the brainmachine

Ik lig met mijn handen naast me lichaam en kijk naar het bewegen van mijn borstkast. Ik bedenk me dat het best raar is dat ik over ademhalen helemaal na hoef te denken, dat gaat vanzelf. Ik beweeg me dikke teen. Ik bedenk in mijn hoofd dat ik mijn dikke teen wil bewegen en hup daar beweegt wat aan het voeteneind.
Hoe meer je erover na gaat denken hoe vreemder dat het wordt. Je lichaam zit eigen heel complex in elkaar, maar zó logisch! Het is gewoon een kleine machine die op bloed, voedsel en water loopt. Mis je er eentje dan valt het stil, héél stil.
Ik kan er wel mee leven dat mijn lichaam een machine is. Maar wat ik dan wel raar vind is mijn gedachte, gevoelens en emoties wat zich allemaal afspeelt tussen mijn twee oortjes. Maar óók dat is verklaarbaar. Je gevoelens en emoties worden ‘gemaakt’ door stofjes die weer andere stofjes activeren die uiteindelijk lichamelijke zaken gaan aansturen, zoals kriebels in je buik als je aan die persoon denkt, je traanbuisjes die zich vullen als je op televisie ziet dat een hond wordt ingeslapen. Ik kan het natuurlijk niet allemaal in een blog gaan schrijven hoe je hersenen werken, sterker nog ik heb geen idee! Maar ik weet wel (afgestudeerd met een 9 voor biologie ;) ) dat het allemaal heel logisch in elkaar zit. Ik vind het wel heel cool hoe meer ik eraan denk.
Ik denk dat ik ‘iemand’ ben, en dat ben ik natuurlijk ook. Maar ik wordt gewoon aangestuurd door o.a. prikkels in mijn omgeving, mijn genen, mijn ervaringen en door te leren. Zo speciaal ben je dus helemaal niet. En iedereen zit zo in elkaar, maar doordat iedereen de bovenstaande zaken anders heeft zijn we verschillend.
Nu hebben mensen het wel eens over hun ziel en geest. Nou ik weet écht niet wat dat is hoor. Ik ben erna op zoek gegaan wat mensen nu bedoelen met je ziel en geest. Want het blijkt dat je ziel het centrum is van jezelf en dat je van daaruit liefde kan voelen. In mijn ogen kun je liefde voelen doordat een blik, de geur, de lichaamshouding, het karakter van die persoon je hormonen op hol brengt. Die vangt signalen op die om worden gezet in ‘interne’ signalen die er daarna weer voor zorgen dat je rode wangetjes krijgt, zenuwachtig wordt, gaat stotteren etc.
Dus dat is het voor mij niet. De woorden ziel en geest komen uit de bijbel en er is op internet heel veel over te vinden, maar voor mij allemaal een beetje te vaag. Het is dan ook niet iets wat wetenschappelijk is vast te stellen denk ik en dus voor mij niets meer dan een woord. Een woord wat mensen gebruiken om iets te omschrijven of iets duidelijk te maken en misschien ook gerust laat stellen dat je meer bent dan een fabriek.
Nu ben ik wel na aan het denken wat dat het verschil is tussen een mens en bijvoorbeeld een auto. Eén ding komt in me op en dat is dat je een onderdeel van een auto kan vervangen en dan doet hij het weer. Bij een mensenlichaam is dat (helaas) niet zo makkelijk. Je kan dood gaan, en dan wordt je ook niet meer levend. In ieder geval dat hebben we nog niet uitgevonden en dat komt voornamelijk omdat we sterven, ons lichaam sterft en dat is een probleem wat niet te herstellen is. Dat is één verschil. Maar goed het stervensproces is ook een heel logisch proces, is niks tegenin te brengen in mijn ogen. Doordat je sterft kan je lichaam niet meer zo werken als het zou moeten, omdat er meer dingen kapot gaan.
Dan heb je nog het verschil dat mensen inderdaad kunnen nadenken, dingen kunnen leren, bepaalde zaken genetisch bepaald zijn e.d. Dat heeft een auto niet. Hoewel ze al heel ver zijn in robotten die dingen kunnen leren….en genetisch bepaalde zaken kun je vergelijken met dezelfde onderdelen gebruiken. Dus ook niet écht een verschil. Het is namelijk nu een verschil, maar meer omdat we het nu niet kunnen vergelijken met elkaar omdat de techniek nog niet zover is.
Dus ik denk dat ik me erbij neer moet leggen dat je hersenen op dit moment het verschil maken tussen ‘iets’ en ‘niets’. We kunnen immers met onze hersenen zeggen dat het de ‘n’ is ;).

vergeet niet te vergeten...

