortjes die je net uit je oor hebt gedaan niet in je hand vasthouden. Knoop het losbengelende ding achter je hoofd vast zodat je niet perongeluk... gedver...!
Gelukkig heb ik vanmorgen nog mijn oortjes schoongemaakt, dat scheelt dan weer....
zaterdag 23 januari 2010
sukkel dat je bent!
Ik pak elke ochtend in plaats van de benenwagen (vind het trouwens verschrikkelijk als mensen 'ik ben met de benenwagen' zeggen!) mijn fiets uit de gang. Dit gaat meestal met enige opwellend ochtendhumor en in een kleine mate van agressie gepaard. Ik heb namelijk een fiets met een mandje erop. Oké, ik zal eerlijk zijn, geen mandje want die zijn fucking duur, maar gewoon een ordinair veilingkratje voorop.
Het punt is namelijk dat ik achteruit eerst mezelf en mijn fiets langs een meterkast moet wurmen zonder dat ik de verwarming raak, en daarna nog een keer achteruit de trap afmoet, zonder de paal van het verkeersbord of een voetganger moet raken. Als ik deze hindernisbaan heb overleefd fiets ik over de Roermondsestraat die al snel overgaat in de Tegelseweg naar het ziekenhuis. Ongeveer een ritje van 5 minuten.
Nu komt het geregeld voor dat ik wordt ingehaald, aangezien ik niet zo heel snel fiets.
Nu weet ik dat toen ik klein was en op de basisschool zat, mountainbikes helemaal in waren. Ik had er ook een gekregen, zelfs met zo'n hoorntjes aan het stuur, want dat was helemaal ruig. Daarop volgende een slap aftreksel van de mountainbike, namelijk de citybike.. Die was echt voor nerds! Je moest er twee dagen op fietsen om alle 364versnellingen uit te proberen. Dan liet je hem vervolgens een keer in de regen staan, waarnaar je de hippe citybike al vanaf 3 km hoorde aankomen. Alle 364 versnellingen gingen namelijk krijsen! Nee niets voor mij, zo'n citybike.
Nu fietste ik afgelopen vrijdag lekker naar huis, met het weekend al in mijn bol. ter hoogte van de frietkraam hoorde ik een krijzend geluid achter me wat steeds harder werd. Ik wist direct wat het wasen wie het was. Ik wachtte op het moment dat ik werd ingehaald... maar het moment duurde echt ontzettend lang! Ongeveer 50 meter voor mijn huis werd ik ingehaald door een jongetje op een citybike! Deze jongen kom ik 2 à 3 keer per week tegen op de fiets. Hij had zoals altijd de laagste versnelling erop staan en trapte zich echt de pleuris om voorruit te komen! Zijn beentjes gaan dan nog sneller dan zijn wielen! Hij zat zoals altijd rechtop vol trots, dat hij me weer had ingehaald. Hij maakte net voor mijn voorwiel nog wat sla-om bewegingen op het fietspad.
Luister jongetje met de twist legs!
Dan kun je nog zo'n hippe en dure kleren aan hebben, een leren jas met een bontkraag hebben, de muziek op je telefoon laten horen én zelfs een sigaret op je 13de in je bek hebben, die citybike onder je reet maakt je een echt een sukkel!
Het punt is namelijk dat ik achteruit eerst mezelf en mijn fiets langs een meterkast moet wurmen zonder dat ik de verwarming raak, en daarna nog een keer achteruit de trap afmoet, zonder de paal van het verkeersbord of een voetganger moet raken. Als ik deze hindernisbaan heb overleefd fiets ik over de Roermondsestraat die al snel overgaat in de Tegelseweg naar het ziekenhuis. Ongeveer een ritje van 5 minuten.
Nu komt het geregeld voor dat ik wordt ingehaald, aangezien ik niet zo heel snel fiets.
Nu weet ik dat toen ik klein was en op de basisschool zat, mountainbikes helemaal in waren. Ik had er ook een gekregen, zelfs met zo'n hoorntjes aan het stuur, want dat was helemaal ruig. Daarop volgende een slap aftreksel van de mountainbike, namelijk de citybike.. Die was echt voor nerds! Je moest er twee dagen op fietsen om alle 364versnellingen uit te proberen. Dan liet je hem vervolgens een keer in de regen staan, waarnaar je de hippe citybike al vanaf 3 km hoorde aankomen. Alle 364 versnellingen gingen namelijk krijsen! Nee niets voor mij, zo'n citybike.
