getzie

Ik heb het me altijd afgevraagd hoe het toch komt dat alle mensen weten hoe het proeft, maar nooit kunnen of durven te vertellen hoe ze erachter komen hoe het smaakt.
Nou ik zal het jullie eerlijk vertellen..... Het gebeurde allemaal deze avond, ik denk nog geen 5 minuten geleden.... Ik dacht ik sluit me even af van de wereld om me heen en plug even die oortjes in mijn oor... ik surf naar youtube en toetst mijn nummertjes in... in de tussentijd zoek ik op google naar ideeen voor carnaval...Heerlijk ff in mijn eigen wereldje...
Nadeel, ik kan die oortjes nooit heel lang inhouden want dan doet mijn oortje pijn... dus ik gooi er eentje uit.... Ik heb van iemand geleerd om naar de teksten te leren luisteren en sindsdien luister ik voor mijn plezier naar muziek..., wat ik eerst wel leuk vond voor erbij, kan het nu ineens veel meer voor je betekenen.
Ik zit helemaal in een liedje en klik de een naar de andere aan... Maar dan!
Het dringt direct door me door en ik ga snel met de bovenkant van mijn hand naar het puntje van mijn tong! Mijn gezicht vertrekt en ik weet dat het kwaad al is geschiedt. Gedverdemme!!!! Ja, nu weet ik (weer) hoe het smaakt!
Tip je oortjes die je net uit je oor hebt gedaan niet in je hand vasthouden. Knoop het losbengelende ding achter je hoofd vast zodat je niet perongeluk... gedver...!
Gelukkig heb ik vanmorgen nog mijn oortjes schoongemaakt, dat scheelt dan weer....

sukkel dat je bent!

Ik pak elke ochtend in plaats van de benenwagen (vind het trouwens verschrikkelijk als mensen 'ik ben met de benenwagen' zeggen!) mijn fiets uit de gang. Dit gaat meestal met enige opwellend ochtendhumor en in een kleine mate van agressie gepaard. Ik heb namelijk een fiets met een mandje erop. Oké, ik zal eerlijk zijn, geen mandje want die zijn fucking duur, maar gewoon een ordinair veilingkratje voorop.
Het punt is namelijk dat ik achteruit eerst mezelf en mijn fiets langs een meterkast moet wurmen zonder dat ik de verwarming raak, en daarna nog een keer achteruit de trap afmoet, zonder de paal van het verkeersbord of een voetganger moet raken. Als ik deze hindernisbaan heb overleefd fiets ik over de Roermondsestraat die al snel overgaat in de Tegelseweg naar het ziekenhuis. Ongeveer een ritje van 5 minuten.
Nu komt het geregeld voor dat ik wordt ingehaald, aangezien ik niet zo heel snel fiets.
Nu weet ik dat toen ik klein was en op de basisschool zat, mountainbikes helemaal in waren. Ik had er ook een gekregen, zelfs met zo'n hoorntjes aan het stuur, want dat was helemaal ruig. Daarop volgende een slap aftreksel van de mountainbike, namelijk de citybike.. Die was echt voor nerds! Je moest er twee dagen op fietsen om alle 364versnellingen uit te proberen. Dan liet je hem vervolgens een keer in de regen staan, waarnaar je de hippe citybike al vanaf 3 km hoorde aankomen. Alle 364 versnellingen gingen namelijk krijsen! Nee niets voor mij, zo'n citybike.

Nu fietste ik afgelopen vrijdag lekker naar huis, met het weekend al in mijn bol. ter hoogte van de frietkraam hoorde ik een krijzend geluid achter me wat steeds harder werd. Ik wist direct wat het wasen wie het was. Ik wachtte op het moment dat ik werd ingehaald... maar het moment duurde echt ontzettend lang! Ongeveer 50 meter voor mijn huis werd ik ingehaald door een jongetje op een citybike! Deze jongen kom ik 2 à 3 keer per week tegen op de fiets. Hij had zoals altijd de laagste versnelling erop staan en trapte zich echt de pleuris om voorruit te komen! Zijn beentjes gaan dan nog sneller dan zijn wielen! Hij zat zoals altijd rechtop vol trots, dat hij me weer had ingehaald. Hij maakte net voor mijn voorwiel nog wat sla-om bewegingen op het fietspad.