Ik ben nu 26 jaar, bijna 27 jaar... Een paar jaar geleden had ik maar één crematie en één begravenis had meegemaakt. Inmiddels is dat verandert.. Je merkt dat er toch steeds meer mensen om je heen overlijden. En niet alleen overlijden, maar ook mensen die ziek worden, ongeneeslijk ziek. Of ouders, opa's of oma's die dement worden. We weten allemaal dat er één ding in het leven zeker is, en dat is dat iedereen dood gaat.
Ik ben zelf niet bang voor de dood. Ik geloof dat er niets meer is na de dood, dus voor mij geen reden om bang te zijn voor de dood. Zo denk ik ook dat je je leven zo leuk mogelijk moet maken als je wilt. Je leeft maar één keer, doe wat je wilt doen..! Maar soms heel soms dan denk ik er wel eens over na... stel je voor het komt héél héél dichtbij. Je ouders die je eerst laten lachen door hun vergeetachtigheid, die op een gegeven moment omslaat in angst. Ja de rollen worden opgedraaid. Je moet vanaf die tijd gaan zorgen voor je ouders, ondanks alle goede zorgen wordt je een vreemde voor hun. Nemen ze dan eigenlijk al afscheid van je? Als ze je niet meer kennen dan is het afscheid voor hun beter? Dan kunnen ze het doodgaan beter handelen. Worden mensen daarom dement? Hoort het er gewoon bij...? Je leven begint met elkaar leren kennen en op het laatst leer je elkaar loslaten? Ik hoop het nooit mee te maken.
Wat ik natuurlijk wel een keer ga meemaken is dat mijn ouders er een keer niet meer zijn. Ook daar wil je helemaal niet aan denken...maar het gaat een keer gebeuren... Als het dan gebeurd zou ik ze het liefste niet meer willen kennen.. ik zou een tijdelijke dementie willen hebben..Ik zou ze niet meer willen herrinneren, hoe lief ze zijn, hoe ze altijd voor me klaar staan, hoe ze me troosten, hoe ze me aanmoedigen, hoe ze laten blijken dat ze van me houden en trots op me zijn...Hoe goed ze me opgevoed hebben of me helpen groot worden, hoe blij ik ben dat ik op ze lijk!
Ik zou het niet kunnen handelen... ik zou willen dat ik ze had leren kennen via hyves of via facebook. Ik zou willen dat ik ze alleen achter een schermpje had gezien, gehoord en gevoeld. Want als het dan zover is dan kan ik ook het einde achter het schermpje meemaken... Ik zou samen met mijn zus op de bank zitten en ze zal zeggen: "rustig maar Lin, het is maar een film".
Al het bovenstaande is natuurlijk onzin... We zouden meer achter dat scherm vandaan moeten komen en live moeten meemaken, voelen, ruiken en houden van. Dat pure gevoel kun je niet in een lelijk lettertype comic sans aan elkaar overdragen. Het is goed elkaar te missen als je iemand verliest. Dat pure gevoel van verdriet geeft aan dat wat die persoon voor je betekend heeft. En bij iemand die veel voor je heeft betekend heb je leuke, fijne en mooie herinneringen. Hou je daaraan vast voordat je ze vergeet!

ik praat poep...!

Ik hou van quiz'jes (wat een raar woord). En dan bedoel ik vraagjes aan elkaar stellen. Soms moeilijke hoor, waar je geen antwoord op weet. Maar soms ook gewoon leuke vraagjes. Zo ook de vraag 'wat vind je de minst goeie eigenschap van mij?'. Als ze dan meteen aan antwoord weten, dan blijkt dat zeker meteen het grootste irritatiepunt te zijn. Nou mijn minst goeie eigenschap is dat ik geen prater ben, en dat is meteen ook een irritatiepunt. Dussss...

Tja, ik weet natuurlijk wel dat ik niet zo'n prater ben. Ik ben een denker en zeker een dromer, maar niet iemand die die dingen goed kan verwoorden. Als me iets dwars zit dan merk je dat wel aan me en dan komen ook de vragen: 'is er iets?''is er écht niets?'. Vervolgens komt er een "NEE-HEEEEEYYY!!!". Er is dus duidelijk zichtbaar dat er wel wat is. Maar ik kan dat op dat moment niet verwoorden wat ik voel. Dat kan komen omdat er eigenlijk gewoon helemaal niets is en ik gewoon chagarijnig wil zijn. Of dat kan komen dat ik het nog niet heb kunnen plaatsen waardoor het komt. Of ik denk 'je kan er toch niks aan doen, dus heb nu ook geen zin om het bespreekbaar te maken'. En soms denk ik ook wel eens 'zolang het niet over mijn tong heeft gerold is het ook niets!'.

Niet altijd even makkelijk voor iedereen, dat begrijp ik wel. Door dingen bespreekbaar te maken, kun je vaak wat twijfels bij de ander wegnemen. Ik weet ook niet echt hoe het bij mij werkt...
Ik denk dat ik gevoelens in mijn hoofd opsla, als een boek waar ik alleen de samenvatting op de achterkant van heb gelezen. Dat boek zet ik dan in de boekenkast. Een mooie boekenkast met zo'n witte trap, die je via een rails langs de rekken kan duwen. (Sorrie heb ik altijd willen hebben, en nu heb ik er een beetje een). Nou dat boek blijft er staan, en soms verstoft het en wordt er nooit meer naar omgekeken. Maar het kan ook zo zijn dat er een moment komt dat ik dat gevoel weer krijg en dat ik dan denk 'hé hier heb ik volgens mij een boek van?'. Dan klim ik mijn mooie witte trap op en pak ik het boek uit de kast. Ik bekijk de voorkant en lees nog een keer de achterkant, soms sla ik het boek een keer open.. en lees een aantal regels... Als ik het dan niet interessant vind dan zet ik hem weer terug. Zo lees ik ook wel eens boek uit, en dan kan ik uiteindelijk het verhaal tegen iemand vertellen...
Zo werkt het een beetje... snap je het nog een beetje.. of is het bovenstaande een beetje te vaag.
Ik kan mijn gevoelens het beste omschrijven met letters, letters die zinnen vormen en uiteindelijk mijn verhaal kunnen vertellen.

Ik moet mijn boekenkast maar eens goed gaan bekijken en de boeken lezen die ik nog niet heb gelezen. Een voor een..... sommige kan ik na het lezen weer terugzetten op de achterste rij over de andere kan ik een boekbespreking houden.....

Show your dance!

Het is zondagmiddag. Ik kom net af van een monsterverkoop uit Elst. Ik heb geen één monstertje kunnen kopen, ze waren me iets te sjiek deze keer.
Een ander monstertje zit thuis op me te wachten. Ik doe haar riempje om en maak een wandeling. Ik heb nog dik twee uur om lekker van de zondag te genieten. Daarna Sinterklaas voor de neefjes en nichtje van mijn vriendin. Dat betekend druk, druk, drukker, drukst! Gevolg: een naar-huis-rit waarin we beide weer tegen elkaar zeggen "kids? nog even niet!" Dus ik besluit maar even te genieten.