Nu fietste ik afgelopen vrijdag lekker naar huis, met het weekend al in mijn bol. ter hoogte van de frietkraam hoorde ik een krijzend geluid achter me wat steeds harder werd. Ik wist direct wat het wasen wie het was. Ik wachtte op het moment dat ik werd ingehaald... maar het moment duurde echt ontzettend lang! Ongeveer 50 meter voor mijn huis werd ik ingehaald door een jongetje op een citybike! Deze jongen kom ik 2 à 3 keer per week tegen op de fiets. Hij had zoals altijd de laagste versnelling erop staan en trapte zich echt de pleuris om voorruit te komen! Zijn beentjes gaan dan nog sneller dan zijn wielen! Hij zat zoals altijd rechtop vol trots, dat hij me weer had ingehaald. Hij maakte net voor mijn voorwiel nog wat sla-om bewegingen op het fietspad.
Luister jongetje met de twist legs!
Dan kun je nog zo'n hippe en dure kleren aan hebben, een leren jas met een bontkraag hebben, de muziek op je telefoon laten horen én zelfs een sigaret op je 13de in je bek hebben, die citybike onder je reet maakt je een echt een sukkel!
nog een oldtimer gevonden op mijn laptop
Zijn adem was warm en vochtig en zorgde ervoor dat mijn huid achter mijn oor in elkaar kromp. Bij elke beweging voelde ik een steeds strakker wordend touw in mijn polsvlees snijden. Ik kreeg kramp in mijn nek van het gewicht dat op mijn hoofd drukte. Alle kracht die nog in mijn lichaam zat voelde ik nu uit mijn lichaam vloeien....... lalalala
Als ik iets haat dan zijn het schrijvers die je eerst 126 pagina’s laat lezen, voordat je een beetje nieuwsgierig wordt in de letters die zich bevinden op de volgende pagina. Nee dat wilde ik niet, vandaar deze eerste alinea. Ik kan je nu al vertellen dat dit ook meteen het hoogtepunt. Ik zal ontzettend versteld staan als mijn vingers de juiste toetsen raken, zodat je ook nog deze alinea hebt gelezen.
Het heeft me altijd wel bezig gehouden. En dan vooral in mijn vakanties. Want ik zal heel eerlijk zijn, ik heb waarschijnlijk in mijn leven niet meer dan 50 boeken gelezen. En dan tel ik ook nog mijn studieboeken erbij en het opzoeken in een kookboek telt ook nog eens mee. Dus nee geen boekenwurm. Misschien wel arrogant om dan te denken dat ik wat boeiende woorden kan bedenken die ook nog eens een boeiende zin kunnen vormen. Maar goed, ik heb al een leesbril gekocht en dus moet ik die ook heel serieus gaan gebruiken. Ik heb prima ogen hoor, ik vind het gewoon interessant uitzien en dus wil ik nu ook iets serieus gaan doen. En wat is serieuzer dan schrijven? Juist!
Ik zie een wat oudere dame voor me. Blond half lang haar wat nonchalant is opgestoken in een knotje. De losse plukken die zijn ontsnapt uit de benarde positie versieren haar gezicht. Ze zit op 3 grote dikke en zacht bekleden kussens die voor een mooie grote openhaard zijn gesitueerd. Ze heeft een dikke beige trui aan die ze om haar knieën heeft getrokken. Op de plaatsen waar het stof om haar knieën is strak getrokken zie je kleine spleetjes van haar gebruinde huidskleur. Onderaan de trui tekenen zich twee gestreepte sokken zich af tegen het bordeaux roden kussen. Een zwarte rechthoekige bril hangt een beetje scheef op haar smalle neus. Ze heeft een roze compacte notebook in haar handen die ze laat rusten op haar knieën. Haar rug is licht gebogen en leunt tegen een oude schommelstoel, gemaakt door haar opa. De kootjes van haar vingers zijn goed zichtbaar bij het licht afkomstig van haar notebook. Verwarmd door de openhaard, leunend tegen de stoel van haar opa schrijft ze de eerste zinnen van haar bestseller.
