So Gay

Groningen 3 juli
Stoer maar ook sexy. Ik heb nog 10 minuten om mijn tas in te pakken.
Roze, dat ook nog... Roze sexy lingerie setje wordt het. Paar
baggybroeken, kort en lang. En een jumpsuit waar 'helaas' een knoopje
op de juiste plaats van kapot is. Ach wat erg..

Op het station nog een Zij- aan-Zij meegenomen. Mijn vriendin schuilt
zich als de 'obvious dyke' achter de toonbank haar ergens van herkent.
"Oke, Please laat het niet zo zijn dat.... Gelukkig..." Het gayweekend
kan beginnen...
We zijn volgeladen aangezien we op een camping in Groningen zitten, en
ja het moet DE camping zijn van roze zaterdag. Ik heb in mijn hoofd
het terugkerende ritueel dat plaats vond op de voetbaltoernooitjes die ik heb meegemaakt. Stap 1 spot de bullstrongs. Stap 2 spot DE girlfriend van de bullstrongs. Stap 3. Ontwijk deze girlsfriends, lukt dit niet volg de VLUCHT procedure.

Onze vriendinnen hebben de tent al opgezet en we rijden samen het
terrein op. Schattige camping...een aantal veldjes met tentjes,
caravans en leuke vw-busjes! We zetten een stap uit de auto en worden
direct door de buren begroet... We kijken elkaar, ik knijp mijn hand
iets steviger om het handvat van mijn koffer, zodat hopelijk mijn mond niet tever open hangt.
Oh my god! De witte jassen ontbreken, maar de keuringsdienst van waren is aanwezig!
Partytent, stoelen en tafel, omgeven door het kortharige ras... Gezond
gevormde kortharige, fleecejack en crocks dragende .... Tja dykes! De
echte... Ze zijn vriendelijk, heel vriendelijk... Ach ja gezellig.. We
blazen onze luchtbedjes op die ons weer even hard terugblazen, grrr
dat wordt een zware nacht!

We zetten ons buiten op het gras, iets minder voorbereidt dan onze
veldcrew, maar ja je leert met de jaren!
Er komt een klein, dun, raar lopend met een vlecht of draadachtig ding
in haar nek naar ons toe. Ze plant zich op onze deken....Puk! Hallo
puk, ik probeer te luisteren naar haar verhaal over demonstraties en vechten voor het homorecht, ONS homorecht! Want er wordt duidelijk gezegd dat wij het aan hun te danken hebben. Ik zie
een beeld van alternatieve uitziende mensen met demonstratieborden, vastgeketend
aan hekken, slapend in kraakpanden.... Ik dwaal af... Ff terug naar de
werkelijkheid, naar puks werkelijkheid. Want die is toch soms een
beetje raar.

Gelijke rechten willen hebben, maar wel eerst nog wat
dingen beter regelen voor ONZE mensen (rasechte Nederlanders) dan pas
de rest. Aparte wetten voor homo's. (oké dit schiet me al verkeerd binnen) 'Dat willen we toch juist
niet? Apart zijn? Of toch wel?'
Ik bedenk wat ik ervan vindt. Wil ik apart zijn? Ja ik wil uniek zijn, geen standaard, burgerlijk type, maar daarvoor ben ik niet lesbisch. Ik wil hetzelfde behandeld worden als de rest, hoef niet in de Spotlight maar wil wel een bijdrage leveren aan het meer accepteren in Nederland, maar ook de rest van de
wereld.

Hoor mij? Wat doe ik er nou eigenlijk echt aan? Romantische plaatje
van kraakpanden en demonstraties komt weer in mijn gedachten op. Ja
dat zou wat zijn geweest, maar die tijd is ook geweest.... De tijd van
het kortharige ras...
Nu is het tijdperk van de lipstick girl! lipstick girl ben ik niet,
maar voor mij staat THE Stick dan maar voor het spreekwoordelijke 'stokje'
en 'lip', voor de methode...
Er dient over gesproken te worden. Meningen moet je kunnen delen. De volgende keer zeg je
'hoi' en voordat je het weet wordt er op een verjaardag gezegd 'ik ken
er eentje, zie je niks aan en is best aardig'. Tja die tijd is het....

Je niet meer groeperen, nu is het aan alle homo's om zich te
integreren in de wereld die er gelukkig is ontstaan in Nederland. Want hokjes zijn er niet, die
creëer je grotendeels zelf!

Maar ik doe er zelf aan mee, ik zoek ook op internet gaykroeg,
gaypartys, gaycamping en dit weekend de gayparade.... Waarom? Vinden we het stiekem niet fijn om
soms even ons hokje weer op te zoeken, net als een hond zijn vertrouwde en veilige bench?