Ik zet de nieuwe CD van Anouk op volume -20.0db. Ja hoe dat in elkaar zit dat weet ik ook niet, welke volumeaanduiding gaat nu in de min? Maar goed... het geluid komt eruit en hard! Heerlijk... Ik pak de stofzuiger en begin de banken aan de kant te duwen.... Met de muziek aan heb ik helemaal niet meer door dat ik aan het poetsen ben. De stofzuiger rolt achter me aan, dat die daarbij alle hoeken van de kamer raakt hoor ik niet meer. Het eerste nummer is gewoon een mooi nummer... Dus keihard meezingen! Ik hang de bankdekens buiten en gooi even lekker de deuren open van het erkertje.
Ik ga verder.....OP een gegeven moment komen de lekker rocknummers!.... Ik ben alleen dus mag best wat danspasjes maken. Nee ik kan niet goed dansen, dus als ik ECHT los wil gaan dan doe ik dat in mijn eentje! Ja Bo moet het ook ontgelden, die moet soms gewoon even gezellig meedoen.... Als ik gek ga zitten springen (dansen dus) dan spingt ze vanzelf blaffend om me heen....Dat ik haar daarbij soms even oppak, tja dat is niet echt normaal dat weet ik...
Van dat dansen, zingen en ook nog poetsen wordt je best moe en krijg je het warm... Ik trek me trui uit want het zweet staat me op de rug... in mijn t-shirt dans ik de hele cd nog uit! Precies genoeg tijd om de huiskamer en keuken schoon te maken.

Als laatste wil ik de bankdekens weer naar binnentrekken. Nu hopelijk zonder de plantenbak mét plantenbak én plant op de straat te gooien! (jep, echt gebeurd! geen doden en geen gewonden wel op mijn knieeen mét handveger en blik op de roermondsestraat!)

Ik kijk naar buiten en zie aan de overkant van de straat 3 jongens op de stoep staan. Ze zitten me aan te kijken en lachen naar me! Eentje steekt zijn duim omhoog...Ik kan niets meer als ik besef dat zijn zang en danskunsten hebben zitten te bekijken. Ik weet niet hoe snel ik de slaapkamer (aan de achterkant!) moet gaan poetsen....

hutje mutje

Tja daar zit je dan aan een ronde eettafel met ikea-stoeltjes erom heen. Achter me in de praktische keuken wordt macaroni klaar gemaakt. De hond ligt op de bank en de televisie is ons achtergrond geluid aan het opvullen.
We hebben een weekje vrij en we wilde even weg van de drukte, weg van het ‘moeten’. Dus via een vriendin gelukkig nog een huisje kunnen vinden, met een bubbelbad en zonnehemel erbij! Nou wat willen we nog meer? Vanmorgen de auto ingeladen. Beddengoed, handdoeken, kleren, toiletspullen, eten, drinken, brokken, wandelschoenen, bikini, dvd’s en niet te vergeten Rummicub. De auto bepakt, ter hoogte van Tilburg even de banden bijpompen, voordat we buikschuivend Katjeskelder bereiken. Na 1,5 uur zijn we huisje nr. 274 aan het zoeken tussen al zijn …-ling broertjes en zusjes! We hebben het gevonden! We moeten eerst door een kinderdeurtje met een leuke beschildering van ?? (ik heb geen idee waarschijnlijk een katje)
We maken een ronde door het huis en hebben zelfs een kinderspeelkamer. En een ie-nie-mi-nie wc’tje.
Daar zitten we dan samen op de bank. Net een wandeling gemaakt door het bos. Om het minder burgerlijk te maken, lopen we op de kleine paadjes en proberen we min of meer te verdwalen. Ervoor al even lekker gebubbeld en mijn boek uitgelezen. Nu lekker op de bank met Prison Break in de dvd-speler. Ja Michael kunnen we niet meer missen deze koude dagen.
We kijken elkaar aan en zeggen op het zelfde moment tegen elkaar dat dit niet echt onze vakantie is. Hoe meer ik eraan denk hoe vreemder ik het gaat vinden.

Waarom vinden mensen dit leuk? Als je een stad wilt bezoeken dan kun je toch ook gewoon uitstapjes gaan maken en daarna lekker je eigen bedje induiken? Is het dan al echt zo erg dat we ons eigen huis gaan ontvluchten om rust te vinden? Tijd voor onszelf? En daar hoort dan ook echt bij, alle spullen die je thuis nodig hebt om te overleven in de auto gooien, en vervolgens al die spullen weer neerzetten in een onbekend huisje, om het huiselijker te maken? Je moet echt aan alles hebben gedacht, van peper en zout tot toiletpapier!
De avonden kun je op een ongemakkelijke bank doorbrengen, op die zelfde bank kom je erachter dat je toch wel wat dingen bent vergeten. Waardoor een aantal voorgenomen zaken onmogelijk zijn geworden. Was je nu maar thuis dan had je het allemaal bij de hand gehad.
En wat betaal je er uiteindelijk allemaal voor? Juist toch wel een behoorlijk bedrag om hutje mutje van je vakantie te genieten, om dezelfde paadjes te lopen als alle andere parkbewoners, de supermarkt bezoeken waar je de buren tegenkomt die ook het zout zijn vergeten.
Nee echt niets voor mij!

Misschien maar gewoon een keer woningruilen met vrienden. Je hebt alles bij de hand, geen onbekend huis, niks betalen! En toch het gevoel dat je er even tussenuit bent en dat allemaal gratis! De pakketjes kunnen gewoon thuis afgeleverd worden en het vogeltje kan blijven staan.

Nu even de vaatwasser inruimen en dan maar eens kijken of mijn vriendin geen negerin is geworden onder de zonnehemel. Lijkt het toch nog of we naar een warm oord zijn geweest. Met een travelprogramma op de achtergrond kunnen we meepraten met alle mooie stukjes van de wereld! Die in vergelijking met de vakantieparken-wereld mij persoonlijk meer aantrekt!

rare dingetjes in het leven....