Luister jongetje met de twist legs!
Dan kun je nog zo'n hippe en dure kleren aan hebben, een leren jas met een bontkraag hebben, de muziek op je telefoon laten horen én zelfs een sigaret op je 13de in je bek hebben, die citybike onder je reet maakt je een echt een sukkel!

nog een oldtimer gevonden op mijn laptop

Zijn adem was warm en vochtig en zorgde ervoor dat mijn huid achter mijn oor in elkaar kromp. Bij elke beweging voelde ik een steeds strakker wordend touw in mijn polsvlees snijden. Ik kreeg kramp in mijn nek van het gewicht dat op mijn hoofd drukte. Alle kracht die nog in mijn lichaam zat voelde ik nu uit mijn lichaam vloeien....... lalalala

Als ik iets haat dan zijn het schrijvers die je eerst 126 pagina’s laat lezen, voordat je een beetje nieuwsgierig wordt in de letters die zich bevinden op de volgende pagina. Nee dat wilde ik niet, vandaar deze eerste alinea. Ik kan je nu al vertellen dat dit ook meteen het hoogtepunt. Ik zal ontzettend versteld staan als mijn vingers de juiste toetsen raken, zodat je ook nog deze alinea hebt gelezen.

Het heeft me altijd wel bezig gehouden. En dan vooral in mijn vakanties. Want ik zal heel eerlijk zijn, ik heb waarschijnlijk in mijn leven niet meer dan 50 boeken gelezen. En dan tel ik ook nog mijn studieboeken erbij en het opzoeken in een kookboek telt ook nog eens mee. Dus nee geen boekenwurm. Misschien wel arrogant om dan te denken dat ik wat boeiende woorden kan bedenken die ook nog eens een boeiende zin kunnen vormen. Maar goed, ik heb al een leesbril gekocht en dus moet ik die ook heel serieus gaan gebruiken. Ik heb prima ogen hoor, ik vind het gewoon interessant uitzien en dus wil ik nu ook iets serieus gaan doen. En wat is serieuzer dan schrijven? Juist!

Ik zie een wat oudere dame voor me. Blond half lang haar wat nonchalant is opgestoken in een knotje. De losse plukken die zijn ontsnapt uit de benarde positie versieren haar gezicht. Ze zit op 3 grote dikke en zacht bekleden kussens die voor een mooie grote openhaard zijn gesitueerd. Ze heeft een dikke beige trui aan die ze om haar knieën heeft getrokken. Op de plaatsen waar het stof om haar knieën is strak getrokken zie je kleine spleetjes van haar gebruinde huidskleur. Onderaan de trui tekenen zich twee gestreepte sokken zich af tegen het bordeaux roden kussen. Een zwarte rechthoekige bril hangt een beetje scheef op haar smalle neus. Ze heeft een roze compacte notebook in haar handen die ze laat rusten op haar knieën. Haar rug is licht gebogen en leunt tegen een oude schommelstoel, gemaakt door haar opa. De kootjes van haar vingers zijn goed zichtbaar bij het licht afkomstig van haar notebook. Verwarmd door de openhaard, leunend tegen de stoel van haar opa schrijft ze de eerste zinnen van haar bestseller.

Zo zag ik het voor me. Schrijven kon namelijk in mijn ogen alleen in de juiste omgeving met de juiste omgevingsfactoren. Schrijvers zijn zweverige mensen die het leven niet zo heel serieus nemen en die zeker niet hebben doorgestudeerd. Ze zijn hun kindertijd doorgekomen door zich als een muurbloempje te gedragen. Na school meteen naar de bieb om de rijen af te zoeken naar het stickertje die de juiste genre aangeeft waar men op dat moment zich goed bij voelde. Maar nee hoor dit beeld is nog niet zo heel lang in duigen opgegaan.
Ik had nooit gedacht dat ik haar vraag met een ‘ja’ ging beantwoorden. Maar het was eerder over mijn tong gerold door mijn enthousiasme dan dat ik doorhad waar ik over een aantal dagen zou zitten. We hadden afgesproken voor het lelijke gebouw. De bieb. Een gebouw wat eruit ziet alsof het door een depressieve architect en één dag ontworpen moest worden. We zoenen elkaar gedag en lopen door de elektrische deuren. We worden welkom geheten door een streng uitziende mevrouw. Bij deze mevrouw moet je ook voor één dag te laat 0,75ct betalen. We moeten de trap en kunnen onze jas bij het café ophangen. Ik kijk om me heen en zie her en der wat oudere mensen met elkaar praten. Ook herken ik twee meisjes van mijn basisschool. Ze hebben samen de vlechten-is-in-vooral-als-je-invlecht periode gehad. Die nog net even voor hun binnenbeugels-zijn-stoerder-dan-buitenbeugels periode. Deze periodes zijn ze samen doorgekomen en dus zijn ze verbonden voor het leven. En nu staan ze naast elkaar te popelen om een ruimte in te gaan, met harde stoelen waarop we de komende twee uur van bil mogen wisselen. Mijn eerste boeklezing ga ik meemaken. Van gelukkig wel meteen een goede schrijver met de initiale R.G. Ik heb geen idee wat me te wachten staat.
We lopen naar binnen en gaan net als in het circus niet op de eerste rij zitten. Stel je voor dat die vraagt wat ik van zijn boek vond? Nee dat kan echt niet… Hij begint een stukje voor te lezen uit zijn nieuw verschenen boek. Ik luister niet, ik zit alleen om me heen te kijken waarom mensen hierop afkomen. En bedenk hoe ik hier terecht ben gekomen. Ik ben benieuwd wat er gaat gebeuren en probeer mijn aandacht er weer bij te houden. Na een paar minuten verteld hij hoe een boek schrijft. Hij verteld dat hij op zijn kantoor een grote witte wand heeft waar hij grote vellen tegenaan kan plakken. Hij bedenkt globaal een verhaal en zet keywords per hoofdstuk op een post-it. Het maakt een planning aangezien hij ook een deadline heeft en werkt zo hoofdstuk voor hoofdstuk af. Totaal niet romantisch dus! Hij maakt ook een zakelijke planning en werkt projectmatig een boek in elkaar… Mmm…. Daar ging mijn plaatje van schrijvers. Maar goed als het zo kan, kan ik het dan ook?