Zo zag ik het voor me. Schrijven kon namelijk in mijn ogen alleen in de juiste omgeving met de juiste omgevingsfactoren. Schrijvers zijn zweverige mensen die het leven niet zo heel serieus nemen en die zeker niet hebben doorgestudeerd. Ze zijn hun kindertijd doorgekomen door zich als een muurbloempje te gedragen. Na school meteen naar de bieb om de rijen af te zoeken naar het stickertje die de juiste genre aangeeft waar men op dat moment zich goed bij voelde. Maar nee hoor dit beeld is nog niet zo heel lang in duigen opgegaan.
Ik had nooit gedacht dat ik haar vraag met een ‘ja’ ging beantwoorden. Maar het was eerder over mijn tong gerold door mijn enthousiasme dan dat ik doorhad waar ik over een aantal dagen zou zitten. We hadden afgesproken voor het lelijke gebouw. De bieb. Een gebouw wat eruit ziet alsof het door een depressieve architect en één dag ontworpen moest worden. We zoenen elkaar gedag en lopen door de elektrische deuren. We worden welkom geheten door een streng uitziende mevrouw. Bij deze mevrouw moet je ook voor één dag te laat 0,75ct betalen. We moeten de trap en kunnen onze jas bij het café ophangen. Ik kijk om me heen en zie her en der wat oudere mensen met elkaar praten. Ook herken ik twee meisjes van mijn basisschool. Ze hebben samen de vlechten-is-in-vooral-als-je-invlecht periode gehad. Die nog net even voor hun binnenbeugels-zijn-stoerder-dan-buitenbeugels periode. Deze periodes zijn ze samen doorgekomen en dus zijn ze verbonden voor het leven. En nu staan ze naast elkaar te popelen om een ruimte in te gaan, met harde stoelen waarop we de komende twee uur van bil mogen wisselen. Mijn eerste boeklezing ga ik meemaken. Van gelukkig wel meteen een goede schrijver met de initiale R.G. Ik heb geen idee wat me te wachten staat.
We lopen naar binnen en gaan net als in het circus niet op de eerste rij zitten. Stel je voor dat die vraagt wat ik van zijn boek vond? Nee dat kan echt niet… Hij begint een stukje voor te lezen uit zijn nieuw verschenen boek. Ik luister niet, ik zit alleen om me heen te kijken waarom mensen hierop afkomen. En bedenk hoe ik hier terecht ben gekomen. Ik ben benieuwd wat er gaat gebeuren en probeer mijn aandacht er weer bij te houden. Na een paar minuten verteld hij hoe een boek schrijft. Hij verteld dat hij op zijn kantoor een grote witte wand heeft waar hij grote vellen tegenaan kan plakken. Hij bedenkt globaal een verhaal en zet keywords per hoofdstuk op een post-it. Het maakt een planning aangezien hij ook een deadline heeft en werkt zo hoofdstuk voor hoofdstuk af. Totaal niet romantisch dus! Hij maakt ook een zakelijke planning en werkt projectmatig een boek in elkaar… Mmm…. Daar ging mijn plaatje van schrijvers. Maar goed als het zo kan, kan ik het dan ook?
Ik heb niet lang na hoeven te denken over de bovenstaande vraag. Ik kan geen broek schrijven. Ik kan geen verhaal verzinnen, waarbij ik een opbouw en hoogtepunten in hoofdstukken moet verwerken. Nee dat kan ik allemaal niet. Dus dat gaat het ook niet woorden.
Ik ben geen prater en dus praat ik niet binnensmonds maar binnenshoofds met mijzelf. Soms wel makkelijk want dan kan je zonder dat iemand het doorheeft aan dingen denken die soms een beetje raar zijn.
Als ik iets haat dan zijn het schrijvers die je eerst 126 pagina’s laat lezen, voordat je een beetje nieuwsgierig wordt in de letters die zich bevinden op de volgende pagina. Nee dat wilde ik niet, vandaar deze eerste alinea. Ik kan je nu al vertellen dat dit ook meteen het hoogtepunt. Ik zal ontzettend versteld staan als mijn vingers de juiste toetsen raken, zodat je ook nog deze alinea hebt gelezen.