Vanavond lekker een avondje alleen thuis.... Nou ja lekker? Ik verveel me nogal snel... Ik ben alleen met Hip thuis. Hip is mijn vogeltje die 2 jaar geleden zijn vrouwtje Hop, op een nog onverklaarbare wijze heeft verloren. Mijn hondje Bo is aan aan het logeren en is net kwispelend de auto ingesprongen op weg naar een verwenavondje!
Daar zit je dan alleen.. dan maar achter de pc en de tv aan, omdat het anders wel heel akelig stil is. De afwas is al gedaan, het huis was al prachtig gepoetst, dus dat kon ik ook niet meer gaan doen. Dan maar Hip schoonmaken.... en dat betekend tegenwoordig niet meer alleen de kooi schoonmaken, maar ook Hip zelf. Hip is al best een beetje oud (voor mijn doen) Hij kan zich niet meer zelf schoonhouden en dus moet er als een oud ventje zijn billen gewassen worden. Dat betekend hem eerst proberen te vangen, even op je tanden bijten als hij in mijn hand bijt, en dan met zijn kontje in het lauwe water laten spartelen. Klaar is Hip!
Straks nog even strijken..... Toch is het huishouden wel een bezigheidstherapie... Maar in dat huishouden zitten mysterieuse dingetjes in... Hoe kan het toch dat ik met wassen altijd één sok kwijtraak? Dat kan toch niet? Die vindt je ook echt nooit meer terug.... Hoeveel meter zou die moeten afleggen voordat die in de wasmachine ingaat? Ik denk 10 meter... waar kan het dan fout gaan? Ik snap er echt niks van! Iedereen herkent het en niemand die het weet... Ach misschien iets voor peter r de vries...
Ach ik ga maar strijken voor de televisie en dan is de tijd zo voorbij!
Nog even opzoeken of schimmels (die paarden) ook wit geboren worden, want boer zoekt vrouw heeft me aan het denken gezet... Heb ik ooit een wit veulentje gezien?
Slaap lekker allemaal!

the shopping bag

Er staat een boodschappen tas bij mijn ouders in de auto. ‘Hier Lin, dit lag nog bij ons thuis, zitten allemaal spullen van jou in. Ik geef een korte glimp in de tas, er ligt een Marokkaanse deken in, een trui, en twee paar schoenen. Ik dacht dat het gelukt was. Ik had een paar dagen geleden mijn kasten opgeruimd, waarbij ik een grote boodschappentas vol met spullen waar ik geen nuttige bestemming meer voor wist, heb volgepropt. Mijn ouders waren op vakantie en ik zou een middagje lekker in hun tuin gaan chillen. Met voorbedachte raden heb ik de tas ingeladen in de auto. Uiteindelijk heeft de tas een plekje gekregen onder de trap. Niet direct zichtbaar voor een voorbijganger. Nu staat die weer voor mijn neus, terug bij af! ‘Bedankt mam!’

Ik pak de spullen thuis weer uit. Ik heb een grote Blokker box naast me staan, waar ik alles een voor een in mik. Net voordat ik de tas wil wegzetten zie ik op de bodem een blaadje liggen, ik pak het op en kijk ernaar. Ik herken het logo en de bekende naam ‘Jan’. Ik zie 10 schots en scheef geplakte zegeltjes aan de andere kant geplakt. ‘Mam!’.
Mijn moeder denkt, omdat Jan achter me woont, alle zegels, bonnetjes en actiecoupons spaar. Deze netjes in een potje in de keuken opspaar na elke boodschap, waarna ik enkele keren in het jaar met mijn potje aan de huiskamertafel ga zitten, de bonnetjes, zegels en coupons ga sorteren en daarna een voor een aflik zodat ik ze op de daarvoor bestemde verzamelkaarten plak. Niet dus!
Ik spaar niks! Het enige wat ik wel eens in een sociale bui doe, is vragen of de persoon achter me in de rij de zegeltjes wil hebben. Ik hou niet van zegeltjes, pasjes, stickers of weet ik veel wat! Ze zijn ten eerste te klein, en dat hebben ze vast expres gedaan, zodat je ze weer kwijt raakt in je portemonnee of kontzak. De pasjes vergeet je altijd, omdat je die eruit laat omdat je portemonnee anders te dik wordt. En bij de stickers gaat de anti-plak strip aan de achterzijde los, zodat de sticker opkrult en waardeloos in je portemonnee achterblijft. Nee niks voor mij!
Foldertjes daarin tegen vindt ik wel leuk om door te bladeren. Kijken wat ze bij de Lidll hebben en zoals iedereen in Nederland kijken we niet naar de aanbiedingen van de vlees- of groenteafdeling, maar naar de anti-food & drink section! Want korting is korting, en een koopje een koopje en daar houden we van!

Wil je echt heel slim inkopen doen en ongeveer 20% van je boodschappenuitgaven besparen volg dan deze aanwijzingen:
1. pak 5 puddingbakjes uit je kast
2. loop naar de deurmat en pak de actuele folders in je hand
3. zet een kopje thee en ga met de folders aan een grote tafel zitten
4. zet de 5 bakjes voor je neus
5. blader een voor een de folders door en knip de food- aanbiedingen uit.
6. Sorteer de uitgeknipte aanbiedingen op soort (koffie bij koffie en flessen cola bij cola)
7. Vervolgens pak je van iedere soort de goedkoopste aanbieding.
8. Ieder winkel heeft een eigen bakje, je legt de goedkoopste aanbiedingen in het bakje van de winkel.
9. Vervolgens pak je een schrijfblok en schrijf je per winkel op wat je moet halen.

Op deze manier bespaar je maar liefst 20% op de boodschappenbudget. En nu komt het echte probleem van de zegels, stickers, pasjes, coupons naar boven. Het verstoort het hele bovengeschreven proces! Je kan de stappen zeer gestructureerd uitvoeren, elke week weer opnieuw, maar als de winkels weer gaan gooien met acties! Dan raak je de tel kwijt. Misschien is de cola met een hamster wel goedkoper?