Ik heb niet lang na hoeven te denken over de bovenstaande vraag. Ik kan geen broek schrijven. Ik kan geen verhaal verzinnen, waarbij ik een opbouw en hoogtepunten in hoofdstukken moet verwerken. Nee dat kan ik allemaal niet. Dus dat gaat het ook niet woorden.
Ik ben geen prater en dus praat ik niet binnensmonds maar binnenshoofds met mijzelf. Soms wel makkelijk want dan kan je zonder dat iemand het doorheeft aan dingen denken die soms een beetje raar zijn.

haat!

Ik had nooit gedacht dat ik haatdragend zou kunnen zijn. Maar enkele maanden geleden was het dan toch raak! Helaas was het niet in een privé-situatie maar op mijn werk.

Gelukkig heb ik een afwisselend en uitdagende baan, waardoor ik op veel plaatsen terecht kom. Tijdens het rondbanjeren door het ziekenhuis kom je toch wel veel postertjes, stickers en andere papiertjes met daarop informatie of verwijzingen. Allemaal heel goed bedoeld en allemaal gedaan om de klant te informeren of te verwijzen. Eén nadeel; het ziet er niet uit...! Het wordt rommelig en door de overkill zie je helemaal niets meer..! Maar geen gestress gewoon een kwestie van rondlopen met iemand van de afdeling. Dan zeggen de meeste 'ja, dat valt ons helemaal niet meer op' of 'ja, inderdaad dat ziet er inderdaad niet zo mooi uit'. Probleem opgelost....
MAAR één hele grote MAAR!!!
In mijn achterhoofd weet ik dat het allemaal goed bedoeld is, maar als je dan met eem mevrouw over de afdeling loop en je dan voor het blaadje staat. Het blaadje wat haatdragend is. Ze maken het nog erger door te zeggen 'ja misschien kan dit blaadje inderdaad in een lijstje of op een andere locatie'.
Vanuit mijn onderbuik komt er een dikke vette NEEEHEEEE!! 'Dit mevrouw, dit probleem waar we nu tegenaan kijken dient uitgeroeit te worden. Niet meer oplappen, gewoon de stekkers eruit! DOOD laten gaan, stikken en geen traan laten!' Ze kijkt me van de zijkant aan, en ik weet dat ik tever ben gegaan. Ik had mezelf niet meer onder controle. Ik weet dat ze denkt dat ik hulp nodig heb of dat ik deze opdracht iets té serieus neemt. Ze weet niet waar ik het over heb en probeert het nog met 'maar het is wel nodig, anders weten de mensen het niet'. Ik weet dat ik haar een verklaring schuldig ben... dus ik begin mijn verhaal over mijn diep haatdragend gevoel over een blaadje waar de verkrachtte letters die uiteindelijk zwaar mishandelende zinnen vormen! En dat allemaal omdat de auteur heeft gekozen voor het lettertype Comic Sans!
Je moet toch wel een held zijn wil je het lelijkste en meest gehate lettertype kunnen ontwerpen... Nou dat is gelukt door Vincent Connare in 1994. En het is zo!
Je kan er zo'n serieus bedoelde zin of verhaal op een blaadje laten printen, maar als de inkt de comic sans groove gebruikt wordt de hele tekst verkracht om uiteindelijk een kinderachtig en niet serieus uit te poepen!
Als een ik lerares was en mijn studenten zouden verslagen in comic sans schrijven dan zou ik ze echt een opstel laten schrijven van 40 pagina's, waarin ze omschrijven wanneer we mensen serieus nemen en wanneer niet....

Ja de haat voor comic sans gaat diep, heel diep! En ik blijk niet eens de enige te zijn, er zijn hele sites opgericht. Er is zelfs een comic sans-dag georganiseerd door Coen en Sander...! Moet niet gekker worden...
Ik ga comic sans niet zoveel aandacht geven... ik negeer hem als ik hem zie in mijn ooghoek, ik lees de tekst niet meer, ik sla hem over ald ik een lettertype ga selecteren... wat is immers pijnlijker dan genegeerd worden?