Het heeft me altijd wel bezig gehouden. En dan vooral in mijn vakanties. Want ik zal heel eerlijk zijn, ik heb waarschijnlijk in mijn leven niet meer dan 50 boeken gelezen. En dan tel ik ook nog mijn studieboeken erbij en het opzoeken in een kookboek telt ook nog eens mee. Dus nee geen boekenwurm. Misschien wel arrogant om dan te denken dat ik wat boeiende woorden kan bedenken die ook nog eens een boeiende zin kunnen vormen. Maar goed, ik heb al een leesbril gekocht en dus moet ik die ook heel serieus gaan gebruiken. Ik heb prima ogen hoor, ik vind het gewoon interessant uitzien en dus wil ik nu ook iets serieus gaan doen. En wat is serieuzer dan schrijven? Juist!
Ik zie een wat oudere dame voor me. Blond half lang haar wat nonchalant is opgestoken in een knotje. De losse plukken die zijn ontsnapt uit de benarde positie versieren haar gezicht. Ze zit op 3 grote dikke en zacht bekleden kussens die voor een mooie grote openhaard zijn gesitueerd. Ze heeft een dikke beige trui aan die ze om haar knieën heeft getrokken. Op de plaatsen waar het stof om haar knieën is strak getrokken zie je kleine spleetjes van haar gebruinde huidskleur. Onderaan de trui tekenen zich twee gestreepte sokken zich af tegen het bordeaux roden kussen. Een zwarte rechthoekige bril hangt een beetje scheef op haar smalle neus. Ze heeft een roze compacte notebook in haar handen die ze laat rusten op haar knieën. Haar rug is licht gebogen en leunt tegen een oude schommelstoel, gemaakt door haar opa. De kootjes van haar vingers zijn goed zichtbaar bij het licht afkomstig van haar notebook. Verwarmd door de openhaard, leunend tegen de stoel van haar opa schrijft ze de eerste zinnen van haar bestseller.
Zo zag ik het voor me. Schrijven kon namelijk in mijn ogen alleen in de juiste omgeving met de juiste omgevingsfactoren. Schrijvers zijn zweverige mensen die het leven niet zo heel serieus nemen en die zeker niet hebben doorgestudeerd. Ze zijn hun kindertijd doorgekomen door zich als een muurbloempje te gedragen. Na school meteen naar de bieb om de rijen af te zoeken naar het stickertje die de juiste genre aangeeft waar men op dat moment zich goed bij voelde. Maar nee hoor dit beeld is nog niet zo heel lang in duigen opgegaan.
Ik had nooit gedacht dat ik haar vraag met een ‘ja’ ging beantwoorden. Maar het was eerder over mijn tong gerold door mijn enthousiasme dan dat ik doorhad waar ik over een aantal dagen zou zitten. We hadden afgesproken voor het lelijke gebouw. De bieb. Een gebouw wat eruit ziet alsof het door een depressieve architect en één dag ontworpen moest worden. We zoenen elkaar gedag en lopen door de elektrische deuren. We worden welkom geheten door een streng uitziende mevrouw. Bij deze mevrouw moet je ook voor één dag te laat 0,75ct betalen. We moeten de trap en kunnen onze jas bij het café ophangen. Ik kijk om me heen en zie her en der wat oudere mensen met elkaar praten. Ook herken ik twee meisjes van mijn basisschool. Ze hebben samen de vlechten-is-in-vooral-als-je-invlecht periode gehad. Die nog net even voor hun binnenbeugels-zijn-stoerder-dan-buitenbeugels periode. Deze periodes zijn ze samen doorgekomen en dus zijn ze verbonden voor het leven. En nu staan ze naast elkaar te popelen om een ruimte in te gaan, met harde stoelen waarop we de komende twee uur van bil mogen wisselen. Mijn eerste boeklezing ga ik meemaken. Van gelukkig wel meteen een goede schrijver met de initiale R.G. Ik heb geen idee wat me te wachten staat.