Nou ik begin er niet aan! Laat mij maar gewoon naar de winkel gaan waar ik heen wil op dat moment. En dat kan de Jan zijn als ik maar kort wil lopen, dat kan de Aldi zijn als ik bij mijn ouders stiekem spullen wil droppen of ergens waar ik toevallig voorbij rij.
Dus supermarkten geen folders meer over eten of drinken en géén acties meer, want dat scheelt!


* inspiratie met dank aan 'de tafel van vijf'

De roze brief

14 juli 2009.

Ik leg de hoorn van de telefoon met een harde knal in het toestel. Voor me ligt een roze brief. Rechtsboven op het briefpapier staat vermeld 'Dwangbevel In naam der Koningin'.

Ja je schrikt als je die op je deurmat krijgt. Misschien niet meteen want wie is er inmiddels niet al gewend aan de blauwe enveloppen? Maar dan je maakt hem open en er komt een roze brief uit. 'oej, dit is iets menens' bedenk je je meteen. Ik lees de brief niet eens ik bekijk direct de getallen die erop gedrukt staan '€ 887,00' zie ik als laatste getal staan. In mijn achterhoofd weet ik dat ik op een roze brief niet hoef te zoeken naar de prettige woordjes 'terug te ontvangen'. Ik zie alleen nog maar staan 'Totaal bedrag verschuldigd ....... ' Godver!
Ik kijk nog even naar de brief en begin dan toch maar de tekst te lezen...Ik denk heel even: 'Als onze Willem straks Koning wordt zal dit briefpapier dat blauw worden?' Nee de gedachte eraan vrolijkt me niet op na het lezen van de volgende zin 'Binnen twee dagen te betalen'.

Op mijn werk bel ik de belastingdienst. Bij de tweede poging weet ik welke keuze ik in het menu moet maken. Een vriendelijke mevrouw neemt de telefoon op. Ik leg mijn probleem uit:

L: 'Beste mevrouw ik krijg op mijn deurmat een roze brief dat ik binnen twee dagen een bedrag moet overmaken, ik heb dit altijd in termijn betaald en betaal netjes maandelijks een bedrag aan jullie terug.'
B: 'Beste mevrouw dat kan kloppen, ik haal even de gegevens erbij'.

L: 'Bedankt mevrouw'.

B: 'Mevrouw Wijnhoven? Ik zie dat u in de maand april te laat heeft overgemaakt, dan vervalt de betalingsregeling en dient u het bedrag in een keer te betalen of een nieuwe betalingsregeling af te spreken met ons.
L: 'Beste mevrouw, ik heb nooit een betalingsregeling met jullie afgesproken op de acceptgiro's die ik van jullie krijg staat op dat je het in termijn kan terugbetalen etc. etc. Niet eens een deadline voor te betalen!'.

B: 'Sorrie mevrouw u heeft een aanmaning gehad en deze niet betaald'

Ik kijk naar mijn huiswerk, ik heb alles op een rijtje gezet en zeg

L: 'mevrouw ik heb gewoon de laatste acceptgiro gekregen op 9 juli, jullie roze brief krijg ik op 14 juli, in die vijf dagen heb ik geen aanmaning gekregen!.

B: 'Beste mevrouw u heeft toch in april het bedrag te laat overgemaakt'

L: En daar komen jullie in de maand juli achter? Ow nee wacht even jullie komen er in 2009 achter dat ik in 2007 teveel heb ontvangen? Nee jullie zijn lekker op tijd! Stik er maar in, ik betaal het wel in een keer plus die klote boete van € 84 euro's, dan ben ik er tenminste ervan af! Leuker maken jullie het zeker niet en makkelijker al helemaal niet!

Ik heb er meteen spijt van dat ik zo reageer tegen die mevrouw, die mevrouw doet ook gewoon haar werk... en ik vind het voor haar al héél zielig dat ze dit werk heeft. Mijn welgemeende excuses mevrouw de belastingdienst!

Gisteren bij een BBQ met vrienden komen wat frustraties los over de belastingsdienst. Ieder van ons, 6 personen, heeft 'schulden' bij de belastingdienst die we in termijnen terug aan het betalen zijn van onze beginnersloontjes! Dat moet toch anders kunnen?

28 juli 2009

Ik ben net 2,5 uur thuis vanuit mijn werk. Op het einde van de dag had ik nog een bespreking over een project. Heel kort is ons doel om systemen aan elkaar te koppelen om gegevens met elkaar uit te wisselen zodat er niet op verschillende plaatsen in vijf verschillende systemen zaken geregistreerd worden die allemaal met elkaar te maken hebben. Doel alles op één centraal punt bij elkaar brengen zodat, alle betrokken er inzage in hebben en het ook op één punt beheersbaar maken.

Doordat het best een heftig gesprek was tussen diverse afdelingen, gepaard met discussies, ben ik een wandelingetje gaan maken met Bootje....

Waarom heeft Nederland niet één orgaan die systemen van de overheid of verschillende instanties aan elkaar koppelt? Denk maar eens na wat er allemaal wordt geregisteerd en op hoeveel verschillende plaatsen, in verschillende systemen? Het is in deze tijd toch helemaal niet meer nodig om dingen zelf uit te gaan zoeken, vervolgens op te sturen en vervolgens ook nog afgerekend worden op fouten berekeningen, twee jaar na data!

Je krijgt bij je geboorte een persoonlijknummer, die hou je voor de rest van je leven en is indentiek. Als je dan nagaat dat al het gezeik met terugbetalingen, subsidies zaken aanvragen etc. afhangt van een aantal geregisteerde zaken: je inkomsten, je leefsituatie, opgebouwde schulden etc. Je inkomsten ligt ergens vast, namelijk bij je werkgever, die registeren in een systeem wat ze maandelijks aan je betalen. Je leefsituatie: je staat ergens ingeschreven in de gemeente met een adres of je nu huurt of gekocht hebt. Gegevens zijn ervan bekend, zelfs de aanschafwaarde van je huis. Je opgebouwde schulden zijn bekend bij je schuldeisers, en ook geregisteerd in een systeem. Zo is alles wel ergens geregisteerd.