En zo ben je een racist

Het begon al allemaal niet zo heel tactisch... Op weg naar de Jan Linders, kwam ik erachter dat ik helemaal geen geld of pinpas bij me had. Ik ben geen tasjesdrager dus mijn spulletjes gaan met een avondje stappen in het tasje van mijn vriendin. Dus ook mijn pinpas. Omdraaien en naar de stad... in een lunchtentje mijn pinpas opgehaald. Samen met het gouden pasjes in mijn zak naar de nieuwe Jumbo. Autist dat ik ben, vind ik dat al vervelend omdat ik niet weet waar alles staat....
Met post-its in een marokkaans kookboek is aangegeven wat ze lekker vind. Met haar schattige blik weet ze me zover te krijgen dat ik mijn speurtocht op een zondag door de supermarkt begin. Rij voor rij schieten mijn ogen over de producten die netjes op een rij staan te wachten tot ze met iemand naar huis mogen. Enige voorbereiding aan deze zoektocht was wel vereist. Want wat zijn bataten en pasata? Ik prent de afbeelding gevonden op google in mijn geheugen. Daarnaast heb ik mijn gids in mijn hand, een beschreven envelop met daarop de hoeveelheden en namen van producten, die in mijn mandje terecht moeten komen. Naar daar begint het dan... het begint allemaal goed... Geconcentreerd rij voor rij en na wel 23 keer de envelop gebestudeerd te hebben wordt mijn mandje langszaam gevuld. Het ging allemaal zó lekker... totdat!
Ik hoor achter me 'hallo meisje...' Ik draai me om... want ja op je 27ste ben je voor sommige nog een meisje en sommige helaas al mevrouw. Er staat een jongen net een zwarte jas en bontkraag... 'Mag ik je wat vragen?' 'Ja hoor!' 'Woon je in Venlo?' 'Ja!' Ik verwacht een vraag van 'weet je waar de .... is?, of waar kan ik vanavond wat leuks beleven?'. We kijken elkaar schaapachtig aan waarna hij zegt 'hoe heet je?' Langzaam wordt mijn humeur iets minder.... 'Linda' 'Mooie naam'. Ik begin langszaam om me heen te kijken en probeer met mijn beste toneelspel duidelijk te maken dat ik hier geen zin in heb... 'Mag ik misschien je nummer, ik vind je een mooi meisje en wil graag vrienden zijn'. Ik begin te lachen... meer uit ongemak dan dat ik het grappig vind. Kut, ja en nu? 'Sorrie, dat lijkt me niet zo'n goed idee, ik geef niet zomaar mijn nummer weg'. 'Heb je een vriend?' Ik twijfel... dit zijn altijd zo'n kut momenten... Ik ben niet bang om te zeggen dat ik een vriendin heb, maar helaas komt het geregeld voor dat mannen het dan spannend gaan vinden en nog meer ongemakkelijke vragen op me afkomen. Ik kies voor het makkelijke en prent een lange, brede blonde knul uit Venlo in mijn hoofd, waarop ik antwoord 'Ja, en hij zal het ook niet zo leuk vinden...'. Zonder hem een kans te geven zeg ik direct 'maar als je het niet erg vind ga ik even verder, heb genoeg te doen!' En dan komt er iets over zijn lippen wat me stil doet staan... 'Het is zeker een blanke jongen en je mag zeker niet met negers praten...racist dat je bent...!!!'
Er gaat in één keer heel veel door mijn hoofd... Ik probeer die 1 seconde te tellen om rustig te blijven, maar het is te laat... Een voorbij lopend meisje staat stil naast me en kijkt me aan in afwachting wat ik ga zeggen.. Mijn mandje draai ik met een ruk om en sta weer voor hem... 'Luister gast, dat ik geen zin heb om met JOU wat af te spreken, betekent niet dat ik een racist ben!! Ik ga vanavond verdomme Marokkaans koken!' Ik draai me weer om, en moet lachen om de laatste zin die echt NERGENS op sloeg..! Het meisje naast me moet ook lachen en we kijken elkaar aan... We denken hetzelfde... en lopen netjes naar de volgende rij... 'Succes met het koken, maar één ding... je dacht toch niet dat het een Marokkaan was hé?' Ik begin te lachen en kijk haar aan... 'nee een neger en marokkaan kan ik nog wel uit elkaar halen...' hahahaha...
Mijn zoektocht slaagt uiteindelijk redelijk, nog voor de knolselderij en groene peper naar de AH. Wat een wereldreis voor iets wat we straks binnen een uurtje ophebben... Maar ach...