We lopen naar binnen en gaan net als in het circus niet op de eerste rij zitten. Stel je voor dat die vraagt wat ik van zijn boek vond? Nee dat kan echt niet… Hij begint een stukje voor te lezen uit zijn nieuw verschenen boek. Ik luister niet, ik zit alleen om me heen te kijken waarom mensen hierop afkomen. En bedenk hoe ik hier terecht ben gekomen. Ik ben benieuwd wat er gaat gebeuren en probeer mijn aandacht er weer bij te houden. Na een paar minuten verteld hij hoe een boek schrijft. Hij verteld dat hij op zijn kantoor een grote witte wand heeft waar hij grote vellen tegenaan kan plakken. Hij bedenkt globaal een verhaal en zet keywords per hoofdstuk op een post-it. Het maakt een planning aangezien hij ook een deadline heeft en werkt zo hoofdstuk voor hoofdstuk af. Totaal niet romantisch dus! Hij maakt ook een zakelijke planning en werkt projectmatig een boek in elkaar… Mmm…. Daar ging mijn plaatje van schrijvers. Maar goed als het zo kan, kan ik het dan ook?
Ik heb niet lang na hoeven te denken over de bovenstaande vraag. Ik kan geen broek schrijven. Ik kan geen verhaal verzinnen, waarbij ik een opbouw en hoogtepunten in hoofdstukken moet verwerken. Nee dat kan ik allemaal niet. Dus dat gaat het ook niet woorden.
Ik ben geen prater en dus praat ik niet binnensmonds maar binnenshoofds met mijzelf. Soms wel makkelijk want dan kan je zonder dat iemand het doorheeft aan dingen denken die soms een beetje raar zijn.
dinsdag 19 januari 2010
haat!
Ik had nooit gedacht dat ik haatdragend zou kunnen zijn. Maar enkele maanden geleden was het dan toch raak! Helaas was het niet in een privé-situatie maar op mijn werk.
Gelukkig heb ik een afwisselend en uitdagende baan, waardoor ik op veel plaatsen terecht kom. Tijdens het rondbanjeren door het ziekenhuis kom je toch wel veel postertjes, stickers en andere papiertjes met daarop informatie of verwijzingen. Allemaal heel goed bedoeld en allemaal gedaan om de klant te informeren of te verwijzen. Eén nadeel; het ziet er niet uit...! Het wordt rommelig en door de overkill zie je helemaal niets meer..! Maar geen gestress gewoon een kwestie van rondlopen met iemand van de afdeling. Dan zeggen de meeste 'ja, dat valt ons helemaal niet meer op' of 'ja, inderdaad dat ziet er inderdaad niet zo mooi uit'. Probleem opgelost....
MAAR één hele grote MAAR!!!
In mijn achterhoofd weet ik dat het allemaal goed bedoeld is, maar als je dan met eem mevrouw over de afdeling loop en je dan voor het blaadje staat. Het blaadje wat haatdragend is. Ze maken het nog erger door te zeggen 'ja misschien kan dit blaadje inderdaad in een lijstje of op een andere locatie'.
Vanuit mijn onderbuik komt er een dikke vette NEEEHEEEE!! 'Dit mevrouw, dit probleem waar we nu tegenaan kijken dient uitgeroeit te worden. Niet meer oplappen, gewoon de stekkers eruit! DOOD laten gaan, stikken en geen traan laten!' Ze kijkt me van de zijkant aan, en ik weet dat ik tever ben gegaan. Ik had mezelf niet meer onder controle. Ik weet dat ze denkt dat ik hulp nodig heb of dat ik deze opdracht iets té serieus neemt. Ze weet niet waar ik het over heb en probeert het nog met 'maar het is wel nodig, anders weten de mensen het niet'. Ik weet dat ik haar een verklaring schuldig ben... dus ik begin mijn verhaal over mijn diep haatdragend gevoel over een blaadje waar de verkrachtte letters die uiteindelijk zwaar mishandelende zinnen vormen! En dat allemaal omdat de auteur heeft gekozen voor het lettertype Comic Sans!
Je moet toch wel een held zijn wil je het lelijkste en meest gehate lettertype kunnen ontwerpen... Nou dat is gelukt door Vincent Connare in 1994. En het is zo!
Je kan er zo'n serieus bedoelde zin of verhaal op een blaadje laten printen, maar als de inkt de comic sans groove gebruikt wordt de hele tekst verkracht om uiteindelijk een kinderachtig en niet serieus uit te poepen!