Waarom is er niet één iemand in heel fucking Nederland die zich 3 jaar opsluit en zorg dat deze systemen met 'elkaar praten' zodat een Nederlander niks, maar dan ook niks meer hoeft te doen als het gaat om allerlei onduidelijke aanvragen, maar gewoon krijgt waar hij of zij recht op heeft. Denk aan, zorgtoeslag, huurtoeslag, hypotheek, inkomstenbelasting, teruggave bij de belasting, diverse subsidies etc. etc.

Waarom niet mevrouw de Koningin met je roze briefpapier?

Dit zorg voor heel wat minder stress onder de Nederlandse bevolking, verder kom je de mensen die helemaal niets meer snappen van dit soort zaken tegenmoet (ouderen, iets minder inteligente mensen, mensen met uitzonderlijke situaties e.d)

Misschien zal de mevrouw van de belastingsdienst zelfs een complimentje krijgen omdat iemand subsidie krijgt waar men zelf nooit aan gedacht had?

neergestort

Het seizoen is weer begonnen... er zijn inmiddels al heel wat kruisjes op de aftelkalender op de koelkast gezet... wit zand mag onze teentjes weer gaan kietelen, kleine visjes mogen de huidschilvers van onze melkflesjes afeten en we kunnen weer lekker hutje-mutje op een strand, camping of terras gaan zitten...

De eerste vakantie in het buitenland zit er voor mij ook alweer op... heerlijk, lekker even helemaal niets doen... Lekker goedkoop naar Spanje gevlogen...!

Sommige mensen hebben een angst voor het vliegen. Ikke niet, vind het altijd wel spannend...

We zitten en iedereen heeft netjes de gordel om, dan begint het bandje... "welkom aan boord van de .........., dit vliegtuig is voorzien van 6 nooduitgangen , twee ervan bevinden zich aan de voorzijde van het vliegtuig..." De dame en de heer in het gangpad laten zich van hun beste kant zien, en wijzen met beide armen dezelfde richting op. Ze hebben een happyface op...een aantal mensen in het vliegtuig kijken naar de dame en heer voor entertainment. Ik kijk naar het kaartje op achterzijde van de stoel van mijn voorganger. Ik kijk naar de plaatjes...

Als we gaan neerstorten komen eerst de mondkapjes met zuurstof uit het plafond. Alsof je tijdens het neerstorten nog zoiets hebt van 'laat me nog langer leven en helder in mijn hoofd zijn om alles goed mee te maken'. Ik bedenk me dat je er misschien beter geen gebruik van kan maken.

Dan heb je ook nog de glijbanen die automatisch opgepompt worden, hakjes uit, oorbellen uit, armen gekruist voor de lichaam en roetsen maar ! Heeft dat niet alleen zin als je al een klap op aan te het water of de grond hebt overleefd? Want waar moet je tijdens een neerstorting heen willen roetsen? Maar voordat je van de glijbaan afgaat in het water is het wel verstandig om je reddingsvest aan te doen. Want als je een klap op het water hebt overleefd en je bent in de staat je schoenen en oorbellen uit te doen, dan is het wel lullig als je niet blijft drijven voor een paar uur.

De moord

Het ging snel en gecontroleerd, volledig bij bewustzijn. Wie had ooit gedacht dat de nacht zo zou lopen? Als je tot het uiterste wordt gedreven doe je rare dingen.... Als iedere normale avond loop je naar je bed met de veronderstelling dat je gaat slapen en de volgende dag weer fris opstaat. Maar nu was het allemaal anders... misschien stonden de sterren niet goed, was het volle maan of was het gewoon een optelling van toevalligheden.

Alleen al de gedachte dat het naar binnen is geslopen, door het openstaande raam. Het gevoel van een indringer in je eigen, veilige huis is geen fijn gevoel. Maar veel tijd heb je niet om hierbij stil te staan. Zodra je iets hoort, iets wat is binnengedrongen, stopt je ademhaling, je oren lijken zich te spitsen, en je bent in één klap wakker, maar je ogen houdt je dicht. Je wacht het moment af... nu? of nu? Je weet dat je op het begin niets ziet, het licht verblind je.... zou het dan de tijd hebben om te ontsnappen, zich te verstoppen? Je moet iets doen.... dus ik zoek met mijn hand het lichtknopje, ik richt mijn ogen de kamer in en dan maar hopen dat het goed afloopt....KLIK!
Mijn ogen schieten van links naar rechts, nog geknepen maar langszaam kan ik ze ontspannen.
Het brand op mijn netvlies...! Ik kan mijn ogen er niet van afhouden en dan gaat het in een stroomversnelling.....

Ik spring van mijn horizontale positie in een verticale stand, waardoor ik nog maar een paar stappen verwijderd ben, van de indringer! In een paar honderste heb ik mijn wapen al uitgekozen, met mijn rechterhand pak ik het wapen, zonder de indringer uit het oog te verliezen...En dan! Je verstand gaat op nul, je verzameld alle kracht, je weet dat je maar één kans hebt.... PATS!!!!!
Een bloedspetter schiet tegen de muur....! Ik open mijn ogen en zie het resultaat.... ik verbaas me over het idee dat het me een heerlijke kick heeft gegeven. Het was een overlevingsdaad om deze nacht door te willen komen... Ik kijk naar het resultaat en zie het lijk in de bloedvlek liggen... Zijn benen liggen in een rare positie, het leven is in één klap uit het lichaam geslagen....
Ik bedenk me dat ik dit niet zo kan laten liggen en loop naar de badkamer... ik pak een washandje, die ik nat maak onder de kraan... ik loop naar de plaats van het delict en veeg het lijk met het bloed van de muur...
Deze actie heb ik helaas diezelfde avond maar liefst 4 keer moeten herhalen...! Ik ben een dierenvriend maar deze dieren hebben in mijn ogen geen toegevoegde waarde in de wereld.

dat kan beter mensen!

Vanacht moest ik opstaan om mijn vader naar het vliegveld te brengen...Hij reist voor de tweede keer dit jaar mijn moeder achterna die er inmiddels al vanaf april zit. Dus om half 4 gaat de werker.. ik kan echt niet blijven liggen, want mijn vader is altijd stipt op tijd! Dus om 3:43 wordt het controle telefoontje gepleegd. "Hoi! met Pap!" "Al wakker?" "Ja, pap ik ben bijna klaar" "Ok, rij ik nu aan! tot zo!" "tot zo!". Ik spring uit bed.... ren naar de badkamer... splass water in mijn gezicht, kleren aan, plassen, wat gel in mijn haar en klaar ben ik. De hond ligt nog suf of de bank.. gelukkig dan kan die even wachten...
We zitten om 04:00 naast elkaar in de auto. "Heb je er zin in?" "niks vergeten?" "nope!" Alles ziet er anders uit zo vroeg in de ochtend.... niemand op de weg, nog een beetje schemerig.... We rijden langszaam aan vanuit mijn thuisfront naar de Tegelseweg. ORANJE 1 seconde later ROOD! We staren voor ons uit... wie gaat het, het eerste zeggen... Uit de bestuurdersstoel zie ik mijn vadershoofd van links naar rechts draaien en dan naar boven...daar komt die dan... "waar wachten we nu eigenlijk op?" "geen idee" antwoord ik.... Eindelijk het wordt groen... Daar gaan we weer! 134 meter verder ORANJE 1 seconde later ROOD! Nu is het mijn beurt "Jezus, waar slaat dit op" Mijn vader springt in "dit is toch nergens goed voor? en zeker niet voor het milieu!" Goed punt pap! Wat zou de verklaring hiervoor zijn? De mensen die bij een stoplicht wonen, worden s'nachts gestoort door het optrekken en afremmen, het milieu wordt beschadigt door de extra uitlaatgassen, bestuurders irriteren zich en gaan om het volgende stoplicht te halen harder rijden... nergens goed voor punt uit! tip voor de insteller van een stoplicht: "Gebruik je gezond verstand op alle uren van de dag, dit betekend 24 uur, 7 dagen in de week"

Begin van het jaar ben ik met een vriendin naar Berlijn geweest. We vlogen ook van Dusseldorf-Weze. Allemaal prima te doen! Lekker dichtbij! De auto hadden we laten staan op het vliegveld, ook allemaal goed te doen... Op de terugweg van Weze naar Venlo was het al schemerig. We zijn niet alleen omgereden (dit klinkt beter als verkeerd gereden), maar ook nog eens geflitst...!
Ja het verkeerd rijden.. dat gebeurd mij wel eens... ik hou van een goede voorbereiding, dus thuis wordt achter een pc netjes een uitdraai gemaakt van de routebeschrijving. In de auto leg ik het papiertje de regeltjes, en voor de zekerheid ook maar het kaartje naast me op de stoel.... en dan begint de ellende... "neem de derde afslag bij de eerste rotonde" (oke dat gaat nog goed) maar dan "rij de A73 op, pak na 3450 meter de afslag, na 120 meter rechts inslaan" "Ja hallo!!! hoe weet ik nu, rijdend in een auto wat 3450meter is? Moet ik nou serieus de streepjes gaan tellen en van te voren onderzoeken hoe ver die strepen van elkaar afliggen? Moet ik thuis een onderzoek doen naar de getallen op de groene bordjes, moet ik de kmstand bijhouden en delen door mijn gemiddelde snelheid? tip voor routeplanner.nl "gebruik die f-cking afritnummers!"

Genoeg frustraties in het verkeer dus.... tijd voor vakantie! nog een weekje! Heerlijk... Weze here we come again... De persoonlijk routebeschrijving van pap staat in mijn telefoon onder conceptberichten. Gelukkig heeft hij als een ondekkingsreiziger met zijn motor de route verkend... en wel de kortste route!

een autorijdende kuddedier

Zoals sommige misschien al weten ben ik niet echt iemand die graag alleen is. Sterker nog ik hou er niet van om alleen te zijn.... Als ik alleen ben kom het bijna nooit voor dat ik even helemaal niets doe... Als ik alleen ben ga ik of mijn vrienden bellen, computeren, poetsen, wandelen met de hond, op bezoek, werken, of in een keer iets repareren in huis wat al een half jaar aan het wachten is..... Ik ontwijk het gevoel van alleen zijn, ik hou mezelf bezig om maar niet te voelen dat ik alleen ben...
Waarom ik dat heb? "Geen idee?'" Moeten we overal wat achterzoeken? Nee ik denk het niet... dus laten we maar gewoon aannemen dat het komt door het vroegere kuddegedrag van apen ofzo.. wat dat ook mag betekenen...
Maar goed.. een analyse trekken van mezelf vind ik niet fijn.. het moet allemaal niet te dichtbij komen.. want dan wordt het eng in Linda's-land. Dus ik ga gewoon verder met mijn verhaal...

Er zijn momenten dat zelfs IK het fijn vind om even van deze aardbol te verdwijnen. Om gewoon even niets aan mijn hoofd te hebben, even nergens aan te denken, even niets te doen.... Die momenten kan ik het beste invullen door in de auto te stappen. Om deze autorit tot een perfecte 'even niet aanwezig op deze aardbol-rit' te laten worden dienen er een aantal factoren aanwezig te zijn:
- een auto
- te vinden autosleutels
- het moet buiten donker zijn
- rit moet minimaal 15 minuten duren
- ik moet alleen aanwezig zijn in de auto
- CD van anouk moet aanwezig zijn in de cd-speler
- niet geheel onbelangrijk de auto moet starten
Op het begin van de autorit moet ik nog even wat voorbereidingen treffen.... cd erin, goed zitten,riem om, geluid iets harder, spiegels goed... haar gechecked... START!