Als een ik lerares was en mijn studenten zouden verslagen in comic sans schrijven dan zou ik ze echt een opstel laten schrijven van 40 pagina's, waarin ze omschrijven wanneer we mensen serieus nemen en wanneer niet....
Ja de haat voor comic sans gaat diep, heel diep! En ik blijk niet eens de enige te zijn, er zijn hele sites opgericht. Er is zelfs een comic sans-dag georganiseerd door Coen en Sander...! Moet niet gekker worden...
Ik ga comic sans niet zoveel aandacht geven... ik negeer hem als ik hem zie in mijn ooghoek, ik lees de tekst niet meer, ik sla hem over ald ik een lettertype ga selecteren... wat is immers pijnlijker dan genegeerd worden?
Gelukkig heb ik een afwisselend en uitdagende baan, waardoor ik op veel plaatsen terecht kom. Tijdens het rondbanjeren door het ziekenhuis kom je toch wel veel postertjes, stickers en andere papiertjes met daarop informatie of verwijzingen. Allemaal heel goed bedoeld en allemaal gedaan om de klant te informeren of te verwijzen. Eén nadeel; het ziet er niet uit...! Het wordt rommelig en door de overkill zie je helemaal niets meer..! Maar geen gestress gewoon een kwestie van rondlopen met iemand van de afdeling. Dan zeggen de meeste 'ja, dat valt ons helemaal niet meer op' of 'ja, inderdaad dat ziet er inderdaad niet zo mooi uit'. Probleem opgelost....
MAAR één hele grote MAAR!!!
In mijn achterhoofd weet ik dat het allemaal goed bedoeld is, maar als je dan met eem mevrouw over de afdeling loop en je dan voor het blaadje staat. Het blaadje wat haatdragend is. Ze maken het nog erger door te zeggen 'ja misschien kan dit blaadje inderdaad in een lijstje of op een andere locatie'.
Vanuit mijn onderbuik komt er een dikke vette NEEEHEEEE!! 'Dit mevrouw, dit probleem waar we nu tegenaan kijken dient uitgeroeit te worden. Niet meer oplappen, gewoon de stekkers eruit! DOOD laten gaan, stikken en geen traan laten!' Ze kijkt me van de zijkant aan, en ik weet dat ik tever ben gegaan. Ik had mezelf niet meer onder controle. Ik weet dat ze denkt dat ik hulp nodig heb of dat ik deze opdracht iets té serieus neemt. Ze weet niet waar ik het over heb en probeert het nog met 'maar het is wel nodig, anders weten de mensen het niet'. Ik weet dat ik haar een verklaring schuldig ben... dus ik begin mijn verhaal over mijn diep haatdragend gevoel over een blaadje waar de verkrachtte letters die uiteindelijk zwaar mishandelende zinnen vormen! En dat allemaal omdat de auteur heeft gekozen voor het lettertype Comic Sans!
Je moet toch wel een held zijn wil je het lelijkste en meest gehate lettertype kunnen ontwerpen... Nou dat is gelukt door Vincent Connare in 1994. En het is zo!
Je kan er zo'n serieus bedoelde zin of verhaal op een blaadje laten printen, maar als de inkt de comic sans groove gebruikt wordt de hele tekst verkracht om uiteindelijk een kinderachtig en niet serieus uit te poepen!
Als een ik lerares was en mijn studenten zouden verslagen in comic sans schrijven dan zou ik ze echt een opstel laten schrijven van 40 pagina's, waarin ze omschrijven wanneer we mensen serieus nemen en wanneer niet....
Ja de haat voor comic sans gaat diep, heel diep! En ik blijk niet eens de enige te zijn, er zijn hele sites opgericht. Er is zelfs een comic sans-dag georganiseerd door Coen en Sander...! Moet niet gekker worden...
Ik ga comic sans niet zoveel aandacht geven... ik negeer hem als ik hem zie in mijn ooghoek, ik lees de tekst niet meer, ik sla hem over ald ik een lettertype ga selecteren... wat is immers pijnlijker dan genegeerd worden?
Abonneren op:
Posts (Atom)