Na een aantal minuten rij ik op een donkere weg, Anouk al schreeuwend te ondersteunen met haar zang, kijkend om me heen... naar de lichtjes die voorbij flitsen.... tegenliggende auto's zijn niet meer dan twee lichtgevende rondjes.... niemand die me kan zien... ! Niemand die me even kan bereiken, niemand weet waar ik precies ben, niemand weet dat IK het ben in de auto...
En ik...? Ik ben even alleen met Anouk, zonder dat Anouk het doorheeft... Even helemaal alleen...

Heerlijk!! Op die momenten kan ik alles even loslaten... even helemaal leeg zijn, mezelf zijn met mijn lelijke gezang, op weg naar een vriend of vriendin, die vervolgens het uitstellen van de confrontatie met alleen zijn weer van me overneemt...!

Glimlach

De meeste doordeweekse dagen doorloop je op automatische piloot. Op de fiets ben je al bezig met je eerste vergadering, op de weg terug denk je over wat je nog moet halen bij de Jan Linders. Voor je het weet ben je thuis en heb je helemaal niets van de net doorgefietste omgeving meegemaakt.

Maar heel soms, als ik mezelf er écht toe zet om gewoon mijn hoofd leeg te maken, en gewoon te genieten van het moment vallen me dingen op... en juist die dingen kunnen mijn dag weer goed maken....

Zo fietste ik afgelopen woensdag van het ziekenhuis naar huis. Er liep een marokaans meisje met een hoofddoek op de stoep, ze liep de tegengestelde richting op... Ze was druk aan het praten..... Waar we eerst nog gek van op keken, kijken we nu niet meer gek vanop.. we weten dat mensen die alleen in de auto zitten en heftig aan het kletsen zijn gewoon aan het telefoneren zijn met een hip oordopje... Dat dacht ik dus ook bij deze persoon... maar nee! Ze was oldskool! Ze had haar mobiele telefoon vast onder haar hoofddoek geklemd... precies op de hoogte van haar oor... hilarisch! Echt heel vet! Ze had niet alleen een leuk telefoongesprek ze heeft ook mijn hele dag goed gemaakt!

En dan nu vandaag... ik was mijn hond aan het uitlaten... ik was een beetje aan het dromen.. en keek een auto bij de Jan Linders in.... Eerst liep ik gewoon verder, maar zetten toch een stapje terug... ik zag een briefje geplakt op het stuur... met daarop "lamp uit!"

Waarom moeten we eigenlijk mee met de tijd als we het nu ook redden? We blijven in ieder geval wel creatief!!!

het aftakelen is begonnen

Tja, de carnaval..... wat vind ik er eigenlijk van? Geen idee.. ik ga liever op vakantie... maar ja het geld groeit helaas niet op mijn rug.... en wie van mijn vriendinnen wil carnaval, sorrie vasteaovend missen? Nobody, dus ook dit jaar de pakjes van de zolder.... bier in huis, macaroni en stampotjes in de diepvries... sleutels uitgedeeld aan vriendinnen en zus, hond bij mijn ouders ondergebracht... en feesten maar!
Zoals ieder jaar weer super gezellig!! 5 dagen aan een stuk in de stad geweest... heerlijk!
Een weekje later was ik jarig... het huis net weer op orde, carnavalsspullen nog in de was...en het nieuwe feest kon alweer beginnen..26jaar alweer....een gezellige avond/nacht...lekker gedronken en gekletst, maar écht genieten? daar was ik echt te moe voor..... ik genoot het meest van mijn vrienden die genoten...! een beetje opruimen in de nachtelijke uurtjes en hup het bed in! het moment van signaal 1: "Linda die niet na een feestje het hele huis wilt poetsen, en niet eens tijdens het feest aan het opruimen is..." zou me ongerust moeten maken... Maar nee... ik was zelfs daar te moe voor....!
Een weekje later..... Ik zit lekker op de bank...ineens een meter naast me hoor ik de ergste zin die ik ooit heb gehoord: "Lin! zit stil!!!! ik zie een grijze haar!!!!!ow nog een.... "
En nu? zorgt het eruit trekken er niet voor dat er nog meer komen? jezus wat moet ik doen? Heeft iedereen dit op mijn leeftijd? Ze wilt verder zoeken, naar nog meer aftakelingen... ik ben inmiddels niet meer op deze aarde... ik zit in mijn gedachte al grijs achter de geraniums...!
Hulplijn 1. "zus, ik heb al grijze haren...!!! heb jij dat ook?" Mijn zus, 3 jaar ouder, donker haar.... ik wacht hoopvol... "please, heb het ook" Haar antwoord geeft me een benauwd gevoel: "nee ik niet, maar ken wel mensen die dat ook al hebben hoor...." Dat wilde ik niet horen... !
Hulplijn 2: "Mam, ik krijg grijs haar!!!" "och schat, dat had ik ook.. dat wordt alleen maar erger..., als je maar geen grijze kuif krijgt als pap, hahaha" Haar lachen hoor ik niet meer... ik hoor niets meer....
Ok, tijd voor actie!!!! 15 euro uit de keuken gepakt, ik ren naar de auto...om weer 3 minuten later uit te stappen en de drogist in te rennen.. chocolade-bruin...? donker bruin? Donker blond.... GODVER!!!ook dat nog...!! Met welke haarkleur wil ik oud worden? Nu kun je kiezen, hoe wil je eruit zien? Ik weet het niet..... Ik pak maar mokkabruin...
Thuis aangekomen, oud t-shirt aan... en het verjongingsproces is begonnen! 45min. en in de douche loopt de haarkleur door het doucheputje... pffff ik moet accepteren dat ik ouder wordt... en dat hoort er nu eenmaal bij... "dan kan het nog onwijs kutzijn!!!"zeg ik tegen mezelf...
Gelukkig het valt goed uit... mensen hebben het niet eens door... hoe lang zou het blijven zitten? En dan weer die keuze... blijf ik bij de mokka?
Ach ja misschien moet ik het maar zien als vasteaovend, maandelijks kan ik kiezen wat ik wil worden....!!! accepteren en loslaten.... van piekeren wordt je ....... !